Tuesday, 27 October 2015

இருள் வெளிச்சம்

அந்தியின் ஜீவன்
சொல்லில் அடங்காதது
ஒரு கள்வனைப் போல்
நிலம் நுழையும் அமைதி
ஒரு மாயாவி போல
போர்த்தி விடுகிறது மாபெரும் இருளை
நான் இருளின் நுனியைத் தொட்டேன்
இருள் வெளிச்சமாக இருந்தது
அது வானில் முடிந்திருந்தது
என்னில் ஆரம்பித்திருந்தது.

எல்லாம் சரியாவென பார்க்க
வெண்ணிலா உலா வரும் முன்னிரவுப் பொழுதில்
சிவப்பு, நீல நட்சத்திர விளக்குகளை
ஒவ்வொன்றாய் ஏற்றிக் கொண்டிருக்கிறது வானம் -
நகரும் வீடுகளென மிதக்கும் மேகங்கள்
தம்முள் வெளிச்சத்தை ஏந்திக் கொள்ள.
இதயத்தில் மேகங்கள் இறங்கிய அவ்வேளை
நான் வெளிச்சமாக ஆகியிருந்தேன்.

நாளெல்லாம் பார்த்திருந்த
இந்த பிரபஞ்சத்தின் சோகங்கள்
நினைவெல்லாம் கோர்க்கப்பட்ட கண்ணீர்த் துளிகள்
வாசல் மணிச் சரமென காற்றில் சிணுங்கி
பின்னிரவின் அமைதியில் ஒவ்வொன்றாய் அமிழ
காற்று மகிழ்ச்சியை இலைகளில் எழுதி
இளஞ்செடியோடு அசைய விடும் காலம்
நான் மகிழ்வின் நிழல்கள் படரும் இருள் நிலமாவேன்.


Saturday, 26 September 2015

*கீழடிக் குறிப்புகள்*






காலடி மணல் நழுவுதல் போல
நாட்கள் எண்ணப்படுகின்றன
நாம் அறியாமலேயே
அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு புராதன நகரின் மேல் நிற்கிற
ஒவ்வொரு மனிதத் தனிமையிலும்
நிலையாமையின் எச்சங்கள் பெருநகையாடுகின்றன
சங்கு வளையல்கள், கொண்டை ஊசிகள்,
அரச, சாமான்ய மணிமாலைகள், சுடுமண் பாண்டங்கள்,
எழுத்து, சித்திரச் செங்கருப்பு ஓடுகள்,
கல் கட்டுமானங்கள், உறைகிணறுகள்,
கப்பல், கயல் ஓவியச் சிறு ஓடுகள்,
எலும்பு அம்புகள், முதுமக்கள் தாழிகள் என
நிலையாமைக் கோமாளி தன்னைக் காலக் கண்ணாடியில்
பழித்துக் காண்பித்துச் சிரிக்கும் சுவடுகள்.
என்னால் உறங்க இயலவில்லை
நான் இன்று கடக்கும் இந்த கோரிப்பாளையச் சாலையின் கீழ்
எத்தனை எலும்புக்கூட்டு மனிதர்கள் உறங்கக்கூடும்?
அவர்தம் கண்துயிலா ஆன்மாக்கள் -
அவற்றின் நிலைபெறா ஆசைகளின் சுடுமூச்சா
இந்தச் சாலையை வெப்பமூட்டுவது?
உடைந்த ஓடுகளின் புதிர் எழுத்துக்களில்
மறைந்திருக்கும் மனிதக் கேள்வி ஒன்று
காலப் பயணத்தை நீட்டித்துகொண்டே கேட்கிறது
நிலைத்தலின் இலக்கு இன்னும் எத்தனை தூரம்?

* கீழடி - அகழாய்வு மையம், சிவகங்கை

Monday, 27 July 2015

சிறிய அன்பு

மழை வந்திருக்கிறது
துணி மடித்து முடிக்க வேண்டும் 
மழை வந்திருக்கிறது
வீடு கூட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்
மழை வந்திருக்கிறது
களைப்பாக இருக்கிறது
மழை வந்திருக்கிறது
உள்ளுக்கும் வெளிக்கும்
தூரம் வெறும் பத்தடிகள்
தானா...
மழை போய்விடக் கூடும்
எந்த நேரமும் 
வேண்டுவதெல்லாம் ஒரு முனைப்பு
ஓடிச் செல்லும் கால்கள்
என்றாலும் பேசாமலிருக்கிறேன்

ஆம் மழை போகட்டும்
தெருவெல்லாம் நடந்து முடிந்து
மீண்டும் ஒரு முறை திரும்பி வந்து
வந்தேன் வந்தேன் என
ஈரக் கால்களால் மண்ணெங்கும் தடமிட்டுப் போகட்டும் 
இலைச் சொட்டுகளில் தெறிக்கிற இசையில்
தொந்தரவூட்டும் இதயத் துடிப்பைப் பதித்துப் போகட்டும்
மடக்கப்படும் குடைகளில் தெறிக்கிற திவலையாய்
மழை முடிந்த நிசப்தத்தின் குளிர்ந்த தொடுகையாய்
மரப்பட்டைகளின் அடர்ந்த ஈர வாசனையாய்
பாதமெங்கும் ஒட்டிக் கொள்ளும் செம்மண் வண்ணமாய்
அழிக் கம்பிகளின் பனிக்கட்டிச் சுவையாய்
கசிந்து பரவும் மழையின் ரகசியக் கடிதம்
இன்றின் கனம் சுமக்க அந்த சிறிய அன்பே போதும்.

Tuesday, 23 June 2015

சிறு துயில்

உடைந்த மேகம் ஒன்று
ஒட்டிக் கொண்டு வருகிற இரவுப் பயணத்தில்
நிலவும் மங்கலொளியும்
வேறு நிலவெளியை வழிதோறும் தீட்ட
குளிர்ந்த காற்று மடிக் குழந்தையாய்
மெய் தீண்டிப் புறம் அழிக்கும்.
தனியே பறக்கும் பறவையின் சிறகு
நீண்ட தொலைவு தாழ்ந்து உயர்ந்து
தொலை நட்சத்திரங்களாகும் வானம்.
சிறகுகள் பின்னும் மனதுள் அசைய
அகம் பேசும் அந்தரங்கப் பயணம்
மின்மினித் தெறிப்புகளாய்த் துலங்கும்
பேரிருள் ஒளிப் பொழுதது.
மெல்ல இருள் அடர் கானகமாகப்
புலன்கள் ஒடுங்கும் சிறு துயில் கிளையில்.
கூடவே தொடரும்
வழியோர நிச்சலனக் கடவுள்களும்
அவர்தம் உறங்கும் அருளும்.




Thursday, 28 May 2015

எனவே

அந்தப் பூ புலி நகம் போன்றது
புலி நகம் கழுகின் அலகு போலிருந்தது
கழுகின் அலகு முந்திரி வளைவு
முந்திரி வளைவு பிறை நிலா
பிறை நிலா வானில் மிதக்கும் தோணி
தோணி ஒரு கருநீலத் திமிங்கல வால்
வால் மறி ஆட்டின் கருங் கொம்பு
கருங் கொம்போ கவண் பிளவு
கவண் பிளவு விரி மரக் கிளை
விரி மரக் கிளை குழைந்து பரவும் நீருற்று
நீருற்றோ அந்தியில் செம் பளிங்குப் பூ
அந்தப் பூ...

நன்றி: சிலேட் இதழ் - மே 2015 

Friday, 13 February 2015

சொர்ணம் அம்மா நீ.

     சொர்ணம் எனும் என் அம்மாவை நான் அவளின் தாய்மை தவிர்த்த பிற குணங்களுக்காகவும் நினைவுகூர விரும்புகிறேன். அவளது மனித இருப்பு நிச்சயம் மதிக்கத்தக்கது. அதை பதிவு செய்வது என்னளவிலான ஒரு மரியாதை என நினைக்கிறேன். 

    என் இளம்வயது நினைவுகளில் அம்மா புத்தகம் படிக்கும் காட்சி ஒரு மறக்க முடியாத நினைவு. அண்ணன்களுக்கும், எனக்கும் வயது வித்தியாசம் அதிகம். ஆறு பிள்ளைகளில் கடைக்குட்டி நான். அப்போதெல்லாம் விறகடுப்புக் காலம். கடைபூட்டி அண்ணன்கள் வர இரவு பத்தரை, பதினொன்று ஆகிவிடும். அதன்பிறகு அம்மா அடுக்களையில் உட்கார்ந்தபடி தோசை சுட்டுத் தரவேண்டும். நான் அம்மாவின் மடியில் படுத்துக் கொண்டு விறகில் உருகும் அரக்குப் பிசின்கள் நீர்மமாவதையும், நெருப்பின் தழல்கள் நீலமாகவும், மஞ்சள் தழல்களாகவும் இதழ் இதழாய் எழும்பி எரிவதையும் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பேன். அந்த வெம்மையும், அண்ணன்களின் சத்தமான பேச்சும், சிரிப்பும், அம்மாவின் அண்மையும், நெருப்பின் வினோத அழகும் வேறு உலகிற்கு கொண்டு செல்லும். அதன் பின் அம்மா எழுந்து அனைத்தையும் சுத்தம் செய்து, தூத்து(பெருக்கி), துடைத்து, முத்து போலக் கோலமிட்டு முடித்து ஒரு வழியாய் தாசாவுக்கு(முன்னறை) வருவாள். 


     கோவில்பட்டியில் நாங்கள் இருந்தது ஒரு அக்ரஹாரத்து தெரு. ஆனால் அங்கு எல்லாருமே குடியிருந்தோம். முன்னறையை தாசா, அதற்கடுத்த அறைளை சின்னப் பட்டாலை (பட்டகசாலையின் மரூஉ என நினைக்கிறேன்), பெரிய பட்டாலை, ரெண்டாங்கட்டு, அடுக்களை, மானவெளி (வானவெளி), சின்ன ரூம், புறவாசல், என அழைத்தோம், வீடு நீண்டு கொண்டே போகும். வீட்டின் அனைத்து அறைகளின் கதவுகளும் நேர்கோட்டில் இருப்பதால் வீட்டின் முன்னே இருக்கும் இடம் தாண்டி, நெடுஞ்சாலை தாண்டி வ.உ.சி நகர் மேலே போகும் இடத்தில் நின்று பார்த்தால் , எங்கள் சீனிவாச அக்ரஹாரத்து வீட்டின் அத்தனை அறைகள் தாண்டி, புறவாசல் கதவு தாண்டி, பின்னிருக்கும் இடம் தாண்டி தண்டவாளத்தில் ரயில் ஓடுவது கூடத் தெரியும், ரயில் இல்லாத நேரத்தில் காந்தி நகரும் தெரியும். அவ்வளவு நேர்கோட்டு வரிசை. ஆனால் அம்மாவோ அடுக்களையில் இருந்து மீண்டு தாசாவுக்கு வர குறைந்தது பதினோரு மணி ஆகும். வாழ்வின் புதிர் பாதைகள் நேர்கோட்டில் அமைவதில்லை. 


