Tuesday, 28 December 2010

குவளைகளில் கொதிக்கும் பானம்


வரிசையாய் இருக்கும் மண் குவளைகளில்
ஒழுங்கு தவறாது ஊற்றுகிறேன் கோபங்களை.
நகர்த்த இயலாத சுடு வெயில் போல
அறையெங்கும் பரவி இருக்கிறது மௌனம்.
கேள்விகளின் பிடிவாத நகர்த்தலில்
வட்டங்களில் சுழல ஆரம்பிக்கிறது 
குவளைகளில் கொதிக்கும் பானம்.
காணாத காட்சி என கண்கள் சொல்ல
கிடைக்கும் தாள்களில் வரையத் துவங்குகிறேன்
ஒழுங்கற்றுப் பரவும்  வண்ணங்களைத் தீட்டி.
தூரிகையின் வேகம் உச்சத்தில் ஏற ஏற
தாளில் துலங்கும் காட்சிகளும்
துரித நடனம் ஆடும் குவளைகளும்
ஒன்றின் மேல் ஒன்றாய்  மிகச் சரியாய்.
வெந்து தணிகிறது வெப்பம்.
முடிந்த ஓவியத்தை மேசையில் வைக்கிறேன்
நிதானமாய் - பிறிதொரு வேளை 
நின்று யோசிக்கவும், கடந்து செல்லவும்.

நாகனாகுளம்


நாகனாகுளம் தெரிகிறது.
பறவைகளும் இல்லாதொரு அமைதியை
நிரப்பி இருக்கிறது தளும்பும்  பரப்பு.
சிறு கல்லாய் இருப்பைக் கரைத்து
நீருள் மூழ்கும் தேடல் மனம்
நட்சத்திரப் புள்ளிகள் மினுங்கி மறையும்
மயக்கும்  இருள் ஒளி ஆட்டத்தில்
சுமைகள் கழன்று சிறகுகள் பெறும்.
நீரில் இப்போதொரு சிறு கல் பறவை
கண்கள் முழுதும் தண்மை பூசி
நீர்பரப்பெங்கும் அமைதியை வட்டமிடும்.
மெல்லக் கரைந்திடும் அகம்  - துரத்தும்
நேற்று, இன்று, நாளை மறந்து...
பரப்பில் மினுங்கும்  பளிங்குப் பாசியில்
ஊடுருவ இயலா பல் நிலவைச் சிதறி
இனி போகும் பாதையெல்லாம் நினைவுகளில்
நட்சத்திரங்களோடு சிறு புன்னகையையும்
மீட்டுக் கொள்ளும் நாகனாக் குளம் -

Friday, 24 December 2010

புத்தகம் 5: அறிமுகம் - Text book Regimes: A Feminist Critique of Nation and Identity - V.Geetha & SalaiSelvam

      குழந்தைகளுக்காகவே நாங்கள் வாழ்கிறோம் என உரத்து முழங்கும் பெற்றோர்களும், கல்வியாளர்களும், சமூக ஆர்வமுடையவரும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய, யோசிக்க வேண்டிய, மறு ஆய்வு செய்யக்கூடிய நிர்ப்பந்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது இந்நூல். தமிழ், ஆங்கிலம், வரலாறு, புவியியல் மற்றும் குடிமை நூல்களில் வெளிப்பிரதியாகவும், மறை பிரதியாகவும் வெளிப்படுத்தப்படும் அடையாளம் மற்றும் கருத்தாக்கம் நுணுக்கமாக அலசப் பெற்றுள்ள இந்நூல் குறித்த ஒரு சுருக்கமான பார்வையே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