     தாசாவுக்கு வரும்போது அம்மா மீண்டும் மனுஷி ஆவாள். அன்றைய செய்தித் தாள், புத்தகங்கள் எல்லாவற்றையும் படிக்க ஆரம்பிப்பாள், பக்கத்து வீட்டில் இருப்பவர்கள் அக்கா பத்தாங்க்ளாஸ் பரிச்சைக்குப் படிக்கிறாங்க போல என எப்போதும் கிண்டல் செய்வார்கள். ஆனாலும் அம்மா தினமும் படிப்பாள். இதில் முக்கியமான விஷயம் என்ன என்றால் அப்பா தாசாவில் அருட்பெரும்ஜோதி என்ற பெயரில் தனியார் நூலகம் வைத்திருந்தார். ஆனால் அவர் எப்போதாவதுதான் படிப்பார். ஆனால் அம்மாவோ முடிந்த நேரமெல்லாம் படிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அப்பா அம்மாவுக்கோ, எங்களுக்கோ அவ்வளவு எளிதில் நூலகப் புத்தகங்களைத் தர மாட்டார். எங்கள் வீட்டு புத்தகங்களைப் பக்கத்து வீட்டில் வாங்கி அம்மா படித்த சம்பவங்களும் உண்டு. ஆனாலும் நானும் அம்மா போலவே சிறு வயதிலேயே படிக்க ஆரம்பித்தேன், அப்பா வெளியே போயிருக்கும் நேரத்தில் வேறு சாவியைக் கொண்டு படபடக்கும் மனதோடு பீரோவைத் திறந்து புத்தகங்களை எடுத்துப் படித்திருக்கிறேன். அப்பா வரும் சத்தம் கேட்டு பின்வாசலில் இருந்த ஓட்டுத் தாழ்வாரத்தின் மேல் புத்தகத்தை எறிந்து விட்டு அது சாய்தளம் என்பதால் அது விழுந்து விடாமல் இருக்க வேண்டுமே என படபடக்கும் மனதோடு தவித்திருக்கிறேன். 


    பின்னாளில் புத்தகங்களோடேயே இருப்பதற்காகவே ஆங்கில இலக்கியப் பாடம் பயின்றேன். விருதுநகரில் படிக்கும்போது ஆசை ஆசையாய் கல்லூரி நூலகத்தில் நாவல்கள் இருக்கும் பகுதிக்குச் சென்றேன். நூலகரிடம் இருந்து யாரது என உரத்தக் குரலும், நாவல் படிக்கவா காலேஜூக்கு வந்தீங்க என்ற அதட்டலும் வந்தது , அது அனைவர் முன்னாலும் குன்றிப் போக வைத்தது. அதனால் ஆங்கில நூல்களைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். படிப்பு சார்ந்தது என நினைத்து நூலகர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. பின்னாட்களில் கனிவோடும் பேசினார். ஆங்கில மொழியில் வாசித்ததும் உவப்பானது. இன்று வேலையும் அது சார்ந்தே ஆனது. 


    புத்தகங்களே உளப்பகுப்பாய்வு மொழியில் சொல்வதென்றால் எனது இலட்சிய அகமாகவும், order of the father ஆகவும் இருந்தது, இருப்பது, இனியுமானது. வாழ்வின் எல்லா சூழல்களிலும் புத்தகங்கள் வலிமை கூட்டும் துணையாக இருந்து வருகிறது. எனக்கே எனக்கான மகிழ்வாகவும், தற்சார்பாகவும் இருக்கிறது. என் அம்மாதான் அந்த துணையை, நான் சிறு வயதில் பார்த்த நெருப்பின் தழல்கள் ஊடே எனக்கு அறிமுகம் செய்தது. கிட்டத்தட்ட நள்ளிரவிலும், ஓயாத வேலைகளுக்குப் பின்னும் புத்தகம் படிக்கும் அம்மாவின் பிம்பம் யாருக்கு வாய்க்கும்! அது ஆழ்மனதிலும் பதிந்துபோன ஒரு இருப்பு. 2004 இல் இருந்து அம்மா படுத்த படுக்கை ஆகி விட்டாள். அவளது கால்களும், கைகளும் வளைந்து போய்விட்டன, விரல்கள் கோணி விட்டன, அந்த மெலிந்த விரல்களுக்குள்ளும், செய்தித் தாள்களையோ, மெல்லிய வார இதழ்களையோ திணித்துக் கொண்டு அம்மா படிப்பதைப் பார்க்கும் பெரும் பேறு எனக்கு வாய்த்திருக்கிறது.அம்மாவை பிற விஷயங்களுக்காக அவளின் மற்ற ஐந்து பிள்ளைகள் நினைவு கூரலாம், ஆனால் நான் அம்மாவை அவளின் விடாத வாசிப்பிற்காக நினைவு கூர்வேன். அம்மா உனக்கு என் வாழ்நாள் நன்றி. நான் உண்ணும் உணவிலும், சுவாசிக்கும் வாழ்விலும் உனது புத்தக வாசிப்பே உப்பு மற்றும் காற்று.

Monday, 2 February 2015

பேசும் பொற்சித்திரமே


அக்கம் பக்கம் வேடிக்கை பார்க்க
மயக்கத்தில் உருளும் அப்பாவை
யாரின் கண்களையும் பாராமல்
அப்பா அப்பாவென இடைவிடாமல்
வீடு வர இறைஞ்சுவாள்
ஆட்டிற்கு  குழை பறிக்கும் வழியிலேயே
வீட்டிற்கு சாணமும் சேகரித்து விடுவாள்
களை பறித்து வீடு திரும்பும்
களைப்புற்ற அம்மாவிற்கு
கஞ்சி காய்ச்சிக் காத்திருக்கும்
சிறுமி அவள் பெரும் பொறுப்புக்காரி
ஒரு இடுப்பில் குழந்தையும்
மறு இடுப்பில் குடமும்
ஏந்தத் தெரியும்  நூதன சர்கஸ்காரி
குழந்தையை வளர்க்கும் கடமை சாம்ராஜ்யத்தின்
திணிக்கப்பட்ட மகுடத்தை ஏந்திக் கொண்டு
அரவமற்ற தெருவின் அமைதி கலைத்து
தனியே பாண்டி விளையாடும்
அவளது ஓட்டத்தின் ஏற்ற இறக்கங்களில்
தானும் சறுக்கு விளையாடிக் கொள்ளும்
மெலிந்த போன இடுப்புக் குழந்தை.
பள்ளி செல்ல கொடுப்பினை அற்று
கடந்து போகிற பைக்கட்டுத் தோழிகளைப்  பார்த்து
ஈறுகள் பளிச்சிடக்  கள்ளமின்றி கையசைக்கிறாள் 
அவளது குழந்தை முகத்தின்
கூந்தல் தூசுகளிலும்  பளிச்சிடுகிறது பொன்.

Monday, 19 January 2015

கடந்தபடி


பணி முடிந்து வீடு திரும்பும்
இந்த இருள் சூழும் மாலைப் பொழுதில்
நான் மலர்களைக் கனவு காண்கிறேன்
அலைபாயும் நதி வெள்ளத்தில்
அமைதியாக இலைகளை மிதக்க விடுபவளாக
இன்று கொஞ்சம் இருக்க விரும்புகிறேன்
தாமரை இலையில்  சறுக்காடும்
நிலவு ஒளிரும் நீர்த்துளிகளோடு
இந்த இரவு முழுதும் விளையாடவும்
அடர்ந்த சருகுகளில்  புதைந்து  நடக்கவும்
வளர்ந்த வாதாம் மர  இலைகளின்
மாறும் வண்ண நேர்த்தி குறித்து வியப்புறவும்
ஒரு வித குளிர்கால ஏக்கமுறும் வேளை
மெல்ல மழை பிடிக்கத் துவங்குகிறது
ஒரு மறைவான  நிலத்தின்
சிறிய கனவுகள் போல வண்ணக் குடைகள்
சரியும் பாதையில்
மிதந்து செல்ல ஆரம்பிக்கின்றன
மழையின் வலு கூடும் இந்நேரம்
நுண்ணிய விழிகளென விரியும் மழைக்  குமிழ்கள்
திரும்பாமல் போவோரை ஆர்ப்பரித்துக் கூப்பிடுகின்றன
வீடு திரும்ப மனமின்றி களைப்புகள் நீரில்  கரைந்தோட
குமிழ்களோடு உரையாட ஆரம்பிக்கிறேன்
சிரித்து மகிழும் நுரைக்  குமிழ்கள்
இந்நாளைக் கடந்தபடி இருக்கின்றன.

Photo Courtesy: Ravi Markande





Wednesday, 10 December 2014

நீள் சிறகுகள்

ஆகாயத்தில்  பறக்கும்
சிறு பறவை  ஒன்று
ஒரு நீண்ட சித்திரத்தை
அந்த வானம் முழுதும்
விரித்துக் கொண்டே போகிறது.   


Sunday, 16 November 2014

களிச் சிற்றலை


பின்னலிடுகிறாள்  அம்மா
குழம்பின் வாசனையைக்  கணித்தபடி
கொடியில் காயும் சீருடைகளை யோசித்தபடி
தலையை ஆட்டாதே என்று  சிறு அதட்டலோடு.
அம்மாவின் தொடலில் ஆதி பந்தம் உயிர்ப்புற
மகுடியின் நாதமென அமைதியுறுகிறாள் மகள்.
அவளது கைவண்ணத்தில் பின்னப்படுகின்றன 
வழுவழுவென்ற பளபளக்கும் இரு நாகங்கள்
சிவப்பு வண்ண பூக்களை ரிப்பனில் சீரமைக்கையில்
சிற்பியின் கவனம் அவளது விரல்களிலும் விழிகளிலும்
மீண்டுமொரு முறை  பின்னலை நேர்த்தியாகி
மகளது தோள்களில்  தட்டுகிறாள் செல்லமாக
ஏனடிக்கிறாய் எனச் சிணுங்கும் மகளிடம்
'அடிக்கணும் போலருக்கு'  என்கிறாள் புன்னகையோடு
அவளது புன்னகை காற்றில் இடம்பெயர்ந்து
மகளின் முன் ஒரு மனோகர  நறுமணமாகிறது
திக்குமுக்காடும் உணர்வை  சமாளித்தபடி அவள்
அனிச்சையாய்க்  கண்ணாடி எடுத்து முகம் பார்க்கிறாள்
மகளின் முகத்திற்குப்  பின் நெருக்கமாய்  அம்மாவின் முகம்
கூர்ந்து கவனிக்கையில் புலப்படுகிறது
அம்மாவின் முகத்துக்குப் பின்
அம்மாவின் அம்மாவின் அம்மாக்களின் முகம்
சில சாயல்களில் அப்பாக்களின் முகமும் - அங்கே
கனிந்து எழும்புகிறது வாழ்வின் களிச் சிற்றலை.





Monday, 13 October 2014

நாங்கள் அரூபத்தை ரூபமாக்கத் தலைப்படுவோம்.


காளியும் மாலை சூடிக் கொள்கிறாள்
செவ்வரளிப் பூக்களும் இலைகளும் காற்றில் அசைய
சுடரசையும் நினைவின் கிளர்ந்தல்களில் ஒளிரும்
துணையின் பேரன்புத் திருமுகத்தின் மின்னல் பாவனை
ஒவ்வொரு நிழல் குழைவிலும்  பிரசன்னமாகும்
அதி ரூப  வண்ண சாயைகளின் வசீகரம்.
கால மாயத்தில் உறைந்து போன  பாவை விளக்குகள்
கனவு காணும் இருளின் வெளியில் கலந்தே ஒலிக்கும்
முன்னை கிருஷ்ணனின் மெல்லிய குழலொலியும்
அன்பிற்கு ஏங்கிய  ராதைகளின் தாபமும்
பெண் மனவெளியெங்கும் பெருகி கடக்கும் மாயம் -
கடற்கரை மணலெங்கும் பரவும் நீர்மையை
கடல் மட்டும் அறியும்.
காலப் பறவைகளின் கீச்சொலியில்
எம் ஆதிப்  பெண்கள் மிழற்றிய மொழி-
அன்பே  நீ மறையாதிரு ஒரு பொழுதும்
நாங்கள்  அரூபத்தை ரூபமாக்கத் தலைப்படுவோம்.