      தமிழ் - இன்று - தன் சமூக நீதி அடையாளத்தை இழந்து ஒரு கலாச்சார மற்றும் அரசியல் சொல்லாடலாக மாறிவிட்டது என்பதை ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். உதாரணமாக, பாடநூல்கள் - தமிழ்நாட்டுப் பாடநூற்கழக வெளியீடுகள் - பெரியாரைப் பேசுகையில் அவரது சுயமரியாதைகருத்து குறித்துப் பேசுகின்றன. ஆனால், திருமணம், இனப்பெருக்கம் மற்றும் பாலின சமத்துவம் குறித்த அவரது தீவிரமான கருத்துகளைப் புறக்கணிக்கின்றன.சுயமரியாதைகழக சொல்லாடல்கள் வழி தமிழ்த் தூய்மையாக மாற்றம் பெற்று அது ஆணின் வீரத்தாலும், பெண்ணின் கற்பாலும் அடையாளப் படுத்தப்பட்டுவிட்டது. அதேசமயம், இச்சொல்லாடல்கள் தமிழ் விலைமகளிர் பாரம்பரியத்தோடு தொடர்புடைய இசை மற்றும் நடனத்தை விதந்தோதுகின்றன. அழகு மற்றும் மதிப்பீடு, கலை மற்றும் கற்புக்கு இடையேயான ஊசலாட்டமே மொழிப் பாடங் களில் வெளிப்படுகிறது எனவும் ஆய்வாளர்கள் கூறுகிறார்கள்.
      காலவறையறை அற்றது தமிழ் என்ற பெருமித உணர்வே தமிழ்ப் பாடநூல்களின் அடிநாதமாக உள்ளது. இன்றின் பொருண்மைத் தன்மை, வரலாற்றுத் தொடர்ச்சி, சமூகப் பரப்புகள் கணக்கில் எடுக்கப்படாமல் ஒரு இலட்சியமயமாக்கப் பட்ட தமிழ் இருப்பே, பாட நூற்களின் கவனப் பொருளாக உள்ளது என்பது நூலில் பல்வேறு எடுத்துக்காட்டுகளோடு நிறுவப்படுகிறது. உதாரணமாக, ஒரு பாடம், இயற்கை செயல்பாட்டைத் துல்லியமாக தமிழ்ப்புலவர்கள் கூறுவதால் அவர்கள் அறிவியலின் முன்னோடி ஆவார்கள் என்பதை விளக்குகிறது. (X வகுப்பு, பாடம்-7). ஒரு நீதி அல்லது அழகியற் கருத்தைக் கூறுவதற்கான வழியாக உள்ள ஒரு சித்திரிப்பை அறிவியல் விளக்கமாகக் கொள்ள முடியுமா என்ற கேள்வி ஆய்வு நூலில் எழுப்பப்படுகிறது. அதோடு, அறிவியல் கூட, தமிழ் அறிவால் சுவீகரிக்கப்படும்போது அதற்கான அங்கீகாரத்தைப் பெறுகிறது என்பதையும் இந்நூல் சுட்டுகிறது.
      ‘செந்தமிழ் நாடெனும் போதினிலே’, தமிழ்ப் புரவலன் குமணன், தமிழில் இருந்தே சமஸ்கிருதம் தோன்றியது என்ற கருத்தினால் கவனிக்கப்படும் தேவநேயப் பாவாணர், தமிழில் எழுதப்பட்ட பல மத நூல்கள், தமிழ் வீரம், தமிழ் வணிகம் என பல்வேறு பிம்பங்கள் பாடப்புத்தகங்கள் வழி ஒருங்கிணைந்து தமிழ்ப் பெருமிதத்தை உரத்து ஒலிப்பதை நூல் நயம்பட நிறுவுகிறது.
      தமிழ் அடையாளத்தோடு தேசிய அடையாளமும் பாட நூல்களில் கவனம் பெறுகிறது. தமிழ்க் கடமையும், இந்தியத் தன்மையும் கொள்வது என்பதே தமிழராக இருத்தலாக இப்புத்தகங்கள் அடையாளப்படுத்துகின்றன. இது பற்றி வ.கீதா தன் முன்னுரையில் இந்தியத் தன்மையை வடிவமைக்கும் ஒரு சிக்கலான உறவு, சாதி வகுப்பு, பாலினம் மற்றும் மத அடை யாளங்கள் ஒருபுறமாகவும், விதிபூர்வமாக இந்தியர்ஆனால் பொதுவாக குறிப்பிட்ட மாநிலத்தவர்என்பது இன்னொரு புறமாகவும் இருப்பதற்கு இடையில் நடக்கும் ஊடு விளையாட்டு, பாடப் புத்தகங்களின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டவையாக உள்ளதுஎனக் கூறுவது குறிப்பிடத்தக்கது.
     சாதி குறித்து தீண்டாமை ஒரு பாவச் செயல், பெருங்குற்றம், மனிதத் தன்மையற்ற செயல்என்று பாடப் புத்தகங்களின் முதற்பக்கத்தில் அச்சிடப்பட்டுள்ளது. ஆனால், சமூகத் தீவிரமும் நேர்மறைச் செயல்பாடுகளும், சாதி குறித்த விவாதங்களும், பாதிப்புகளும் தமிழ்ச் சூழலை அதிரவைத்துக் கொண்டிருப்பதைக் குறித்த பதிவற்று மௌனம் காக்கின்றன பாடப் புத்தகங்கள். அதே வேளையில், சாதி, மறைமுக விளையாட்டைப் பாடப் புத்தகங்களில் ஆடுகிறது என்பதைச் சுட்டும் விதமாக அவற்றில் உள்ள ஆளுமைகளின் தேர்வு உள்ளன என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது இந்த ஆய்வு நூல். பெரும்பாலும் ஆளும் கட்சியின் அப்போதைய அரசியல் அல்லது சாதிசார்பே ஆளுமையைத் தேர்வு செய்யும் காரணியாக உள்ளதும் விவாதிக்கப் படுகிறது. மேலும், தலித் தலைவர்களது செயல்பாடுகள் மற்றும் சாதி அடையாளங்கள் மறுக்கப்படுவதும் சுட்டப்பெறுகிறது.
     பாலினப் பாகுபாடு, பெண் குறித்த புளித்துப்போன பார்வை அனைத்துப் பாடங்களிலுமே, மிகக் குறைந்த விதிவிலக்குகளோடு இடம் பெறுவது விவாதிக்கப்படுகிறது. எ-டு: ஒளவையார்-வீடு அல்லாத சமூகப் பாத்திரத்தை எடுத்தால் அவள் பெண்மையை மறுத்தவளாக இருத்தல் வேண்டும். அப்படி ஆனாலும் கூட, அது வியக்கப்பட வேண்டிய விஷயம். ஒரு பெண், அதுவும் கூன் விழுந்த முதியவள் எப்படி கவித்திறமும், சமூக அங்கீகாரமும் உடையவளாக இருக்கிறாள்! என்பது ஒரு ஆணின் பேச்சாகப் பத்தாம் வகுப்பு பாடத்தில் உள்ளது. மூன்றாம் வகுப்பு பாடத்தில், பெண் எப்படியாவது படிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறாள். அவள் கையில் ஒரு குழந்தை உள்ளது. அக்குழந்தையை அவள் கவனித்துக்கொள்வது என்பது அவள் பள்ளி செல்வதற்கான தடையாகக் காட்டப்பெறுவதில்லை. குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்வது பெண்ணின் இயற்கையாகவும், அவள் நினைத்தால் படித்துவிடலாம் என்பது போலவும் நாம் நம்ப வைக்கப்படுவதை ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
      ஊனமுற்றோர் குறித்த இயல்பான பார்வை இல்லை. அவர்களது மாற்றுத் திறனை அங்கீகரிக்காமல், அவர்களைச் சாதாரண மனிதர்களாக்க முயற்சிப்பதும், அதிமனிதர்களாக இருப்பதை மட்டும் கொண்டாடுவதுமாக சித்திரிப்புகள் உள்ளதை ஆய்வு நூல் பேசுகிறது. அதனோடு, ஆங்கில நூல்கள் இருவிதமாக உள்ளன. பாரம்பரிய ஆங்கில மொழி கற்பித்தலை மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளும், தொடர்பு ஆங்கிலத்தைக் கற்பித்தலை அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளும் கையாளுகின்றன. வகுப்பு வித்தியாசங்கள் ஆங்கிலப் பாடத்தில் மறை பிரதியாக உள்ளன. பெரும்பாலும் பாடப் புத்தகங்களின் பாத்திரங்கள் உயர்மத்திய வகுப்பினராக, வகுப்போடு தொடர்புடைய பொருட்களை அறிய வேண்டியவராக, பணம்-உடைமை பறிபோதல் கொண்ட அச்சம் கொண்டவராக உள்ளனர். அரசு நூல்களில் பெயர்கள் நம் மொழிக்கேற்ப மாற்றப் படுகின்றன. ஆனால், சூழல் அந்நியமாக உள்ளது. எ-டு: இரு விவசாயிகள் பயிராக்கம் குறித்து ஆங்கிலத்தில் உரையாடுவது.
      வரலாற்று நூல்கள் சற்றே விதிவிலக்காக தமிழின் தனித் தன்மையைப் பேசுவதில்லை. ஆனால், அவற்றின் மையமாக இந்திய தேசம் - அதுவும் நவீன இந்தியா உள்ளது. அனைத்து வரலாறுகளும், இந்தோ - கங்கை சமவெளியில் இருந்தே ஆரம் பிக்கிறது. வம்சாவழி அரசுகளே கவனத்திற்கு கொண்டுவரப் படுகின்றன. ஆண், போரால், தேசம் வெல்பவனாகவும், பெண், திருமணத்தால், தேசம் சேர்ப்பவளாகவும் விமர்சனமற்று சித்திரிக்கப்படுகின்றனர். விளைவுகள் முன்னிறுத்தப்பட்டு, காரணங்கள் விவாதிக்கப்படாமல் போகின்றன என்பது கூர் உணர்வோடு நூலில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.
      குடிமையியல் நூல்களில், 1-3 வரையிலான நூல்கள், உடனடிச் சூழலைப் புரிய வைக்கின்றன. ஆனால், தொடர்பற்று, இந்திய தேசியம் 5ஆம் வகுப்பில் முக்கியத்துவம் பெற்றுவிடுகிறது. மாணவரின் தனிமனிதக் கடமை வலியுறுத்தப்படும் அதே வேளையில் அடிப்படைச் சமம்குறித்த விவாதம் எழுப்பப் படாமற் போகிறது.
     புவியியல் நூல்கள் பழமையை ஒட்டியே உள்ளன. வகை மாதிரிகளே விளக்கப்படுகின்றன. ஆப்பிரிக்க மக்கள் காடுகளை அழிப்பதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுகின்றனர். ஆஸ்திரேலியர்கள் இயற்கை வளங்களை அழித்துத் தொழில் முனைதல் பாராட்டப் படுகிறது. ஆனால் அங்குள்ள பூர்வக்குடி குறித்து மட்டும்  அவர்கள் ஐரோப்பியர்கள் கொண்டுவந்த நோயால் இறந்து போனதாகக் கூறப்படுகிறது! (6ஆம் வகுப்பு)
      இவ்வாய்வு நூல் காட்டும் உதாரணங்கள், கேள்விகள், வியப்புகள் அதிவிரைவாக, பல்வேறு தளம் சார்ந்து இயங்குகின்றன. தீவிர சிந்தனையையும், வாசிப்பையும், கவனத்தையும், பேரலைகளையும் எழுப்ப வல்ல இவ்வாய்வு நூலைத் தமிழ்ச் சமூகம் எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறது என்பதையே வினாவாகக் கொண்டு முடிகிறது இந்தக் கட்டுரை.
 குறிப்பு: வ.கீதா மற்றும் சாலை செல்வம் இதற்கு முன்னால் இருந்த அரசுப் பள்ளிப் பாடப் புத்தகங்கள் மற்றும் இப்போதும் இருக்கிற தனியார் கல்விப் புத்தகங்கள் குறித்து எழுதிய நூல் இது.                                 
- நன்றி: மாற்று வெளி  Feb 2010.

Thursday, 23 December 2010

மட்டுமே

பரவச எழில் வண்ணங்களுக்காய்
பதிந்த மென்நுட்பச் சிறகடுக்குகளுக்காய்
விரைந்த  தலை திருப்பல்களுக்காய்
வட்டக் கண்ணில் பளீரிடும் சிவப்பொளிக்காய்
கூரிய வன் அலகுக்காய்
எடையற்று மிதக்கும் பறத்தலுக்காய்
இருப்பை பளிச்சென வெளிப்படுத்தும் கூவலுக்காய்
அல்ல -
இறங்கி அமர்ந்த இடத்தை
இறுக்கமாய் பற்றியிருக்கும்
அதன் நம்பிக்கைக்காக மட்டுமே -
நான் அந்த பறவையைப் பார்த்தேன்.

தீ


பத்தாவதில் பாதி வகுப்பில்
வீட்டிற்கு அனுப்பினார்கள்.
நோய்  தின்ற உடலாய் அப்பா.
அழும் அம்மாவுக்காய்
அழுதேன் சில நேரம்.
'இந்தக்காலத்துப் பிள்ளைகளுக்கு
நடமுற ஏதும் தெரியல' என்று
தலையைப் பற்றி இழுத்து
வெடுக்கெனப் பின்னலை அவிழ்த்தாள்
பக்கத்து வீட்டம்மா.
'நாங்கல்லாம் தெருல
புரண்டு புரண்டு
அப்படி அழுதோம்'
பழம்பெருமை பேசினாள்
இன்னொருத்தி.
என் தம்பியக் கொன்னுட்டீங்களே
என நாடகமாடினாள்
எப்போதும் கண்டிராத ஒருத்தி.
வெள்ளைச் சேலை வாங்கச் சம்மதிக்காத
அண்ணன்களைப் பற்றி -
'பெரியவங்க சொல்றத
யாரு கேட்குறா
என்ன அநியாயம்!'
என்றாள் அம்மாவின் அக்கா!
ஊர்பேச்சு அறிந்த அம்மா
இன்னும் அழுதாள்
அண்ணன்களை அதட்டி.
நாவுகளில் கனிந்த வெப்பம்
தணிதற் பொருட்டு
தட்டச்சு நிறுவனம்
இயங்கிய  தெருவில்
வாசலில் தண்ணீரூற்றி
வெள்ளாடை சுற்றப்பட்டு
வேடிக்கைப் பொருளானாள்.
நாவுகளின் வெப்பம்
இடம் மாறவே செய்தது -
இப்போது இதயத்துள்
எப்போதுக்குமாய்.
எல்லாம் முடிந்து
வீட்டினுள் அம்மா
நுழையும் வேளை
நைந்த துணியாய்
இருண்டிருந்தது பொழுதும்.

Sunday, 19 December 2010

நிலை

அடித்துப் பொழிகிறது மழை.
ஆரவாரிக்கிறது கடல்
அலைகள் சப்திக்க.
கரையோரப் படகுகளோ
அமைதிக்காய் காத்திருக்கும்
நீல வான் பார்த்து.
கருங்கற்கள் மட்டும்
நனைந்து பளபளக்கும்
இடுக்கில் சிறு செடி சிரிக்க.
மழையோ,படகோ
கடலோ,கல்லோ
இணைக்கும் ஈரத்தில்
நமது இருப்புகள் வேறு
எதிர்வுகள் வேறு
வேறு வேறு.

Friday, 17 December 2010

உணர்


ஒரு தாளில் தீட்டப் பெற்ற
ஆரஞ்சு வர்ணம் பழமாதல் போல்
வளை கோடுகள் கடலாதல் போல் 
இரு 'V' பறவைகளாதல் போல்
பசிய  நீள்  கோடுகள்
செழும் புற்களாதல் போல்
பக்கவாட்டு முகமொன்றில்
நம்பப் பெறும் உயிர்ப்புள்ள
இன்னொரு விழி போல்
மனம் அசைவுறுகையில்
மௌனம் இசையாதல் போல்
பார்வை மொழியாதல் போல்
புன்னகை உறவாதல் போல்
வார்த்தைகள் ஒலியாதல் போல்
சொல்லாமல் செல்லும் -
சொல்லும் பொருள் அடர்
உணர் கவிதை.

Monday, 29 November 2010

பனிப் பூக்கள்


குளிரால் நிரம்பியிருக்கும் இக்காலை
அறியாமையின் பச்சையம் துளிர்த்திருக்க
பிரியத்தின்  பூக்கள்  உவந்தளிக்கப்பட்ட
முன்னொரு வெயில் ஒளிந்த அதிகாலையாக.

தூய்மையின் புதுச்சாயல்  பொழுதில்
பெறப்பட்டக்  கொத்து மஞ்சள் பூக்களில்
சிறு கண்ணாடிகளைப் பதித்திருந்தது பனி
பிரியத்தின் உற்சாகத்தைப் பிரதிபலித்து.

பின் ஒரு பல்வடிவ  உருக்காட்டியின்
முடிவிலா வசீகர வண்ணங்களோடு
மாறிக் கொண்டே போயின  நாட்கள்...
இன்னதென்று வகை அறியாப் புதிராக.

யாரும் கண்டிராத அதிசய நெய்வில்
உணர்வுகள் கொதித்துத் தெறித்தன 
அன்பின் அதி  நுட்ப மென்னிழைகள்
வலியின்  அடர்த்தியில் தனித்தொளிர.