Monday, 22 September 2014

கூடும்



யாரும் பார்த்திராத ஒரு கணத்தில்
ஒரு விண்கல் போல உள் நுழைந்த பறவை
எதிரெதிர் திசை பலகணிகள் நோக்கி
திரும்பத் திரும்ப பறந்தபடி இருந்தது
பழுப்புப் புள்ளிகள் கொண்ட உடலோடு
பலகணிச் சில்லுகளைக் கொத்திக் கொண்டு
பயத்தின் இறகுகளை அறையெங்கும் தூவியபடி
கருப்பு கோலிக் கண்களில் பதட்டம் பளிச்சிட
விரைந்து பறந்து கொண்டேயிருந்தது
இங்கும் அங்கும் - அங்கும் இங்கும்.

எதைக் கண்டு அஞ்சி எதனுள் நுழைந்தது அது?
எதனில் விடுபட அதனில் தவித்தன சிறகுகள்?
தவிப்பின் வெம்மை அறையில்
இலை இலையாய்த் துளிர்ந்து
கிளைகள் மரங்கள் கானகம் ஆக
அறை எங்கும் அசையும் நிழல்கள்
கிளைகள் முழுதும் புதிய பறவைகள் .
ஆளில்லாத் தனிமையில்
வழி அறியாப் பறவையோடு
ஒரு அழகிய அலையெழுப்பி
மெல்ல விண்ணோக்கி
பறக்கக் கூடும் அப்பறவைகள் -
நம் மனம் போல

ஒரு நாளைப் போல..

Monday, 8 September 2014

ஈரக் காற்று

பறத்தலை மறந்த
வண்ணத்து பூச்சி இறகு
கதிரின் மினுங்கில்
பளிச்சிடும் வண்ணங்களோடு
தத்திச்  செல்கிறது
மண்ணோடு மண்ணாக

கிளைகளில் சிக்கிக் கிழிந்த பட்டம்
படபடத்து தலையாட்டுகிறது
காற்று கடந்து போகும்
ஒவ்வொரு முறையும்
இறுதி வரையும்

நதியற்ற பெருநிலத்தின்
செம்பழுப்புத்  தோல் தடங்களில்
நீர் ரேகைகளைத் தேடித் தோற்றபின்
முகத்தை வருடும் ஈரக் காற்று
இறுதி முத்தமென அகம் இலங்க

புன்னகைத்தபடி இருக்கிறது
கோவில் இருளை
மீறித் துலங்கும்
கருங்கற்  சிலையின்
சிறு குமின் சிரிப்பு.






Wednesday, 3 September 2014


இந்த முறை  மதுரை புத்தகத் திருவிழாவில் வாங்கிய புத்தகங்கள்:

1. நிச்சயதார்த்தம் ( குஜராத்தி புதினம்  ​) - ஜாவர் சந்த்  மெகானி - சாகித்ய அகாடெமி பதிப்பகம் )
2.காலடியில் ஆகாயம் - ஆனந்த் - காலச் சுவடு
3.நான் காணமல் போகும் கதை -  ஆனந்த் - காலச் சுவடு
4.சாதியும் நானும் - பெருமாள் முருகன் - காலச் சுவடு
5.தோழர்களுடன் ஒரு பயணம் - அருந்ததி ராய் - விடியல், மனிதன் பதிப்பகம்
6. சூடிய பூ சூடற்க - நாஞ்சில் நாடன் - தமிழினி

1. The Calcutta Chromosome - Amitav Ghosh - Penguin
2. The Glass Palace - Amitav Ghosh - Penguin
3. One Amazing Thing - Chitra Banerjee Divakaruni - Penguin
4. The Indians - Sudhir Kakar, Katharina Kakar - Penguin
5. Resilience - Andrew Zolli, Ann Marie Healy - Headline

இன்னும் வாங்க நிறைய புத்தகங்கள் இருக்கின்றன. அவ்வளவு புத்தகங்களையும் அள்ளி  வந்து விடலாமா என ஆசை துடிக்கிறது. நாளை பார்க்கலாம் என வந்து விட்டேன். சீக்கிரம் படித்து விட்டு  அவை பற்றி எழுத நினைக்கிறேன். பார்க்கலாம்.

Tuesday, 10 June 2014

ஆதல்


உலகின் பத்து சிறந்த பூக்களுள்
தான் ஒன்று அல்ல என்பது
அந்த கரிய நிலத்து சிறு பூவிற்குத்  தெரியாது
தெரிந்தாலும் அது மலர்வதை நிறுத்தாது

உலகின் இருபது சிறந்த பறவைகளுள்
தான் ஒன்று என்பது
அங்கே உயரப் பறக்கும் பறவைக்குத் தெரியாது
தெரிந்தாலும் அது பறப்பதை நிறுத்தாது.


Monday, 21 April 2014

புறம்/அகம்



சுடரின் ஒளிக்குப்
பின்னால்  ஒளிந்திருக்கிறது
திரியின் வலி கருமை பூசி

மலர்ந்திருக்கும் பூக்களுக்கு
நீர் பாய்ச்சுபவரின் சின்னஞ்சிறு மகள்
மரித்துப் போனது தெரியாது

கழன்ற வண்ணத்துப் பூச்சியை
மறக்க இயலவில்லை
வெறுமையில் சுருண்ட கூடிற்கு

வெட்டி வீழ்த்திய
கழுத்தில் இருந்து பீறிடுகிற ரத்தம்
தாயொருவளின் முலைப்பாலாய்
விழுந்து சிதறுகிறது நிலத்தில்

ஒரு உள்ளார்ந்த துயர்
கேவிக் கொண்டே இருக்கிறது
வன்பாலுறவுள்ளாக்கப்பட்ட பெண்கள்
வாழும் தேசத்தில்... 

Wednesday, 9 April 2014

மதுரம்


எனக்குத் தெரியும்
மஞ்சள் மலர்கள் அளிக்கும் உற்சாகத்தை
வேறு ஏதாலும் பதிலீடு செய்ய முடியாதென.
எனக்குத் தெரியும்
முரட்டுக் கருவண்ணப் பாறைகளும்
வெட்டுக் குழிகளும்
அவற்றுள் தேங்கிய நீல வானும்
அழகின் சன்னதம் கொண்டு
மனம் நிலை பெறச் செய்வதை.
எனக்குத் தெரியும்
நிலம் நனைந்து பெருகும்
சிவந்த மண் வாசனை
ஒரு இருப்பின்  பள்ளங்களை
ஒவ்வொன்றாய் நிரப்பிவிடுமென.
எனக்குத் தெரியும்
அதல பாதாளத்தில் தலைகீழாக விழுகையிலும்
சன்னஞ் சதுர மழை கம்பிகளின்
சிறு மதுர ஒலி கொண்டு
மீண்டுமொரு முறை
இவ் வாழ்வை
இழுத்துக் கட்டி விடலாமென.

Saturday, 5 April 2014

தாழ்ந்தபடி



வெயிற்  பொழுதில்
தன்னை மேலும் 
பளபளப்பாக்கிக் கொள்கிறது
பசிய இலை நுனியில்
ஒரு சிவப்பு வண்டு.
ஓயாமல்
மோதிப் பிரிந்து  பறக்கும்
இரு இளம் பட்டாம்பூச்சிகள்
மஞ்சள் பொட்டுகளை 
பகல்  எங்கும் வைத்தபடி.
ஒளி மினுங்கும்
பளிங்கு நீர்க் குமிழ்களில் 
தாமரை இலை எங்கும்
பகடை விளையாடும்  காற்று
இணைக்கவும் செய்கிறது  இறுதியில்.
புகைப்பட சட்டங்களை
வெளியெங்கும் பொருத்திக் கொண்டிருக்கும்
வெயில் மட்டும்
கவனித்துக் கொண்டு  இருக்கிறது 
வேண்டுதல்கள் ஊசலாடும்
கோவில் மரக்கிளைகள்
தாழ்ந்தபடியே  இருப்பதை.


Saturday, 8 February 2014

பால்ய வனம்




பால்கனியில் இன்று பார்த்த நீல வானம்
நினைவு படுத்துகிறது பால்யத்தை.
தும்பைப் பூக்களில் தேன் அருந்தும்
மூடிய இமைகளுள்ள அந்த பருவத்திற்கு
வாய்த் தண்ணீருள் மூழ்கிய
கனகாம்பர விதைகள் வெடிக்கும்
துடி துடிக்கும் இதயம்.
தட்டான்கள் ரீங்கரிக்க
வண்ணத்துப்பூச்சி பிடிக்க
ஓடும் பசிய வெளியில்
பதிந்திடும் பாதச் சுவடுகள்  
நூறு வண்ணத்துப் பூச்சிகள்.
பின் அயர்ந்து தூங்குகையில் 
வயலெட், மஞ்சள்  டிசம்பர் பூக்களைப் பற்றிய
சிறிய அவாக்களும் 
வெள்ளை ரோஜா மரம் வளர்க்கும் 
பெரும் வனக் கனாக்களும்.
முட்களை மறைத்தபடி
நுண்ணிய வலைத்துகளாய் விரியும்
முற்றிய வெயில் மஞ்சள் கண்ணியில்
சிக்காமல் ஒரு சிறுமி
பால்யத்தின்
சிறு வெண்சிமிழ் பூக்களை நுகர்ந்த படி
அதன் எலுமிச்சை  வாசனை பரவ
பச்சை வண்ண சீப்புக் காயை 
தலையில் தேய்த்தபடி
ஓடிக் கொண்டே  இருக்கிறாள் 
எதன் பின்னும் அல்லாமல்.

Friday, 5 July 2013

இளவரசனின் மரணம்

    இளவரசனின் மரணம் இன்றென்னை எழுதத் தூண்டுகிறது. தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்!??தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு மீண்டும் ஒரு பலத்த அடி இளவரசனின் மரணம்.அந்த மனிதனின் சோகம் சாதியின் அந்தரங்க வன்மத்தை தமிழகமெங்கும் வெளிச்சப் படுத்தி விட்டு முடங்கிக்  கொண்டது. இதற்கு நான் பொறுப்பல்ல, நான் இதைச் செய்யவில்லை என்று நாம் யாருமே  உறுதியாகச் சொல்லிவிட முடியாது. சாதிப்பெருமிதங்களாகவும், குடும்பக் கட்டுமானங்களாகவும், சொல்வழக்குகளாகவும், பேரவைகளாகவும், அரசியல் கட்சிகளாகவும், மேலாதிக்கமாகவும், கீழ்மைபடுத்தலாகவும்  நாம் சுரணை கெட்டு  வாழ்ந்து கொண்டே போகும் வரை இந்த வாழ்க்கையில் நம்முடைய ஒவ்வொருவரின் கையிலும் மரணத்தின் கறை ஒட்டிக் கொண்டே இருக்கும்.

      திவ்யா தன் பிரிவின் மூலம் சாதியினால் உணர்வு ரீதியாகக் காயடிக்கப் பட்டார் என்றால் இளவரசன் தன்  மரணத்தின் மூலம் சாதியினால் உடல் ரீதியாகவும் - உயிரை விட வைப்பதன் மூலம் - காயடிக்கப் பட்டு விட்டார். இந்த இரண்டு இளைய ஜீவன்களும்  அனுபவித்த மனப் போராட்டங்கள் எவ்வளவு இறுக்கம் மிகுந்தவை? திவ்யாவின்  தந்தையின் மரணம், தொடர் கலவரங்கள், மனஉளைச்சல், பாதுகாப்பற்ற நிலை, கருச்சிதைவு என திவ்யாவும் , இளவரசனும்  அடைந்த துன்பங்கள் மரண வலி மிகுந்தவை. இருந்த போதிலும் இருவரும் கைகோர்த்து ஒருவரையொருவர் பாரமாற்றிக் கொள்ள வேண்டியவை. சாதிய சமூகத்தின் கோரப் பிடியை தளர்த்த தங்களால் முடிந்த ஒரு காரியமாற்ற வேண்டியவை. ஆனால் அவர்களால் அப்படி இருக்க முடியவில்லை. மிதித்து, வளைத்து, ஒடித்துப் பிடுங்கப்பட்ட செடிகள் போல குற்றுயிராகி, குலைந்து விட்டார்கள். வெறும் சாதி  அச்சுறுத்தல் மட்டும் காரணம் என சொல்ல இயலவில்லை. நாம், இந்தச் சமூகம் - பொறுப்போடு செயல்பட வில்லை. பிள்ளைகளுக்கு யோசிக்கும் ஒரு மன வெளியைக் கட்டமைக்க வில்லை. செய்வது நேர்மைச் செயலாக இருந்தால் ''பாதகம் செய்வோரைக் கண்டால் மோதி மிதிக்கச்'' சொல்லித் தரவில்லை. இளவரசனைப் போராளியாக்க, திவ்யாவை உறுதியாக நிற்க வைக்க நம்மால் - கல்வி, நட்பு, பத்திரிகை, குடும்பம் - என  ஒருவராலும்  முடியவில்லை. ஏனெனில் நாம் சாதி மனிதர்களாக இருக்கிறோம். அதனாலேயே நமது இந்த so called democratic சமூகத்தின் சாதிய, இன்ன பிற அரக்கத்தனம் பற்றி நாம் கவலை கொள்ளவில்லை. எல்லோருமே தெரிந்தே இந்த அர்த்தமற்ற சாதி முகமூடியில் மறைந்து மௌனம் காக்கிறோம். சாதிக் கட்சிகளை, கட்சிகளின் தேர்தல்-சாதியப் பார்வையை மறுதலிக்க மறுக்கிறோம். பாதிக்கப்படும்போது முணுமுணுத்துவிட்டு,  அனுகூலங்களை மட்டும் நமக்கு நாமே சொல்ல விழையாத இரசியத்தோடு  பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம். வெளியிடங்களில், சமூகப் பரிவர்த்தனைகளில், பன்னாட்டு தகவல் தொடர்பு வேலையகங்களில், மொழியில், உச்சரிப்பில் என அவை பல கிளைகளோடும், வேர்களோடும் வியாபித்துக் கொண்டே போகின்றன. 
   நமது பல  பள்ளிகூடங்கள் சாதியின் கைப்பிடியில், ஒதுக்கலில், சொல்லாடலில், பள்ளியில் பிள்ளைகளுக்குக் கொடுக்கப்படும் வேலைகளில், தொடலில் இருப்பதை ஆய்வறிக்கைகள் சொல்கின்றன.  நம்மிடையே நிறையப் பாடல்கள் இருக்கின்றன. ''குழந்தையும் தெய்வமும் குணத்தால் ஒன்று'' என அவை தமிழக வீதிகளில் ஒரு வசீகரக் கனவைப் பறக்க விட்டபடி இருக்கின்றன. ஆனால் காது கேட்டும், கேட்காத, கேட்காத போதும் கேட்பது போல என நடிக்கும் நம் மாறு வேஷங்களை கலைக்க இந்த ஆய்வறிக்கைகளின் பக்கங்களில் ஒலிக்கும்  குழந்தைகளின் விசும்பல்களுக்கு, கண்ணீருக்குத்  திராணியில்லை. அழுது கொண்டே வளரும் இக்குழந்தைகள் வளர்ந்த பின் இளவரசன்களாகி உயிரை விடுவதிலும் மாற்றமில்லை. இந்த முகமூடிப் பின்புலத்தில் வளர்க்கப்படும் போலிப் பாதுகாப்பு சாதிச் சமூகப் பூஞ்சைத் திவ்யாக்கள் காதலிப்பார்கள், கரம் பிடிப்பார்கள், அச்சுறுத்தப் படுவார்கள், தன்னைத் தொலைத்து  நடைப்பிணமாவர்கள். நாம் அழுது விட்டு அவரவர் சாதிச் சமூகத்தில் உறவாட, மணமுடிக்க, சாதிச் சொல்லாட, உயர்வு, தாழ்வு மனநிலைகளை நமக்குள்ளும், வெளியேவும் கட்டமைக்கப்  போய்  விடுவோம். உண்மையில்  சாதியை ஒழிக்க யாரும் நமக்குச் சொல்லித் தர வேண்டியதில்லை. சுய சிந்தனையுள்ள ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் அது தெரிந்தே இருக்கும். ஆனால் நமக்கு சாதி வேண்டி இருக்கிறது. சாதிய வர்ணத்தை நாம் நமது சூழலில் வெளிப்படையாக நிராகரிக்கும், எதிர்க்கும், போராடும், நீக்கும்  ஒவ்வொரு கணமும் நமக்கு முக்கியம், அவசரம் என்றுணர மறுக்கிற ஒரு சமூக அவலத்தை என்னவென்று சொல்வது?
      ஒரு புறம் இளவரசன்களை உருவாக்கி கொண்டே இன்னொரு புறம் இளவரசனுக்காக விடும் நம் ஒவ்வொரு சொட்டுக் கண்ணீரின் கரிப்பிலும் ஒரு அரசியல் இருக்கிறது. அது இந்த வாழ்வை வெற்றுப் பாலையாக்கியபடி இருக்கிறது.  

Saturday, 7 January 2012

எழுத்து?

  

     அம்மாவின் மிக மோசமான உடல்நிலை, கணினிப் பழுது, பண்ணிக் கொள்ளவே போவதில்லை என்று நினைத்து பின் ஒரு மாயம் போல, இருபது நாட்களுக்குள் விரைவாக , ஆனால் கூடிய மட்டும் தன்னுணர்வோடு, செய்து  கொண்ட  திருமணம்  என நிறைய விஷயங்களைத் தாண்டி இன்று மீண்டும் எழுத்துக்கு.

     எழுதவில்லை என்பது ஏக்கமாகவே இருந்தது. என்றாலும் ஏன் எழுதவேண்டும் என்பதற்கு என்னிடம் என்ன பதில் இருக்கிறது? ஒரு அலை போல சப்தமில்லாமல் கரைக்கு அருகில் வந்து பின் ஒரு பாய்ச்சலோசை எழுப்பி, எழும்பி பின் நுரைப்பூக்களால் பட்டுமணலை அலங்கரித்து ஓசையற்றுத் திரும்பும் அக ஆழியின் பாய்ச்சல்களா எழுத்து? முழுமையுறாத மனித ஏக்கங்களே கடலில்  பேரோசை எழுப்பும் அலைகளென முட்டத்தின்  - அதியழகு முரட்டுக் கடலைப் பார்த்தபோது தோன்றியது... போலவே எழுத்துமா?


      நாசரின் அரிதாரம் படத்தில் கூத்தில் சேர்த்துவிடச் சொல்லி கெஞ்சும் ஒரு கலையார்வம் மிகுந்த கிராமத்து மனிதனின்  //காசுக்கா பேருக்கா ஆசை நான் பட்டது, வேற ஏதும் சொல்லத் தெரியலயே/ எனத் தவிக்கும் மனித தாபம் - பின் எதென்பாற் பட்டது? தோழி ஒருத்தி சாப்பிட்டபின் தட்டில் அழகாக சித்திரங்கள் வரைவாள். சோப்பு நுரையால் அவள் வரைவதும் உண்டு. இன்னும் மணலில், உருகி வழியும் மெழுகில், மேகத்தில், நீரில், உப்பில், தூசியில், கார்க் கண்ணாடியில் ஏன் அஸ்திக் கலசத்திலும் என  எத்தனை வளைவுகள், நெளிவுகள், வடிவங்கள், வண்ணங்கள்? அவை எண்ணத்திலும் வந்து எழுத்தாக வனையப் படுகிறவோ?

     சாகாவரம் வேண்டுமென எழுதுகிறோமா? ''அவரவர் எச்சத்தாற் காணப்படும்'' என்றா? அல்லது இருத்தல் உணர்வைத் தூண்டும் ஆசையின் அகங்காரம் வளைத்துக்  கொண்டே போகும் முடிவற்ற அலங்காரத்  தோரணங்களா எழுத்து? தொப்புள் கொடி போல வாழ்வைச்  சுற்றியுள்ள  முடிவற்ற சிக்கல்களின் ஊடே நாம் விடும் சிறு மூச்சா இந்த எழுத்து? அல்லது கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆனால் இருக்கும் என்றென்னும் சக மனித  கரங்களின் பரிவை யாசிப்பதா இந்த எழுத்து?

    ''Writing maketh an exact man" என Bacon சொல்வது எதனால்? எனில் எழுதி எழுதி நம்மின் தேவையற்ற பகுதிகளை   செதுக்கிப் புறம் தள்ளி விடுகிறோமா அல்லது முழுமையுறுவதற்கான திரட்சியை எழுத்து நம் அகத்துள் வளர்க்கிறதா?

     நான் ஏன் எழுத வேண்டும்? என்னிடம் பதில் இல்லை. ஆனால் கேள்விகள் இருக்கின்றன  அந்த முட்டம் கடற்கரையின் தீராப் பேரலைகள் போல.

Friday, 25 November 2011

இதயத்-துள்ளும்



நம் இப்பயணத்தில்
மென் மணத்தொடு புன்னகைக்கின்றன
செவ்வரியோடிய வெண் முல்லைப் பூக்கள்
மழையின் இசையோடு குளிர் ததும்புகிறது
மெல்ல உதிர்கின்றன
வாதாமின் செம்பழுப்பு இலைகள்
மயிலிறகின் கருநீலப் பசும் பட்டு விழி
ஒரு முறை இமைக்கிறது மனம் நிறைத்து
ரோஜா  இதழ்களின் குளிர்வண்ணம்
இங்கும் அங்கும் பொட்டுக்களாய் சிதற 
வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் சிறு வட்ட சிறகு நேர்த்தி
இருளெங்கும்  பறந்து திரிகிறது
கனவுகளின் கண்களில் புன்னகை மிளிர
செல்கிறோம் மெல்ல
எங்கே பிரயாணிக்கிறோமென்று
அவ்வளவு நிச்சயமாய்த் தெரியவில்லை
பொழிகிறது மழை 
நம் இதயத்துள்ளும்.  

Thursday, 6 October 2011

இன்னும்



இன்னும்


இன்னும் ஒன்றுதான்
என்று நினைக்கையில்
தாழ்ந்து தொடர்ந்து
தூரத்தில் நிமிர்ந்து
வளர்ந்து கொண்டே போகிறது 
படி - 
படி எனும் ஒலி.

Tuesday, 27 September 2011

சுருட்ட இயலாத நீலக்கடல்


சுருட்டி விட இயலாத
நீலக் கடலை
ஒரு மாபெரும் பலூனுக்குள்
அடக்கிப் பறக்க விட இயலாத 
இப்பூமியின் காற்றை
ஒரே தட்டாய்த் தட்டி
செவ்வகமாக்க  இயலாத
வெண்பஞ்சு விரிவானை
வியந்து கடக்கையில்
கடக்க இயலாமலே போகிறது
ஒரு பார்வையில்
அழுந்தி வெளிவரும்
பல்வண்ண உணர்குமிழ்களை
ஒரு புன்னகையின்
பரவச வானவில்களை
ஒரு துயரில்
ஒரு பிரிவில் 
ஒரு நினைவில்
சுழன்று எழும்பும்
பல கோடி உன்னை.

Sunday, 4 September 2011

-யும்


நான் ஒரு கவிதை எழுதப் போகிறேன்

நான்   ஒரு கவிதை எழுதப் போகிறேன்  

நான்  ஒரு கவிதை எழுதப் போகிறேன்

நான்  ஒரு கவிதை எழுதப் போகிறேன்

நான்  ஒரு கவிதை எழுதப் போகிறேன்

நான்  ஒரு கவிதை எழுதப் போகிறேன்

அழுத்தத்தில் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது...

கவிதையும்.

Monday, 22 August 2011

கல்லில் உள்ள மீன் - ரீட்டா டவ்


கல்லில் உள்ள மீன்
கடலுக்குத் திரும்ப 
விழைகிறது .
 