என்றாலும் அந்த அதிகாலை நினைவுகள்
விளங்கவியலா வாழ்வு  கிளை பரப்பும்
நேசத்தின்  அளப்பரிய முற்றத்தில்
ஆயிரம்  இள மஞ்சள் பூக்களாய்...   

Wednesday, 24 November 2010

ஹேம்லினின் எலிகள்

கொடுங்குற்றமும் தண்டனையும் இனிப்பும்
குழந்தைகளின் புகைப்படங்கள் ஊடாக
சுழன்று கொண்டே போயின முடிவற்று.
தினசரிகளில் வன்பாலுறவும்  குரூரக்கொலையும்
முட்டிப்புரளும்  பெருவன்ம வெள்ளக்காடுகளாய்
இன்றைய தலைப்புச் செய்தியாகிவிட.
ஹேம்லினின்  எலிகளாய் நுகர்வு மந்தையை
மதிமயக்கி  இசை பாடும் பைப்பர் ஊடகங்கள்
காமத்தைப் பொருளாக்கி வக்கிரத்தை விலையாக்கும் -
அறுவடைத் துயரையும் காசாக்கி பையில் போடும்.
சித்திரமாய், நகைச்சுவையாய், கலையாய், எழுத்தாய்
இச்சையைக் கவர்ந்திழுத்து அறிவைப் புறமொதுக்கும்
பெரும் விந்தை சந்தை மாயக் காட்சிகள் நொடிதோறும்...
அத்தனைக்கும் விலை கொடுத்து வீட்டில் இருத்தி
இன்று பிள்ளைகளைப் பறிகொடுத்துப் பரிதவித்து
காரண காரிய தொடர்புக் கவலை துறக்கும் நாம்...
ஆதார இச்சை மனித இயல்பென்றால்
கட்டற்ற இச்சை எதனின் இயல்பு?
காதலற்ற காமம் பிறதின்மேல் வக்கிரமெனில்
காதலும் அன்பும் வாங்குவது எவ்விடம்?
நுகர்வுச் சந்தையில் வாடிக்கையாளர் தேவைக்குப் பொருள்.
யோசிக்கும் நம் தேர்வுக்குப் பொருள்...?