ஆய்வு, சிறிய
ஊகிக்க முடிகிற உண்மைகள் குறித்து
அது அலுப்புற்றிருக்கிறது
வெண்ணொளியால் அழுத்தம் பெற்ற
பக்கவாட்டுத் தோற்றத்தோடு
பகிரங்கமாகக் காத்திருப்பது குறித்து
அது அலுப்புற்றிருக்கிறது.

கடலில் மௌனம்
மீண்டும் மீண்டும் அலைகிறது
அவ்வளவு - தேவையற்றதுமே!

தன் எலும்புக் கூட்டு மலர்ச்சியை
பதிக்கும் கணம் வரும் வரை
அது மிதக்கிறது -
பொறுமையாக.

கல்லில் உள்ள மீனிற்குத் தெரியும்
வீழ்வது என்பது
வாழ்பவருக்குச் செய்யும்
உபகாரமென.

அதற்குத் தெரியும் - ஏன் ஒரு எறும்பு
ஒரு கடத்தல்காரனின்  எரியூட்டு போல
பகட்டாகவும், துல்லியமான அம்பரிலும்
தன்னுடயதைக் கட்டமைத்துக் கொள்கிறதென.
அதற்குத் தெரியும் - ஏன் ஒரு விஞ்ஞானி
பெரணியின் இச்சையூட்டும் ப்ரைலியை
இரகசிய உவப்பில்
வருடுகிறார் என.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ஆப்ரிக்க-அமெரிக்க கவிஞரான Rita Dove - இன்  கவிதைகள் வித்யாசமான பாடுபொருள் கொண்டவை. அவருடைய  The Fish in the Stone என்ற கவிதை, அதை  படித்த  நாளில்  இருந்தே பெரிதும் ஈர்த்தது.  The Fish in the Stone என்பது எதைக் குறிக்கிறது என்பதை உணரவே கொஞ்சம் நேரம் எடுத்தது. வாசிப்பின் புதிர்த்தன்மை தமிழில் மொழிபெயர்க்கவும் தூண்டியது.

 கவிதை என்றால் என்ன என்ற கேள்விக்கு ஒரு மொழியில் இருந்து இன்னொரு மொழிக்கு மாற்றம் செய்யும்போது எது தொலைகிறதோ அது தான் கவிதை என்று விளையாட்டாகவும், ஒப்புக் கொள்ள வேண்டிய ஒன்றாகவும் சொல்லுகிறார்கள். முடிந்த வரை மொழி பெயர்க்க முயன்றதன் விளைபொருள்
மேலே  உள்ள கவிதை(?). மூலக் கவிதையையும்  கீழே இணைத்துள்ளேன்.

The Fish in the Stone

The fish in the stone
would like to fall
back into the sea.


He is weary
of analysis, the small
predictable truths.
He is weary of waiting
in the open,
his profile stamped
by a white light.


In the ocean the silence
moves and moves
and so much is unnecessary!


Patient, he drifts
until the moment comes
to cast his
skeletal blossom.


The fish in the stone
knows to fail is
to do the living
a favor.


He knows why the ant
engineers a gangster's
funeral, garish
and perfectly amber.
He knows why the scientist
in secret delight
strokes the fern's
voluptuous braille.

             - Rita Dove

Monday, 15 August 2011

மழை இரவு


அடித்துப் பெய்கிற மழையில்
வளைகின்றது  தாவரம்
குனிகின்றன பெருமரக் கிளைகள்
ஒண்டிக் கொள்கின்றன பறவைகள்
அணைந்து போகின்றன விளக்குகள்
கம்பிகளுக்குப் பின் ஒளிகிறது நிலா
மேல்நோக்கித் திரும்புகிறது குடை
நடுக்கமுறுகிறது உடல்
பயத்தில் குளிர்ந்து விடுகிறது காற்றும்
ஒரு மின்னலில் ஒளிர்கின்றது
ஜொலிக்கும் புன்னகையோடு
இக்கரிய இரவு  மட்டும்.

Saturday, 6 August 2011

சாட், பூட், த்ரீ

 1)விரும்பும் மூன்று விஷயங்கள்?
  விளையாட்டு, கடினமான பிரதிகளை வாசிப்பது, ஆக்கம்

2) விரும்பாத மூன்று விஷயங்கள்?
    குழந்தைத் தொழிலாளர்கள், சாதி, மறைமுகப் பேச்சு

3) பயப்படும் மூன்று விஷயங்கள்?
   நெருங்கியவர்களின் மரணம், பணியிடத்தில் காலில் திடீரென்று உரசிப்
   போகிற எலிகள், நெரிசலான போக்குவரத்தில் வண்டி ஓட்டுவது. 

4) புரியாத மூன்று விஷயங்கள்:
   நிலைமை  தெரிந்தும் கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தாமல்           
   படிக்க, உழைக்க  மறுக்கும் மனோபாவம், புற ஆடம்பரம் மதிப்பளிக்கும்
   என்பதை மற்றவரிடமும் வலியுறுத்தல், சிறிய விஷயங்களுக்கு அழவும்,
   பெரிய விஷயங்களுக்கு கல் போல இருக்கவும் செய்கிற எ(ஏ)ன் மனது!

5) மேஜையில் உள்ள  மூன்று பொருட்கள்?
    புத்தகங்கள், பேனா, க்ரேயான்ஸ்.

6)சிரிக்க வைக்கும் மூன்று விஷயம் அல்லது மனிதர்கள்?
   பிரியத்தின் தோற்றம் மனதின் புன்னகை, ஆழ்ந்த கருத்தின் வீச்சு
  அறிவின்  நகை, இயற்கையின் வண்ணம் கண்களின் சிரிப்பு.

7) தற்போது செய்து கொண்டு இருக்கும் மூன்று காரியங்கள்?
    முதல் பெண் மருத்துவரான ஆனந்தி ஜோஷியின் புனைவு கலந்த
    சரிதையை மொழிபெயர்க்கும் முயற்சி, வீட்டுப் பொறுப்புகள், ஆட்டிசம்
   குறித்த குறிப்புகள் தயாரிப்பது.

8) வாழ்நாள் முடிவதற்குள் செய்ய நினைக்கும் மூன்று காரியங்கள்?
    மரம் நடுவது, ஒரு ஆதரவற்ற குழந்தைக்கேனும் நிழல் தருவது, நூலகம்
    அமைப்பது.

9) உங்களால் செய்து முடிக்கக் கூடிய மூன்று விஷயங்கள்?
    வருந்துகிற உள்ளங்களுக்கு நம்பிக்கை அளிப்பது, ஒரு விஷயம் சரி  
    என்று புரிந்துவிட்டால் எப்பாடு பட்டாலும் அதை செய்து முடிப்பது, ஒரு
    பிரச்சனையின் பல்வேறு தீர்வுகளை முயற்சிப்பது.

10) கேட்க விரும்பாத மூன்று விஷயங்கள்?
      சிசுக்கொலை, பெண்வதை, உள்ளார்ந்த அன்பற்ற பகட்டு வார்த்தைகள்.

11) கற்றுக் கொள்ள விரும்பும் மூன்று விஷயங்கள்?
      இசை, பிற மொழிகள், நன்றல்லதன்றே மறப்பது.

12) பிடித்த மூன்று உணவு வகை?
      இட்லி-கொத்தமல்லி சட்னி, கம்பங்கூழ்.

13) அடிக்கடி முணுமுணுக்கும் மூன்று பாடல்கள்?
      எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடலின் வரிகளைத் தெரிந்து கொள்வதைக்
      கவனமாகத் தவிர்த்து விடுவேன். சில நேரங்களில் நாள் முழுவதும்
      கூட ஒரு இசைக் குறிப்பு மனதில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும். அந்த
      வகையில் இசைக்காகப் பிடித்த இப்போதைய மூன்று: நான் மொழி
      அறிந்தேன், எந்தே கண்ணனு கருப்பு நிறம்( photographer), சீனி கம்.

14) பிடித்த மூன்று படங்கள்?
      கஷ்டமான கேள்வி. Red Beard, The Sixth Sense, உதிரிப்பூக்கள்.
    
15)இது இல்லாமல் வாழ முடியாதென்று சொல்லும்படியான மூன்று
     விஷயங்கள்?
    அன்பு, சிரிப்பு, வாசிப்பு.

16) இதை எழுத அழைக்கப்போகும் மூன்று நபர்?
      நீங்கள், நீங்கள், நீங்கள். 

Tuesday, 2 August 2011

என்ற போதிலும்


மாட்டிக் கொள்ள வேண்டிய முகம்
ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாத்திரங்கள்
உள்ளார்ந்த ஒரு உரையாடலின் தீவிரம்
எதிராளியின்  முக பாவ மொழி
முடியவும் துவங்கும் வேலை
அலுத்துக் களைக்கும் வேளை
காத்திருக்கும் கனங்கள்
எல்லாம் மீறி
ஒரு நாளின் எந்த வேளையிலும்
வந்து விடுகிறது 
வளையும் வானவில்லோடு
படிகளில் குதிக்கிற ஒரு மழை
பிரத்யேகக் காரணங்களோடு
பிரத்யேக ஈரத்தோடு. 

Friday, 29 July 2011

பற


பறப்பதற்கு 
சிறகுகள் தேவையில்லை
சிறகுகள் இருந்தால்
ஏங்குதல் இல்லை 
என்பது ஒரு புறமிருக்க 
சிறகுள்ள எல்லாம்
பறப்பதுமல்ல
தவிர
ஒரு பறவை
பறத்தலின் தொழிற்பாடில் இருக்க
பறத்தலின் கனவோ
எல்லையற்ற வானை விரிக்கிறது
மினுங்கிச் சிரிக்கும்
ஒரு வெள்ளை நட்சத்திர புள்ளியை 
தன்  நீல ஓவியத்தில் அது
மறக்காமல் வைக்கிறது
ஓவியத்தின் பறவைகள்
எப்போதும் உயரத்தில் பறக்க
வல்லூறுகளோ கழுகுகளோ
அவற்றிற்கொரு பொருட்டில்லை
ஒரு மழை நாளின் ஈரம்
சிறகுகளை நனைப்பதோ
ஏங்கி மரக்கிளைகளில்
மழை முடியக் காத்திருக்கும்
பசித்த கண்களை உருவாக்கலோ
இல்லை
சில நொடி என்றாலும்
வானில் பறந்து  வானில் வாழ்ந்து 
வானின் பரந்துபட்ட கைகளில் வைக்கும்
வானில் பிறந்த இளம் குஞ்சுகளை
புது வானிற்கான தேடல் சிறகுகளோடு
மேலும்
பறத்தலின் கனவு
பறத்தலின் பறத்தலும் ஆகும்
நண்ப.

Monday, 25 July 2011

பதம்


கடக்க நினைத்த பாதைகள்
வளர்ந்து கொண்டே 
உடன் வந்தவர்கள்
ஒவ்வொரு வளைவுகளிலும்
காணாமலோ கையசைத்தோ 
எஞ்சியவை எல்லாம் நினைவுகள்
ஒரு பூக்காலத்தின்
மிஞ்சிய நறுமண நார்கள்
இசைத்  தட்டு முடிந்து 
ஒலிக்கும் கேளாச் சங்கீதங்கள்
தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை 
அணைத்த  பின்  தோன்றும்
கண  நேர  பிம்பங்கள்
ஆயினும் 
கூடடைந்து முடிந்த பறவைகள்
எல்லாம் சரியாவென
நிச்சயப்படுத்திக் கொள்ளும்
கடைசிக் கூவலாய் ஒலிக்கும்
கதகதப்பு தேய்ந்த விசாரிப்புகள்
தனி நபர் நாடகீய மொழியை
அரங்கேற்ற விலகிச் செல்வேன்
மெழுகுவர்த்தியின் எரிதல் போல
சில நொடி தடுமாறிப் பின் பொறி பற்றும்
எழுத்தின் கணப்பில் என்னை நுழைப்பேன்
எழுத்துக்கள் ஜீவனேற்றும்
எழுத்துக்கள் பற்ற வைக்கும்
எழுத்துக்கள் தகதகக்கும்
எழுத்துக்கள் வியாபிக்கும்
விரைந்து  உயரும் தழலின் தகிப்பில்
வெந்து பதப்படும் ஒரு இருப்பின் தசை.