Wednesday, 17 November 2010

புத்தகம்-4: சு.வேணுகோபாலின் ஒரு துளி துயரம்: விரியும் கடல்


           சு.வேணுகோபாலின் ஒரு துளி துயரம் 14 சிறுகதைகளின் தொகுப்பு. தொகுப்பின் தலைப்பான ஒரு துளி துயரம் ஒரு உள்ளடங்கிய முரண்தொனி அமையப் பெற்றது. ஆங்கிலத்தில் அதை understatement எனலாம். ஏனெனில் இந்த 14 கதைகளின் பேசுபொருளும் துயரம்தான், துயரின் வேறுபட்ட வடிவங்கள்தான். ஒரு உறிஞ்சு தாளில் இடப்பட்ட மைத்துளி போல கதைகளில் துயர் விரிந்துகொண்டே  போய் இறுதியில் கடலாக மாறுகிறது. வானம் பொய்த்த விவசாயிகளின், குழந்தைகளின், கைவிடப்பட்ட முதிய பெண்களின், குடும்ப அமைப்பில் நசுக்கப்படும் பெண்களின், வேலை இல்லா ஆண்களின், சாதி வேறுபாடுகளின், வன்மத்தின், வறுமையின் துயரம் அது.
            கதைகளின் பேசுகுரல் பொதுவாக பெண்ணியக் குரலாக, குழந்தைகளின் குரலாக, வஞ்சிக்கப்பட்ட ஒருவரின் குரலாக உள்ளது. பெண்ணியக் குரல் தெளிவாக ஒலிக்கும் கதையாக  கிடந்த கோலம் கதை இருக்கிறது. சமைப்பது, துவைப்பது, தண்ணீர் எடுப்பது, கடைக்குப் போய் வருவது, வீடு பெருக்குவது, விருந்து உபசரிப்பு என பெண் உழைத்துக்கொண்டே இருக்க ஆண் பள்ளி கொண்ட கோலத்தில் இருந்துவிட்டு இரவு மட்டும் பெண்ணை அணுகுவது குறித்தது. கதையின் அழுத்தமான  கட்டம் பெண் 'இதுக்கு மட்டும்தான் நீயா' என சிரிப்பது குறித்தது. அது சிரிப்பல்ல வலி என்பது அவனுக்குப் புரியாமல் போவது அன்றாட நடைமுறையின் ஆழ்ந்த படப்பிடிப்பு. கூரு கெட்டவன் கதையிலும் பெண் ஏமாற்றப் படுகிறாள். குடும்ப மரியாதை கருதி அமைதி கொள்கிறாள்.
          முதிய  பெண்கள் தங்கள் மகன்களால்  வஞ்சிக்கப்படுகிறார்கள். கடைசிக் காலத்தில் உணவும், கவனிப்பும், மரியாதையும் அற்று போகிறார்கள். தீராக்குறை கதையின் மூன்று சகோதரிகளுக்கும் வயதான காலத்தில் பிள்ளைகளால் சுகமில்லை. தள்ளாத வயதில் கூலி வேலை, சுடு சொற்கள், ஒரு வாய் கஞ்சிக்கு மகனிடம் மற்றவர்கள் வழியாக  சிபாரிசு தேடல் என அவர்கள் வாழ்க்கை இருக்கிறது. இதே போன்ற சூழலில் உள்ள தாய்மை கதையின் அம்மாவால் இறுதி வரையிலும் பிள்ளைகளைத் தண்டிக்க முடியவில்லை. வெறுத்துபோய் காசு வெட்டி போட நினைத்துக் கோவிலுக்குப் போகும் அவள் இறுதியில் அவர்களின் நல வாழ்விற்காக சாமி கும்பிட்டுவிட்டு வருகிறாள். தாய்மை குணம் என்பது அரவணைப்பாக, வளர்ச்சிக்கானதாக இருக்கிறது. உளப்பகுப்பாய்வு   அப்படி உள்ள ஒருவருக்கு 'motheror' எனப்  பெயரளிக்கிறது. அவர்கள் உடல்பூர்வமாக பெண்ணாக இருக்க வேண்டியதில்லை. கூரு கெட்டவன் கதையில் வரும் உடையாளை போல மனிதர்களை மன்னிக்கத் தெரிந்தவராக, உதவுபவராக இருந்தால் போதும்.
           குழந்தைகள்  சிறப்பாக வெளிப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறார்கள் கதைகளில். புற்று கதையின் சிறுமியின் நாய் வளர்க்கும் ஆசையும், அப்படி வளர்க்கும்  நாய்க்குட்டி பெண்  குட்டி   என்பதால்  காட்டில்  எட்டி  உதைக்கப்படும்  நிலை  கண்டு தானும் ஒரு பெண் தனக்குமந்த நிலை ஏற்பட்டுவிடுமோ  எனக் கலங்குவதும் அடர்த்தியான வலியோடு பதிவு செய்யப்படுள்ளது. அம்மா சாகப் போகிறேன் எனும்போது 'நானும் வர்ரேன், என எப்போதும் போல் சொல்லும் குழந்தையும் கதையில் கவிதையாக வெளிப்படுகிறது.. நிரூபணம்  கதையின் சிறுவனோ கைவிடப்பட்ட முதியவருக்கான கடவுள் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையின் நிரூபணமாக உள்ளான். கதைகளில் தென்படும் அன்பு வறட்சிக்கான  மாற்றாக குழந்தைகளே  உள்ளனர்.
         குதிரை மசால் தாத்தா கதையின் முதியவர் அப்படி குழந்தை மனம் உள்ள தாத்தாதான். அதனால்தான் 80 வயதிலும் உழைக்க முடிகிறது. ஊர்ப் பிள்ளைகளோடு ஒன்ற முடிகிறது. பாட்டி இறந்தால் தானும் காணாமல் போவேன் என பூடகமாகச் சொல்ல முடிகிறது. இதே பிணைப்பும், அன்பும் மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு கதையின் அப்பாவுக்கு மகன் மேல். எப்படியாவது பிள்ளையை படிக்க வைக்க நினைக்கும் அப்பாவின் அன்பையும், வறுமையையும் புரிந்து கொண்டு மெய்ப்பொருள் அறியும் மகன். ஆனால் பொருள் இல்லாததை வெறுத்து ஒதுக்கும் மனைவி வாழும் கலை கதையில். கழைக் கூத்தாடி சிறுமியின் வாழ்வு பணம் கொடுத்துப் போகும் வாழும் கலை பயிற்சிகளை விடப் பாடம் புகட்ட கடின வேலைக்குத் திரும்பும் கணவனின் வலி பேசுகிற கதை.
           பெண்ணை உடலாகப் பார்க்கும் பொதுப் புத்தியின் ஒருவரான நாயகன், அப்பாவை  சாகக் கொடுத்துவிட்டு அவர் உடலை வீட்டுக்குக் கொண்டுவர உதவி கேட்கும் பெண்ணை, அவள் வெண்ணிலை நிலையில் ஆதரவற்று  உள்ளதைப்  புரிந்து வெட்கி மாறும் இயல்புக் கதை வெண்ணிலை.  எனினும் தொகுப்பின் தலைப்புக் கதையான ஒரு துளி துயரம் காட்டுகின்ற உலகம் மாறுபட்டது. கொந்தளிப்பானது. திருமண மொய்ப் பணத்தை பதிவு செய்யும் சாக்கில் கொடுத்த கடனை எடுத்துக் கொண்டுவிட்ட நண்பனின் நம்பிக்கையின்மையை, துரோகத்தை எண்ணி எண்ணி மாய்ந்து போகும் மனிதன் ஒருவன் அடுத்த நாளே தற்கொலை செய்ய, அவனது  மனைவி அவன் மாற்றுத் திறனாளியான தன் மேல் அன்பு காட்டிய அவனின் கவுரவத்திற்காக அந்த நண்பனுக்கு மிச்சமுள்ள கடன் தொகையை கொடுக்கும், அவன் வெட்கி வருந்துவான் என நினைத்து ஏமாறும், வலி கடலென அவளுள் அலைஎழுப்பும் கதை. மனித மனதின் சின்னத்தனமும், பெருந்தன்மையும் இணைமுரணாக வெளிப்படும் கதை.
         பூமிக்குள் ஓடுகிறது நதியில் இரண்டு சாதியை சேர்ந்த அன்பான மனிதர்கள் மோசமான கலவரச் சூழலிலும் ஒருவருக்கொருவர் கொண்டிருக்கும் நேயம்  பற்றியது. இந்த கதைகள் அனைத்துக்கும் மாறாக அக்குபாரிக் கிழவியின் அட்டகாசங்கள்  கதை உள்ளது.  அது உடல் குறித்த நனவுணர்வு அற்ற நிலையிலும் முதியவள் ஒருவள் சொத்து விஷயத்தில் மகளுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநியாயத்திற்காக அவளுக்கே உரிய ரகசியத்தோடு, வன்மத்தோடு, மகனை, மருமகளை படுத்தும் பாட்டை, பெண்ணுக்கு  அவர்களுக்குத் தெரியாமல் தோடும், பணமும் கொடுப்பதை, வித்தியாசமாகப் பதிவு செய்கிறது. குதிரை டாலருக்காக ஏங்கும் மகன் வழிப்   பேரனை அவள் ஏமாற்றுகிறாள். அது அவளின் ரகசிய வன்ம வெற்றியாக, ஆணின் தோல்வியாக குறியீடாக உள்ளது.
          கதைகளின் மொழி நடை மண் வாசனையோடு, இயல்பாக உள்ளது. இறுக்கமாகவும் உள்ளது. தீராக்குறை கதையில் மட்டும் dramatic monologue எனும்  ஒருவர்  பேச்சில் சூழல் சொல்லப்படும், எதிராளியின் பேச்சு ஊகிக்கப்படும் உத்தி கையாளப் பட்டுள்ளது. கதையின் மனிதர்கள் சூழலின் வெம்மையிலிருந்து தப்பிக்க பெரும்பாலும் நனவுரு கற்பனையில் (fantasy) மூழ்குகிறார்கள். இது அடிக்கடி உபயோகப்படுத்தப் படுவது தவிர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்.  கிடந்த கோலம் கதை கந்தர்வனின் இரண்டாம் ஷிப்ட் கதையை நினைவுறுத்துகிறது தவிர்க்க இயலாமல். கூரு கெட்டவன் கதைப்பிரதியில் தாஸ்தொவ்ஸ்கியின் இடியட் மின்னி மறைகிறான். தற்செயலான ஒற்றுமையாக இருக்கலாம்.
           முடிவாக, நன்மையும், தீமையும் ஊடு பாயும் உலகின் அதிகரித்துக்கொனடே  போகும் துயரத்தின் சாயையை ஒரு துளி துயரம் தொகுப்பின் கதைகள் ஒரு விதமான வலியின்  இழை கொண்டு வடிவங்களாக்குகின்றன எனலாம். இத்தனைக்கு மத்தியிலும்  வாழ்கை ஓடும் விந்தையை மென்னகையோடு சொல்கின்றன  தொகுப்பின் தலைப்பும், உள்ளடக்கமும் என்பது இத்தொகுப்பின் இன்னொரு ஊடிழையாக, இணைபிரதியாக (subtext) உள்ளது. அது தொகுப்பின் பலமாகவும்  உள்ளது.

Sunday, 7 November 2010

புத்தகம்-3: காட்டில் ஒரு மான்


             அம்பையின் கதைகள் பல அடுக்குகளால் ஆனவை. அவை சித்தரிக்கும் உலகின் குறுக்கு வெட்டில் சர்வ சாதாரணமாக மரபைக் கலைத்துப் போடலும், புதிய அழகியலும், துணிவும், தர்க்கமும், உண்மையும் இழையோடும். அவரது காட்டில் ஒரு மான் தொகுதியில் உள்ள கதைகளும் அப்படி எழுதப்பட்ட கதைகள்தான். தொகுப்பில் உள்ள அடவி கதையில் உள்ள மாய யதார்த்தம் (magic realism) மட்டும் ஒரு புதிய எழுத்து உத்தி. ஆனால் இந்த பதிவு பேசப்போவது தொகுதியின் தலைப்புக் கதையான காட்டில் ஒரு மான் குறித்துதான்.
            காட்டில் ஒரு மான் கதையின் தளம் அதிகம் பேசப்படாத ஒரு தளம். ஒரு குறிப்பிட்ட உடல் வேறுபாட்டை சமூகம் பார்க்கின்ற பார்வையை, அதை சரிப்படுத்த சமூகம் அப்படியுள்ள மனிதர்களை படுத்தும் பாட்டை, தொடர்ந்து அந்த உடல்களை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பதை, அவ்வேறுபாட்டை அந்த உயிர் வேறு விதங்களில் ஈடு செய்யும் திறனை யோசிக்கத் தவறுவதை படம் பிடிக்கிற கதை. இத்தனையையும் கதை தட்டையாகப் பேசாமல், இருளும், ஒளியும், காடும், நிலவும், மானும், குழந்தைகளும், கதை சொல்கிற அத்தையும் அமைதியான நீர்நிலையில் சலனம் ஏற்பட்டு மாறுகிற பிம்பங்கள் போல மறைந்து, ஒளிர்கிற கதை.
            தங்கம் அத்தை பற்றிய  குழந்தைப் பருவ நினைவுகளை அவரது மருமகள் வள்ளி நினைவுகூர்வதாக கதை இருக்கிறது. தங்கம் அத்தை பற்றிய ஆரம்ப நினைவுகள் கவித்துவமும், உணர்ச்சியும், மாயாஜாலமும், மென்மையும் கொண்ட அற்புத கதைசொல்லி  அவள்  என்பதாக இருக்கிறது. அதோடு அவள் ஹார்மோனியம் இசைக்கவும், பாடவும் கூடிய ஒருவள். ஆனாலும் அவளை மற்றவர்கள் பார்க்கும் பார்வையில் அனுதாபம் இருந்தது. அவள் பருவம் அடையவில்லை என அறிகிறார்கள் வீட்டுக்குழந்தைகள். ஆனால் அவர்களால் அதை புரிந்துகொள்ள
முடியவில்லை.எல்லோரையும் போலவே அவள் தோற்றமளித்தாள்.
           வீடும், சமூகமும்  தங்கத்தின் உடல் வேறுபாட்டை நோயாகவே பார்த்தது. அவள் உடலைக் 'குணப்படுத்த' அத்தனை வகை மருத்துவமும் பரிசோதிக்கப்பட்டன. பூசைகள் செய்யப்பட்டன. பயந்தால் ஏதாவது நடக்கலாம் என கரிய போர்வை போர்த்திய உருவம் அவள் மேல் பாய்ந்ததில் துணி துவைக்கும் கல்லில் தலை இடிக்க அவள் விழும் வரை, "என்னை விட்டுடுங்க, என்னை விட்டுடுங்க'' என அவள் கதறும்வரை சமூகம் அவளைப் பரிசோதனை எலியாக்கியது. பின் அவள் கணவருக்கு வேறு பெண் பார்ப்பது ஆரம்பிக்க அவள் தற்கொலைக்கு முயல்கிறாள். பின் சமாதானம் ஆகி கணவர் மணப்பதை ஏற்று, அவளே பெண் பார்த்து வைத்து வாழ்கிறாள். அது அவளுக்கான வாழ்வியல் நிர்பந்தம் என்பது வெளிப்படை.
           ரோஸ்மேரி  கார்லாண்ட் என்ற ஆய்வாளர் அவரது அசாதாரண உடல்கள் (Extra ordinary Bodies) என்ற புத்தகத்தில் இலட்சியமயமாக்கப்பட்ட விதிகளில் இருந்து குறைபட்ட எந்த உடல்சார் கூறும் சரிசெய்யப் படவேண்டும் அல்லது நீக்கப் படவேண்டும் என்பதாகவே மாற்றுத்திறன் பற்றி, இன்றைய உலகின் வரையறையை, மருத்துவ மாதிரி(medical model) உருவாக்கியிருக்கிறது என்கிறார். கதையில் சமூகத்தின் இலட்சிய விதியாக இனப்பெருக்கத் திறன் அல்லது வம்ச விருத்தி உள்ளது. அதன் காரணமாக தங்கத்தின் உடல் 'குணப்படுத்தப்பட'  மருத்துவ, மந்திர முயற்சிகள் -- போதும் இந்த சித்திரவதை -- என்று அவள் அலறும் அளவு  மேற்கொள்ளப்படுகின்றன, அவை பலிக்காதபோது அவள் நீக்கப்பட்டு, அதாவது மனைவியாக நீக்கப்பட்டு, கணவன் மறுமணம் செய்கிறான்.
           சமூகத்தின் இந்த பார்வை மாற்றுத் திறனாளிக்கு அநீதி இழைப்பதோடு அவர் அவரது சுயம் குறித்து கொண்டுள்ள பார்வையையே மாற்றுகின்றன. அவர் போராடித்தான் தன் சுயத்தை மீட்டுக் கொள்ள முடிகிறது. இது கதையுள் வரும் கதையாகக்  கவின்மொழியில் உருவகமாகக் கூறப் பட்டுள்ளது. அந்த கதை தங்கத்தால் குழந்தைகளுக்குக் கூறப் படுகிறது. அது பயமே இல்லாத காட்டில் -- நெருப்பு, ஊடுருவாளர்கள், வேட்டைக்காரர்கள் போன்ற பிரச்சனைகளை அது    கொண்டிருந்தாலும் கூட -- வாழும் ஒரு மான் பற்றியது. அங்குள்ளவர்கள் அதற்கு பழக்கம் என்பதால் அது சுதந்திரமாகவே உணர்ந்தது. எப்படியோ அது வழி தவறி வேறோர் காட்டில் சிக்கிக் கொள்கிறது. பழக்கமின்மை, இருள், தனிமை, வேடன் ஒருவன் மாமிசம் உண்ணும் காட்சி ஆகியவை அதை அதீதமாகப் பயமுறுத்துகின்றன. பின் பவுர்ணமியன்று அந்த மாயம் நிகழ்கிறது. நிலா வெளிச்சம் எல்லாவற்றையும் துலங்க வைக்க, காடு பழகிப் போகிறது. மானின் உச்ச பயம் விலகி அமைதியாக உணர்கிறது. கதையின் மானோடு தங்கத்தை எளிதாகவே இனம் காண முடியும். அவள் குழந்தையாக இருந்தபோது பாதுகாப்பாகவே உணர்ந்திருக்க முடியும். ஆனால் பெரியவர்களின் உலகம் வேறுபட்டது. அது தங்கத்தின் வளர்ந்த பெண் உடல் இனவிருத்தி செய்யக்கூடியதாக வேண்டும் என்ற கட்டளையைக் கொண்டது. அது தங்கத்தை பயமுறுத்தியிருக்க வேண்டும். இந்த அகச் சிக்கல் சுயம் தெளிந்த ஒரு கணத்தில் காணாமல் போய் பெரியவர்களின் உலகம் என்ற புதிய காட்டை சந்திக்க வலுப் படுத்தியிருக்க வேண்டும். அதனாலேயே அவள் தன் படைப்பாற்றலை தன்னுடைய வழியில் கற்பனையாக, கதையாக, இசையாக, வேலையாக, மென்மையாக, அன்பாக வெளிப்படுத்துகிறாள், அந்த மான் போல அமைதியும் அடைகிறாள். இவ்வுலகில் வாழ்ந்ததற்கு அடையாளமாக ஒருவர் விட்டுச் செல்லக் கூடியது குழந்தைகள் மட்டும் அல்லவே, நல்லவை எதுவும், வருங்காலத்தை வளமாக்கும் எதுவும் அடையாள நீட்சிகளே என்ற தொனி மௌனமாக ஒலிக்கிறது கதையில்.
           ஒவ்வொரு சொல்லாடலுக்கும் ஒரு நோக்கம் உள்ளது. கதையில் அம்பையின் சொல்லாடல் தங்கத்தின் பருவமடையாமை என்பதை நோயாக அல்லாமல் வித்தியாசமாகப் பார்க்கச் சொல்கிறது. அது மாற்றுத் திறனாக இருப்பதை வெவ்வேறு   வார்த்தைகளில் சொல்கிறது:
சாறு கனியும் பழத்தை போல் ஒரு ஜீவ ஊற்று ஓடியது அவள் உடம்பில்.
... அவள் உடம்பிலிருந்து கரை புரண்டு வரும் ஆற்றைப் போல் ஒரு உயிர்  வேகம் தாக்கியது.
அவள் கை பட்டால்தான் மாட்டுக்குப் பால் சுரந்தது. அவள் நட்ட விதைகள் முளைவிட்டன.
தவிர தங்கத்தின் கதைகள், அவள் இருப்பு எல்லாமே குழந்தைகளுக்கு இதமாக உள்ளன. அம்பையின் இந்த சொல்லாடல்கள் எல்லாமே தாய்மை என்பதை வெறும் உடல் சார்ந்த விஷயமாகப் பார்ப்பதை கேள்விக்குட்படுத்துகின்றன. உளப்பகுப்பாய்வில் Motheror என்ற வார்த்தை உபயோகப்படுத்தப் படுகிறது. குழந்தையின் உடல், உளத் தேவைகளை யார் அக்கறையோடு பராமரிக்கிறாரோ அவரே motheror - அவர் உடல் பூர்வமாக அம்மாவாக இருக்க வேண்டும் என்ற தேவையில்லை. ஆக கதையின் இணைபிரதி தாய்மை குறித்த கருத்துக்களையும் மறுபார்வைக்கு உட்படுத்துகின்றது.
          ''இப்படி உடம்பு திறக்காம..." என வருத்தப்படும் உறவுக்கு தங்கம் இவ்வாறு பதில் அளிக்கிறாள்:
ஏன், என் உடம்புக்கு என்ன? வேளாவேளைக்குப் பசிக்கலையா? தூக்கமில்லையா? எல்லா உடம்புக்கும் உள்ள சீரு இதுக்கும் இருக்குது. அடி பட்டா வலிக்குது. ரத்தம் கட்டுது. புண்ணு பழுத்தா சீ வடியுது. சோறு தின்னா செரிக்குது. வேற என்ன வேணும்?
அந்த கேள்வி நமக்கும் தான்
 