Friday, 22 July 2011

வேறு போதை


அணில் துள்ளலாய்த் தாவும்
நிழல், வெளிச்சம்
இறைந்து கிடக்கும் குன்றிமணிகளின்
மங்கல் சிவப்பு இதம் 
சுற்றி சுற்றிப் பறக்கும் 
ஆரஞ்சு பட்டாம்பூச்சிகள் 
யாருமற்ற ஆசுவாசத்தில்
உறவாடும் மரக் கிளைகள்
வாசனை வழிந்து பரவும்
மருதாணிப் பூக்கள்
பல வண்ண வடிவத்துடனான
சரளைகளின் சப்த  சிநேகம்
கணந்தோறும்  மாறும்
வயல்நீர் மேக ஓவியம்
மறக்க பறக்க மிதக்க
பின்னும்
வேறு போதை  நமக்கு!

Wednesday, 13 July 2011

எண்ணங்கள்+எழுத்துக்கள்+வண்ணங்கள்+++++


இந்த சைக்கிள் வலைத்தளத்தில் எழுத ஆரம்பித்து இன்றோடு ஒரு வருஷம் ஆகிறது. சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறது. மன அவசமுற்ற ஒரு நேரத்தில் அல்சர் வர ஆரம்பித்தது. அதனால் எழுத வேண்டும், எழுதினால் அது அல்சருக்கு ஒரு மாற்றாக  இருக்குமென்று எழுதத் தொடங்கினேன். தவிர என்றாவது ஒரு நாள் எழுத வேண்டும் என்பது சிறு வயது முதலான ஆசையாக இருந்தது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக எனக்கே எனக்கென்று ஒரு தளம். ஒரு பத்திரிகை ஆசிரியர் போல வடிவமைப்பு, எழுத்து, பிரசுரிக்கும் உரிமை போன்ற அதிகாரம் உள்ள ஒரு தளம். பத்திரிக்கைகளுக்கு படைப்புகளை அனுப்பி விட்டு வருமா, வராதா எனக் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை, யாரும் படித்துத் தானாக வேண்டும் என்ற நிர்பந்தமுமில்லை, படிக்கக் காசில்லை, பிடிக்காவிட்டால் நகர்ந்து விடலாம், எந்த விரயமுமில்லை போன்ற இன்ன பிற. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக எத்தனை நாள் படித்துக் கொண்டு மட்டும் இருப்பது, இந்த உலகிற்குச் சொல்ல, மொழியில் என் உணர்வுகளை, எண்ணங்களை பதித்துப் போக இவ்வளவு நாள் இந்த உலகில் வாழ்ந்ததற்கு எனக்கு உரிமை இல்லையா என்றும்.

எழுதத் துவங்கிய நேரத்தில் என் தோழி கீதாவிடமிருந்து மட்டும் பின்னூட்டம் வரும். பின் தெரிந்தவர் ஒருவர் இந்த வலைப்பூவின் வண்ணமும், வடிவமைப்பும் மட்டும் தான் அழகு, மனதில் பதியவில்லை எழுத்து என்று ஒரு பின்னூட்டம் இட்டார். அவர் நேர்மைக்கு நன்றி. ஆனால் அவ்வளவு சாரமற்ற எழுத்தையா எழுதுகிறோம் என யோசனையாக இருந்தது. பின் சுந்தர்ஜியின் சந்தோஷ அதிர்ச்சி தந்த பின்னூட்டம். என்னைப் போல நிறைய பேர் அவருக்கு நன்றி சொல்வோம் என்றே நினைக்கிறேன். மிகுந்த ஊக்கத்தைக் கொடுத்த அவரது பின்னூட்டங்கள் தொடர்ந்து எழுதக் காரணமாக இருந்தது. இந்த தளத்தில் முதலில் எழுதிப் பின் நவீன விருட்சம், அதீதம்  தளங்களில்  கவிதைகளும், பெண்ணியம் தளத்தில்  புத்தகம் குறித்த  கட்டுரைகளும் வந்ததும் உற்சாகமாக இருந்தது. வேறு இணைய தளங்களில் உங்கள் எழுத்து ஏற்கனவே வேறு தளங்களில் வந்திருக்கக் கூடாதென்று நிபந்தனை இட்டார்கள். என்னவோ எனக்கு மனம் ஒப்பவில்லை. என்னுடைய பிளாக்கில் எழுதாமல் எப்படி என மனம் சண்டித்தனம் பண்ணியது, பண்ணுகிறது.

இந்த தளத்திற்கு இப்போதும் அதிக வாசக நட்புகள் கிடையாது. ஆனால் வாசிப்பவர்களின் எழுத்துக்கள் -  திரு: ஹரணி, நிலாமகள், திருநாவுக்கரசு, சந்தான கிருஷ்ணன், எப்போதாவது வாசிக்கும் திரு:வாசன், வேல்கண்ணன்,  தமிழ், பத்மா, எட்வின், ரிஷபன், அவர்களது  தளத்தில் இந்த தளத்தில் உள்ள கவிதையைப் பதிவு செய்திருக்கும் திரு.சுந்தர்ஜி, பா.ராஜாராம் ஆகியவர்களின் எழுத்துக்கள் புத்துணர்வு தரும்படியாய்.

இன்னும் எவ்வளவு நாள் எழுதுவேன் என்று தெரியாது. ஆனால் தகிக்கிற ஒரு நேரத்தில் குளிர் நிழலாகவும், பூக்களை அள்ளித்  தரும் மரங்கள் அடர்ந்த சோலையாகவும் இருந்த இந்த எழுத்துப் பயணத்திற்கு இந்த தளம் வழியே வந்த அத்தனை நட்புகளுக்கும் என் மறவாத அன்பும், நன்றியும்.

Sunday, 10 July 2011

பகிர்வு/மீள்பதிவு

நவீன விருட்சம் வலைப்பதிவில் முன்பு இடம் பெற்ற 'குவளைகளில் கொதிக்கும் பானம்' கவிதை இப்போது  நவீன விருட்சம் 90-ஆவது இதழில் அச்சாக்கம் பெற்றுள்ளது. அந்த கவிதையையும்,
நவீன விருட்சம் 89-ஆம் இதழில் அச்சாக்கம் பெற்ற 'மெய்ப்பொருள்' கவிதையையும் மீண்டும் பகிர்கிறேன்.தொடர்ந்து எழுத இந்த சைக்கிள் வலைத்தளத்தில் என்னை ஊக்கப்படுத்திய அனைவருக்கும் என் அன்பும் நன்றியும்.

குவளைகளில் கொதிக்கும் பானம்


வரிசையாய் இருக்கும் மண் குவளைகளில்
ஒழுங்கு தவறாது ஊற்றுகிறேன் கோபங்களை.
நகர்த்த இயலாத சுடு வெயில் போல
அறையெங்கும் பரவி இருக்கிறது மௌனம்.
கேள்விகளின் பிடிவாத நகர்த்தலில்
வட்டங்களில் சுழல ஆரம்பிக்கிறது 
குவளைகளில் கொதிக்கும் பானம்.
காணாத காட்சி என கண்கள் சொல்ல
கிடைக்கும் தாள்களில் வரையத் துவங்குகிறேன்
ஒழுங்கற்றுப் பரவும்  வண்ணங்களைத் தீட்டி.
தூரிகையின் வேகம் உச்சத்தில் ஏற ஏற
தாளில் துலங்கும் காட்சிகளும்
துரித நடனம் ஆடும் குவளைகளும்
ஒன்றின் மேல் ஒன்றாய்  மிகச் சரியாய்.
வெந்து தணிகிறது வெப்பம்.
முடிந்த ஓவியத்தை மேசையில் வைக்கிறேன்
நிதானமாய் - பிறிதொரு வேளை 
நின்று யோசிக்கவும், கடந்து செல்லவும்.
                                           - Dec 28, 2010

 

மெய்ப்பொருள்

ஆட்டோவின் ஓரத்திலிருந்து
சிறுமியொருத்தி  புன்னகைக்கிறாள்
பெயர் தெரியா அப்பூக்களின்  அழகை
கண்களில் நிறைத்தபடி  செல்கிறேன்...
பின்னொரு நாள்
உடலாய் மட்டும் உணர வைக்கும்
பேருந்துப்  பயணத்தில்
கூட்ட நெரிசலை சமாளித்தபடி
உள்ளங்கைகளில் ரோஜாவை
பாதுகாத்து கொண்டிருந்தாள் 
அரும்புப் பெண் மகள் ஒருவள்.
தொலைகாட்சி மக்களை முழுங்கிய 
ஆளரவமற்ற தெருக்கள் வழியே
துக்கத்தில் நெஞ்சு வெதும்ப                
நடந்து வந்த அந்நேரம் கண்டது
அந்தியின் மென்னிருள் ஊடே
வண்ணங்களின் குளுமையை 
அள்ளித் தெளித்த
நித்யகல்யாணி பூக்களை.
யோசித்தால் 
வாழ்கையைப் பற்றிச் செல்ல 
பிறிதொரு தேவை  இல்லை.
                            - Aug 11, 2010

Thursday, 7 July 2011

விடுபட்டவை

 
வீட்டிலிருந்து கிளம்பிய காலடிகள் மற்றும் 
வீடு திரும்பிய காலடிகளின்  எண்ணிக்கை 
சமனுற்றதாவென முணுமுணுப்பாய்க் கணக்கிட்டபடி
வீடு  திரும்பிக் கொண்டிருந்தது இரவு
காலடி ஓசைகள் தணிந்த நடைபாதையின் வழியே.
எண்ணிக்கையில் விடுபட்ட  காலடிகளின் கணக்கால்
குழம்பிய இரவு அப்படியே நடைபாதையில்
சாய்ந்து அமர்ந்தது சோர்ந்த உணர்வோடு.
ஆயிரம் கருவிழிகளால்  ஆன இருளோ
நட்பாய் இரவின்  அருகில் அமர்ந்து 
கூட்டத்தில் தொலைந்த குழந்தைப் பாதங்கள்
வீடு விரட்டிய முதிய பாதங்கள்
காதலில் விரைந்த இளைய பாதங்கள்
கடன் பளு சுமந்த பூனைப் பாதங்கள்
வாழ்வு வெறுத்த நாடோடிப்  பாதங்கள்
வாழ்வை நேசித்த  இலட்சியப் பாதங்கள்
கோடுகள் தாண்டிய  அவசியப் பாதங்கள் என
விடுபட்ட கால்களின் விவரம் கூறி
களைத்த இரவை உறங்கச் சொன்னது
உள்ளம் அதிர்ந்த  இரவோ
மற்ற பாதங்களின் விதி தானறியேன் என்றும் 
கூட்டத்தில் தவறிய குழந்தைகளின் பாத ஒலி
ஒவ்வொரு வீடாய் ஏறி இறங்குவதால்
இனி  ஓயாதொலித்துக் கொண்டே இருக்குமென்றும்
குழந்தையைப்  பறிகொடுத்தவர்களின்  தேய்ந்த  பாதங்கள்
மறந்தும் ஒரு நாளும் ஒலி ஏற்படுத்தாதென்றும்
அரற்றியபடி ஓட ஆரம்பித்தது
எல்லைகள் அற்ற  கரிய நெடுஞ்சாலையில்.

Saturday, 2 July 2011

அலைவுறும் சிறு இலைகள்


காற்றில்  அலைவுறும் சிறு இலைகள்  போல
மிதக்கும்  மொழி நீரில்  ஏறி இறங்கிட
விட்டுச் செல்கிறேன்  சில தாள்களை
முடியும்  மட்டும் போகட்டும்   
வண்டியில் பயணம் போகும்  கரும்புத் தோகை
பாதை மண்ணோடு சரசரக்கும்
இரகசிய குழுஊக் குறி போல
வாழ்வோடு பிரயாணிக்கும்  வார்த்தைகள்
பரந்து விரிந்த மொழியின் தளத்தில்
சோழிகள் ஆடி சலசலக்கட்டும்.
கண்ணுக்குத் தெரியா விதைகள்
இயற்கை கசிந்த  நாளொன்றில்
இளஞ்செடியாய் அசையும் நடனம் போல
இறுகித் தட்டிய வெடிப்பு வாழ்வில்
புதைந்து போகும் சில கணங்கள்
உயிர்  தரிக்கட்டும்  மொழியின் வெளியில்.
முரட்டு வாசனை ததும்பும் வேர் முடிச்சுகளில்
ஒட்டியிருக்கும் செம்பழுப்பு மண்ணைப் போல
செப்பமிடா  வார்த்தைகளின் பரப்பில் ஒட்டியிருக்கும்
அடியாழ  நினைவின்  பற்றுதல்கள்
சொற்களாய் உதிர்ந்தபடி  இருக்கட்டும்.
மழை வற்றும்  கோடையின்
இறுதி நாள்  சொட்டும் மட்டும்.

Wednesday, 29 June 2011

பேசு


பாலத்தின் அபாயமுனையில் நீ 
அது அப்படியே இருக்கட்டும்
பரவாயில்லை    நகர்ந்து வா
வந்தென் அருகில் அமர்
ஏதொன்றாகிலும் பேசு
என்னைப் பார்க்காவிட்டாலும் 
விண்ணையோ மண்ணையோ
உன் உள்ளங்கைகளையோ  பார்த்து
உனது மகிழ்வுகள் துயரங்கள் கோபங்கள் 
வெறுமைகள் பயங்கள் ஏமாற்றங்கள்
சாதனைகள் பிரியங்கள் வலிகள்
எல்லாம் பேசு அல்லதேதாவது பேசு
நிதானமான சாயங்கால வேளையில்
ஒவ்வொன்றாய்த்  தென்படும் நட்சத்திரங்களாய்
உன் சொற்களில் உன்னை வெளிப்படுத்து
உன்னை மறந்து பேசு 
என்னை மறந்து பேசு
என்றாலும்
உன் அருகிலிருப்பேன் என்றறிந்து பேசு
உனது துயரங்கள் என்னுடையவை
உனது மகிழ்வுகள் என் புன்னகைக்குரியவை
உனக்காகப் பரிவோடிருக்கின்றன சில விரல்கள்
உனக்காகக் காத்திருக்கின்றன உன் நம்பிக்கைகள்
உன்னுடைய இள மனது  என்னுடைய நேற்று
உன்னுடைய நாளை என்னுடைய இன்று
என்னுடைய இன்று உன்னுடைய நம்பிக்கை
அதனால் பேசு ஏதொன்றாகிலும் பேசு
நகர்ந்து போகும் மேகங்கள் போல
கடந்து போகட்டும் அழுத்தங்கள்
பேச மறுத்தோ மறந்தோ
பாலத்தின் அபாயத்  தனிமையில்
உணர்வெள்ளத்தில் உன் உயிரை சிதைக்கும்
கொலைப் பாதகத்துக்கு முன்  பேசு
யாரோடாவது  பேசு ஏதாவது பேசு.   

Monday, 27 June 2011

இன்னொரு


பரபரப்பான காலைகள்
மந்தமான மதியம்
களைப்பு  பூசிய மாலை
ஒரு பானம் தரும் புத்துணர்வு
மெல்ல அலையும் காற்று
வாசிப்பு எழுத்து என
நாளொன்று மிதந்து போகிறது
வெண்மையும் மஞ்சளும் ரோஜாவும்
நிறம் மாறும்  துகிலோடு.
பிரிய  மறுக்கும்  துளிகளோ  நழுவி 
நினைவின் வினோத சீசாவில்
பல வண்ணத் திரவங்களாய்
சேகரம் ஆகிறது 
ஒரு போதும் நிறையா வரத்தோடு.
மெல்ல  மூடியைக் களவாடும் 
இரவின் திருட்டுக் கரங்கள்
அள்ளித் தெளிக்கின்றன
தவறிய துளிகளின்
வண்ண வாசனையை
கனவுகளின் முற்றங்களில்.
பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நிலவோ
புன்னகைக்கிறது  சப்தமின்றி ஊரறிய.
ஓசையின்றி  நழுவும் இரவைக் கடியும் நிலா 
எஞ்சிய துளிகளை நாளைய பூக்களுக்கு
வண்ணமாய் வழங்கி முடிக்கையில்
எழும்புகிறது  இன்னொரு இளங்காலை. 

Saturday, 25 June 2011

பயணம் 4: நாங்கள் சென்றோம்


முதுகலை முடித்து வேண்டாவெறுப்பாக மதுரையில் B.ED  சேர்ந்தேன். பொதுவாகக் குழந்தைகளுடன் விளையாடுவதில்  எனக்குப் பிரியம் . அதனால்  குழந்தைகளுக்கு சொல்லித் தரும் அளவு எனக்குத் திறமை கிடையாது என்பது எனக்குத் தீர்மானமாகத் தெரிந்திருந்தது. தெப்பக்குளத்தின் வழியாகத் திரும்பும் ஒவ்வொரு மாலையிலும் நட்புகளிடம் சொல்லுவேன்: நான் நாளை இங்கு வர மாட்டேன், வந்தால் என்னை தெப்பக்குளத்துள் தள்ளி விடுங்கள் என்று. சீக்கிரம் ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை கிடைக்கவும் B.ED படிப்பை 2 மாதத்திலேயே நிறுத்திவிட்டு வேலைக்குப் போனேன். அதிகமான பணிப்பளு. குறைந்த சம்பளம். அதுவும் பல தவணைகளில் தரப்படும். கிராமத்துச்  சூழல். நாங்கள் தங்கியிருந்த தெருவில் ஒரு முறை நாங்கள் சாணி தெளித்துக் கோலம் போடுவதில்லை என்று அப்படிக் கடிந்து கொண்டார்கள்!  என்றாலும் எனக்கு முதுகலை முடித்துவிட்டு என் உணவிற்கு இன்னொருவரை சார்ந்திருப்பது  அவமானமாக இருந்தது. முதுகலையை, பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும்போதே ''சாதாரணக் கல்லூரியில்  படித்தால் போதாதா, அப்படி என்ன பல்கலைக்கழகம் போய் படிக்க வேண்டியிருக்கிறது?'' என்று உறவினர்கள் இடித்துரைத்தது வேறு, என்னை வேலை செய்யத் தூண்டியது. என்றாலும் அந்த நிறுவனம் 2 மாதம், 3 மாதம் என சம்பளம் தராமல் இருந்த போது வேலையை விடுவதே சரியானதாக இருந்தது.

படித்துவிட்டு வேலையற்று இருக்கும் நாட்கள் கொடுமையானவை. நான் வேலைக்குப் போக வேண்டும் என்றோ, ஏன் வேலைக்குப் போகவில்லை என்றோ யாரும் கேட்கமாட்டார்கள் வீட்டில். என்றாலும் பாரமாய் உணர்ந்தேன். ஒரு சுயவிவரக் குறிப்பு தயாரித்து அதை எனக்குத் தெரிந்த எல்லா நிறுவனங்களுக்கும்  அனுப்பிக் கொண்டே இருந்தேன். தபால்காரரோ வரும் போது ஏமாற்றத்தையும், போகும்போது  நம்பிக்கையையும் ஏற்படுத்திவிட்டு சென்று கொண்டிருந்தார். பிறகு மேல்மருவத்தூரில் இருந்து நேர்முகத் தேர்வுக்கான கடிதம் வந்தது. ஆனால் அந்த ஊரின் ஆன்மிகப் புகழால், பெண்ணாகவும் இருக்க நேர்ந்ததால் வீட்டில் போகக் கூடாதென்று உறுதியாகச் சொல்லி விட்டார்கள். மீண்டும் வேலையற்ற வெறுமை. ஒரு மாதம் கழித்து மீண்டும் மேல்மருவத்தூரில் இருந்து நேர்முகத் தேர்வுக்கான கடிதம். இப்போது நான் தெளிவாக இருந்தேன். நான் நிச்சயமாக அந்த நேர்முகத் தேர்வுக்குப் போவேன், யார் கூட வராவிட்டாலும் நான் தனியாகப்  போவேன் என்று சொல்லி விட்டேன். என் பிடிவாதம் தெரிந்தபின் அம்மா கூட வந்தார்கள். பல சங்கடங்களைத் தாண்டி மேல்மருவத்தூர் கிளம்பினோம்.

கொட்டுகிற மழை. ஊரும் அரசுப் பேருந்து. உடைந்த கண்ணாடி வழியாக தெறிக்கும் தண்ணீர். பாவமாக ஒரு அம்மா. வேலைக்குப் போகும் உறுதியில் பல்லை கடித்துக் கொண்டு ஒரு மகள் என இருந்தது அந்த காட்சி. கழிவறை வசதிகள் கொஞ்சமும் இல்லாத சூழல். மோட்டலில் இருக்கும் கழிவறைகளின் நிலை கால் வைக்க முடியாதபடி. பேருந்து இருவருக்கும் ஒத்துக் கொள்ளாது என்பதால் சாப்பிடவும் இல்லை. உருட்டிக் கொண்டே போன அந்த பேருந்து ஒரு வழியாக மேல்மருவத்தூர் வந்தது. சாப்பிட நேரமில்லை. வேகமாக ஒரு விடுதியில் குளித்துவிட்டுக் கிளம்பி  அந்த நிறுவனத்திற்குப் போனோம். நல்ல கூட்டம். வேறுவேறு வேலைகளுக்கான நேர்முகத் தேர்வுகள். ஆண்கள் தனியாகவும்,பெண்கள் அப்பாக்களோடோ அல்லது உறவு ஆண்களோடோ வந்திருந்தார்கள். அம்மா வந்திருந்தது என்னோடு மட்டுமே. நாங்கள் அந்த கூட்டத்திலிருந்து வித்தியாசமாக பார்க்கப்படுவதாக உணர்ந்தோம். எனக்கு அப்படி அம்மா என்னோடு வந்திருந்தது மகிழ்வாக இருந்தது.

முதல் ஆளாக உள்ளே அழைக்கப்பட்டேன். கேள்விகள், செய்முறைப் பரிசோதனைகள். நன்றாக பதில் சொல்ல முடிந்தது. வேலைக்கு நியமிக்கப்பட்டால் உடனே சேர முடியுமா என்று இறுதியாக கேட்டார்கள். நம்பிக்கை பூத்தது. வெளியே வந்து அம்மாவிடம் நிச்சயம் வேலை கிடைக்குமென்று சொன்னேன். அப்படியே ஆனது. எவ்வளவு சம்பளம் வேண்டும் என அவர்கள் கேட்ட  போது எவ்வளவு சொல்ல வேண்டும் என்று கூட சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆனால் சந்தோஷமாக இருந்தது. அம்மா அவ்வளவு தூரம் சிரமப்பட்டு வந்ததற்கு வேலை கிடைத்த சந்தோஷம். 5 நிமிடம் பள்ளியில் இருந்து வர தாமதமானாலும் பதறி அண்ணனை அனுப்பும் அம்மாவும், நானுமாக, பெண்களாகப் பயணித்து வென்ற சந்தோஷம், இருப்பிற்கான அர்த்தம் கிடைத்த  சந்தோஷம்  என அதற்குப் பல வண்ணங்கள்.