Monday, 1 November 2010

யாராக இருக்கிறாள்?


குளிரும் கம்பிகளில்
முகம் வைத்தபடி
சிறுமி ஒருத்தி
கடும் மழையில்
தனித்து  நிற்கிறாள்.

மழை 
ஆயிரம் குமிழ்களாய்
பூத்து மறைவதை
உற்று நோக்கி
தன்னை மறக்கிறாள்.

பின்மாலை நேர மழை
வண்ணக் குடைகளாய்
ததும்பிச் செல்ல
பரவசம் இலைச் சொட்டாய்
அவள் இதயமெங்கும்.

வீட்டின் உள்ளே
திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு
தவிர்க்கவியலா உந்தலோடு
உள்ளும் புறமும் நனைய
கம்பிகளூடே கை நீட்டுகிறாள்.

மழை - சிதறல்களாய்
உள்ளங்கைகளில்
பட்டுத் தெறிக்கும்
அந்த இடி, மின்னல் கணத்தில்
அவள் யாராக இருக்கிறாள்?

Saturday, 30 October 2010

யானை

கானின் அடர்பச்சை இருளோடு
அறையுள் பிரமாண்டத்தை
கொண்டு வந்திருந்தது யானை.
யாருமற்ற ஒரு நாளில்
யானையும் மெல்ல அசைந்தது.
கால்களை உதறிவிட்டு
உடலை சிலிர்த்தபடி
உயிர்ப்பின் சந்தோஷ கணங்களை
அடிக்குரலோங்கிப் பிளிறிவிட்டு
சின்னக் கண்களால்
அறையை அளந்தது.
ஓரடி எடுத்தாலும்
அறையை விட்டு வெளியேறும்
நிலை அறிந்த யானைக்கு
இப்போது இரு முடிவுகள்.
எந்த முடிவு என்பதோ
முடிவுகள் என்னென்ன என்பதோ
நீங்கள் அறியாததில்லை
வாழ்வின் வாதை தெரியாததுமில்லை.


Tuesday, 26 October 2010

இந்த கவிதையும்

பாலைவனப் பயணிக்கு
சிறுபறவை நிழலும்
வார்த்தையற்ற தனிமையில்
வருடிச் செல்லும் காற்றும்
கதறி அழுகையில்
தனிமையான இடமும்
வெம்மையில் எறும்புகளுக்கு
நீரின் குளிர்ச்சியும்
கசந்த மனதிற்கு
தெருவோரப் பூக்களும்
காலொடிந்த நாய்க்கு
மனிதரிட்ட சோறும்
தவிக்கும் முதுமைக்கு
கைத்தடி பலமும்
நாள்பட்ட வலிக்கு
நானற்ற துயிலும்
ஏதுமில்லா எனக்கு
இந்த கவிதையும்.

புன்னகை


அன்று உலகம்
நீலமாக இருந்தது-
பசுந்தாமரை
இதழ் மலைகள்
சுற்றிச் சுற்றி...
அது இசைவெளி
காற்று மீட்டிய
இசைக்குறிப்புகளாய்
அலையும் தும்பிகள்...
சீராய் காற்றில்
ஆடும் செடிகள் - சிறு பூக்கள் -
இளம் பிராயத்து நினைவென
பறந்தன பட்டாம்பூச்சிகள்...
கண்களெல்லாம் அடர்காடு
அடுக்குகளாய் மரச் செடிகள்
மரச் செறிவெங்கும்
இளம்வெளிச்சம்...
அது  அகவெளி
வெம்மை கனிந்து
செம்பழுப்பு நிலமெங்கும்
படர்ந்திருந்தது புன்னகை
கசிந்திருந்தது மனம்
உலகம் தொலைத்து...