திரும்பும் போது எனக்குப் பசியே இல்லை. சந்தோஷத்தில் சாப்பிட முடியவில்லை. மிகக் குறைவாகச் சாப்பிடும் அம்மாவோ  அன்று நன்றாக சாப்பிடுவதைப் பார்த்தேன். அதுவும் சந்தோஷத்தினால் என்று தோன்றியது. வழியில் விருதுநகரில் முதல்முதலாக காலச்சுவடு இதழை வாங்கினேன். அதிலிருந்த ஓவியாவின் நேர்காணல் மனதில் பலத்த நம்பிக்கையையும், இலக்குகளையும் விதைத்தது. அதில் அவர் தமிழ்நாட்டின் முதல் பெண் பேருந்து ஓட்டுனராக வசந்தகுமாரி என்பவரைப்  பணிபுரியச் செய்வதில் நேர்ந்த போராட்டங்களைப் பதிவு செய்திருந்தார். இதெல்லாமே ஒரு eye-opener ஆக  இருந்தது.அல்லது நல்ல துவக்கமாக இருந்தது. ஒரு விதத்தில் இந்த பயணம் அர்த்தமுள்ள இருப்பிற்கான தேடலின் முதல் காலடியாக இருந்தது.

Storm in a teacup என்ற  ஆங்கில மரபு வழக்கு சொல்வது போல ஒரு வேளை நான் எழுதுவது சிறிய விஷயங்களைப் பெரிதாகச் சொல்வது போல இருக்கலாம். ஆனால் மண்புழுவிற்கு வண்ணத்துப் பூச்சி பறக்கும் உயரம் கூடத் தொலைதூரம்தான் இல்லையா? இன்னும் எங்கள் வீட்டில் உள்ள பெண்கள் கடையில் ஒரு தேநீர் கூட தனியாகப் போய் குடிக்க மாட்டார்கள். ஒரு வாரத்திற்கு முன் கஷ்டப்படுகிற ஒரு பெண்ணுக்கு வேலை வாய்ப்பொன்று குறித்து சொன்னேன். வீட்டிற்கு 5 மணிக்குள்  வரும்  வேலையாக  இருக்க  வேண்டும்  என்றும், வேலையிடம் வீட்டிற்கு அருகில் இருக்க வேண்டும் என்றும் அந்த பெண்ணின் அப்பா அந்த வேலையை மறுத்து விட்டார். இன்னும் நிறையக் குடும்பங்களில் இது தொடர்கிறது. பெண்ணிற்கான கட்டுப்பாடு அவளது நன்மைக்காகத்தான் என்ற பெயரில் அவள் ஒரு சிறிய கூண்டிற்குள் - அது தங்கக் கூடாகவே  இருந்தால்தான் என்ன?- வானொத்த வாழ்வின் விகாசங்களைத் தொலைக்க வைக்கப் படுகிறாள். Rokeya  Hosain இன் சுல்தானாவின் கனவு எனும் புதினத்தில் ஒரு கேள்வி மிக அழகாக முன் வைக்கப் படும் - அதன் சாரத்தை மட்டும் கூறுகிறேன் - ஒரு உயிருக்கு ஒருவர் தீங்கிழைத்தால் தீங்கிழைப்பவர் சிறையில் வைக்கப் பட வேண்டுமா, தீங்கிழைக்கப்பட்டவர் சிறையில் வைக்கப் படவேண்டுமா என அது வினவும். பெண்கள் விஷயத்தில் நடப்பது இதுதான். நீ பலவீனமானவள் என நான்கு சுவர்களே கோவிலாக விதந்தோதப்பட்டும், தந்திரம் குறைவான இடங்களில் பொட்டச்சி, வீட்டை வீட்டு வெளியே போகக் கூடாதென்றும்  அடக்கி வைக்கப் படுவது  பெண்தான்.

கோவில்பட்டியில் இருந்து பல நூறு மைல்கள் தொலைவிலிருக்கும் மேல்மருவத்தூருக்கு வேலையின் பொருட்டு, பொருளாதார, மன தற்சார்பு தேடிப் பெண்களாக நாங்கள் சென்ற அந்த பயணம்  என்னளவில் ஒரு மைல் கல்தான்.

Monday, 20 June 2011

பயணம் 3: வானத்து நட்சத்திரங்களடி!


கோவில்பட்டியின் எல்லையில் பல வருடங்களாக ஒரு பலகை இருந்தது.  அதில் Welcome to the Matchless City of Matches என்றிருக்கும். வேலை நிறைந்த ஊர். தீப்பெட்டி தொழிற்சாலைகளால் பல வீடுகள் வாழவும், பிள்ளைகள் படிக்கவும் முடிந்தது, அதன் பக்க விளைவுகள் ஊடே. ஆனால் அந்த matchless ஊரில் குளங்களோ, நீர்நிலைகளோ கிடையாது. பெரிய அளவில் பசுமையைப் பார்த்துவிட முடியாது. அதிர்ஷ்டவசமாக வீட்டிற்கு முன்னால் ஒரு பெரிய பசிய பூங்கொத்தைப் போல வேப்ப மரங்களும், அருகாமையில் புளிய, வாகை மரங்களும், கருவேல மரங்களும் இருந்தன. வீட்டின் புறவாசலில் பப்பாளி, எலுமிச்சை, அகத்தி, கொய்யா, கருவேப்பிலை, கொடுக்காப்புளி, கனகாம்பரச்  செடிகள், மணத்தக்காளி, டிசம்பர் பூச்செடிகள், மருதாணி, மாதுளை என இருந்தன. எல்லா இறுக்கமான சூழலிலும், அந்த மாதிரி நேரங்களில் புத்தகம் படிப்பது சரியான முறையில் பார்க்கப் படாது, இயற்கையே மருந்தாக இருந்திருக்கிறது.

சிறு வயதில் அப்படியே விளையாடிக் கொண்டே போவோம். கும்பலாய்ப்  பெயர் தெரியாத செடிகள் வளர்ந்திருக்கும். அவற்றிற்கு தாத்தாப் பூ, ரேடியோ பூ, பொம்மைக்கா செடி என விதம்விதமாகப் பெயர்கள். ஒரு செடியில் - பின்னால் அவற்றின் பெயர் அம்மான் பச்சிரிசி எனத் தெரிந்து கொண்டேன் - உதிரிப் பாக்கு போல காய் இருக்கும். இலையைக் கிள்ளினால் பால் வரும். அதற்கு வெத்தல பாக்குச் செடி என பெயர். இன்னொரு செடியின் காய்கள் கூரற்ற முட்களோடு இருக்கும். அதை வைத்து தலை சீவலாம். அதற்கு பெயர் சீப்புச் செடி. எனக்குப் பிடித்த இன்னொரு பூ miniature சூரிய காந்தி போல  இருக்கும். அதையும் சூரிய காந்திப் பூ என்றுதான் சொல்லுவோம். என்னவோ அதை பார்த்தாலே பயங்கர சந்தோஷமாக இருக்கும். இன்னும் தும்பைகள், அவரைப்பூக்கள், அகத்திப் பூக்கள், போகன்வில்லா, மரமல்லி, பன்னீர் பூக்கள், செக்கச் சிவந்த கள்ளிப் பூக்கள், சரம்சரமாய்த் தொங்கும் மஞ்சள் கொன்றை என எத்தனை அலுக்காத அழகுகள். அப்படியே வெளியைப் பிரகாசப்படுத்துவதோடு  எத்தனை பேருக்கு எவ்வளவு  விதமான மன உலகத்தை அது ஏற்படுத்துகிறது? அவற்றை நேரடியாகப் பார்க்கிற, அவற்றின் குளிர்வை நனவுணர்வற்று உணர்கிற, மனதின் சூடுகள் அப்படியே தணிந்து போகிற ஒரு அனுபவத்தை  நவீனக் கருவிகளால் தர முடியுமா? அவற்றால் எப்படி ஒரு முழுமையான வளர்ச்சி ரீதியான உணர்வுச் சூழலை  ஏற்படுத்த முடியும்? முடியாதென்றே தோன்றுகிறது. உதாரணமாக...

அப்போது மேல்மருவத்தூரில்  வேலை  பார்த்துக்  கொண்டிருந்தேன். நானும் தோழியும் வெளியே சென்று விட்டு  சோற்றுப்பாக்கத்தின் (ஊரின் பெயர்) அவ்வளவு பரிச்சயம் ஆகாத வழியில் மரங்கள் அடர்ந்த ஒரு நீண்ட பாதை வழியாக இரவில் திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம். மின்சாரம் தடைபட்டது. நிலவற்ற இரவு வேறு. அடுத்த அடியை எங்கே வைக்கிறோம் என்று கூடத் தெரியவில்லை. சட்டென்று ஒரு கானகத்துள் போய்விட்ட உணர்வு. அடுத்தவரின் கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு அப்படியே மெதுவாக முன்னேற ஆரம்பித்தோம். பயத்தினால் முழு விழிப்புடனான உடல், மன நிலை.இப்படியே  கொஞ்சம் முன்னேறினோம். அதற்குள் எல்லையற்ற பிரயாணம் பண்ணிய  உணர்வு. அதன் பின் நடந்தது வாழ்வின் மறக்க இயலாதொரு அற்புதம்:

பறக்கும் வெளிச்ச புள்ளிகள் அலைவுறும் அழகிய கிளைகளையுடைய மரத்திலிருந்து மிதக்கும் இலைகள் போல உதிரவும் , மீளவும் செய்தன மின்மினிப்  பூச்சிகள். அவற்றால் உயிர்ப்புற்ற மரம் அதி அற்புதமாய் தன் ஒளி இருப்பை பிரகாசமாய் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. ஒரு நூறு  மின்மினிப்  பூச்சிகள் தனக்கென ஜொலிக்கும்  உலகத்தை உருவாக்கிய சந்தோஷத்தை  அது தன் இலைகளால்  சலசலத்து வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்தது. வானிலிருந்து தவறிய நட்சத்திரப் புள்ளிகள் போல, ஒளியால் இசைக்கும் இசைக்குறிப்புகள் போல, கோள்கள் சுழலும் பால்வீதி போல, கட்டுண்ட ஆன்மாவிற்கு வண்ணத்துப்பூச்சி சிறகுகள் முளைத்தாற்போல, கார்த்திகை சுடர்களின் நடனம் போல, வண்ணச் சிதறல் போல, ஒரு வித மகிழ்வான கண்ணீர் துளிகள் போல  இன்னும் சொல்ல இயலாத பரவச உணர்வுகள் போல அங்குமிங்கும் பறந்து கொண்டிருந்த அந்த மின்மினிப் பூச்சிகளோடு நின்றுகொண்டே சுழன்றாடியது  மனம்.

மீட்கவே முடியாத கால்களை எப்படியோ மீட்டு அறைக்கு வந்து சேர்ந்தோம். அதிகம் பேச முடியவில்லை. அந்த காட்சி ஏற்படுத்திய உணர்வுப் பளு. பயணக் களைப்பு வேறு. சீக்கிரம் தூங்கி விட்டோம். நடு இரவில் திடீரென ஒரு உணர்வு. கண் விழித்தால் தோழியும் விழித்த நிலையில். அவளைப் பார்த்தேன். மௌனமாக ஜன்னலை சுட்டிக் காட்டினாள். இரு மின்மினிப்பூச்சிகள்  அறையின் குறுக்கும் நெடுக்கும் பறந்து கொண்டிருந்தன. சப்தமே இல்லாமல் அங்கே ஒரு உலகம் கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம் நீண்ட நேரம். அலைவுற்ற கால்களும், மனமும் அமைதிக்கு வந்தபோது தூக்கம் அருகே வந்து நின்று கொண்டது. மின்மினிப் பூச்சிகளோடு உலகமும் விடைபெற்றுக் கொண்டது.