Saturday, 9 October 2010

அங்கே


மேகம் என்று
காகிதத்தில்  எழுத
மழை பொழிந்து
காகிதம் நனைத்தது.
மேசையில் வழிந்த நீரை
ஏந்திப் பிடிக்க
வேகமாகத் தாளெடுத்து
வாளி என்றெழுத
வாளியோ கப்பலாக
கப்பலுக்குப் பெயர் வைக்க
யத்தனித்துத் தொட்டதில்
மந்திர விசையொன்று
அதனுள்ளே வீசியது.
அலை எழும்பும்
அக்கடலின் நடுவே
இப்போதொரு சிறு பயணி.
கப்பல் பயணியைச் செலுத்தும்
வித்யாசத்தை ரசித்துவிட்டு
பிரியா மனதோடு
நிலம் என்று எழுதி
வீட்டிற்குத் திரும்பி விட்டேன்.
என்றாலும்
எங்கும் தண்ணீர் சூழ
தூரத்தில் ஒரு புள்ளி
நகர்வதைக் கண்டால்
காகிதம் கொண்டு
மெல்லக் கையசைப்பேன்
அங்கே பயணிக்கும்
என்னை, உன்னை, நோக்கி.

Thursday, 7 October 2010

இன்று

இன்று நெடுஞ்சாலையில்
ஒரு நாய் அடிபட்டுக் குடல் சரிந்து
இறந்து கிடந்தது
இன்று மன நலமற்றவர் ஒருவர்
ஆடைகளை கிழித்தபடி
தனக்குள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்
இன்று தலைவரின் மக'ரின்' மக'ரின்'
பிறந்த நாள் ஆலோகலங்கள்
நகரை அலற வைத்துக் கொண்டிருந்தன
இன்று மாதவிடாய் என்பதால்
வீட்டில் உணவு மறுக்கப்பட்ட பெண்
மயங்கி விழுந்தாள்
இன்று மரங்களில்
பூக்கள் அற்ற வெறுமை
இன்று சாதியின் காரணமாக
அவர் அவமானப்படுத்தப் பட்டார்
இன்று வாழிடத்தில்
தண்ணீர் பத்தடி கீழே
போய்விட்டதாகக் கணிக்கப் பட்டது
இன்று 2.7 அளவுள்ள இடம்
வாமன அவதாரமாய்
மகாபலி எடுக்க முயன்றது.
இன்று இப்படித்தான் இருக்கிறது.

Monday, 4 October 2010

இம்மாலை


ததும்பி வழிந்திருந்தது பொழுது -
யாருமற்ற ஆல மரத்தடியில்
இலைகளும் பறவையொலிகளும்  உதிர
அறிவு உலகில் வாழ்ந்த நாட்கள்...
மேய்ச்சல் போகும் மந்தை மாடுகளின்
மணியொலிச் சத்தமும்
அவ்வப்போது வியந்து
நின்று அகலும்
செருப்போசைகளும்
ஆலம்பழத்தின் ஊடே
ஆசுவாசித்திருந்த பறவையும்
வழி தவறி
நம்மிடையே வந்த சிறு வெள்ளாடும்
காற்றில் படபடத்த
புத்தகப் பக்கங்களும்
வியந்து ரசித்த
வண்ணச் சிறு பூக்களும்
நினைவுகளின்
நுண்ணெழிற் சித்திரங்கள் ...
பார்க்கவோ பேசவோ
எண்ணவோ எழுதவோ
கூடாத இந்நாளில்
கடந்த பாதைகளின்
புத்தகங்களும் பேச்சுக்களும்
வழித்தடங்களும் மரங்களும்
ஒலிகளும் இலைகளும்
மாடுகளும் மந்தைகளும்
பேரோசையோடு
கடந்து விரைய
உறைகிறது இம்மாலை
பிரிவின் துரு பூசிய
அந்த ஆலம் விழுதுகளில்.

Sunday, 3 October 2010

பகிர்வு: ப்ரெய்லில் ஒரு பிரார்த்தனை


கதிராடும் சோளத்தில்
காற்றாட, மார்கழியின்
பனிவிலகா இளவெயிலில்,                                
பாட்டெழுதும் மௌனத்தில்
ஆழ்ந்திருந்த சர்ச்சில்                              
ஆள்உயரச் சிலையில்லை
அலங்காரப் படமில்லை.
பாதிரியார் பைபிளுடன்-
பத்துவிரல் ஆர்கனுடன்
காத்திருக்க - வந்தார்கள்
கைப் பிரம்பில்
கால் உணர்வில்
கண் படைத்த பாலகர்கள்.
அவர்கள்
பாட்டெல்லாம் சித்திரங்கள்.
                          - கல்யாண்ஜி    

Tuesday, 28 September 2010

d/b



காற்றில்
தத்தி பறக்கும்
வெள்ளை காகிதம்
சேர்வது  எவ்விடம்...
வானில் இருந்து
யார் வரையும்
கோடுகள்
இம்மழை...
கோலிப் பளிங்கின்
கண்ணாடி உலகுள்
வடிவங்கள் எப்படி...
d - ஐ b - போலவும்
b - ஐ d - போலவும்
எழுதினால் என்ன...
வேகமாக ஓடாமல்
எதற்காக சாலைகளில்
மெதுவான இந்த நடை...
கடலின் அலைகள்
எதையோ சொல்ல வந்து
ஏதும் சொல்லாததேன்...
வண்ணங்களால்
வசீகரிக்கப்பட்டு
பந்தை சுழற்றும்
சிறுமி
வண்ணங்களை
எண்ண எண்ண
வளர்கின்றன நிறங்கள்.

Monday, 27 September 2010

மழை

மழை எழுப்பும்
நினைவுகளின் வாசனையில்
கலந்து மறைந்திருப்பது
நீலமும் மஞ்சளும்
கொட்டிப் பூத்திருக்க
பரவச பசுமை
அலையென எழும்பும்
நெருஞ்சியின் அதியழகு.
எலுமிச்சை இலைகளும்
வெண்சிமிழ்பூக்களும்
மணம் பரப்பும்
சிலீர் அழகு.
நீர் மினுங்கும்
கிளை உலுக்கி
தலை நனைக்கும்
சந்தோஷ அழகு.
பள்ளியில் சிறுவயதில்
தேங்கிய மழைநீரில்
மஞ்சள் குருவியொன்று 
உடல் நனைத்து
இறகு சிலிர்த்த
நினைவழகு.
பிரிய நட்போடு
கொட்டும் மழையில்
ஈரம் சொட்ட நடந்த
நாட்கள் அழகு.
ஒரு துளி இடமற்று
தெரு முழுக்க
நீர் தெளித்து
சிறுபூக்கள் உதிர்க்கும்
அந்தி மழையழகு.
எப்படி எனத் தெரியாமல்
அத்தனை பாரங்களையும்
அள்ளிக்கொண்டு போகும்
அதிசய மழையழகு.
சலசலக்கும் சிற்றோடைகள்
இசை அமைக்கும்
ஜலதரங்க அழகு.
தீரும் வாழ்கையின்
தீரா அழகு
மழை எழுப்பும்
மாய உலகு...

Thursday, 23 September 2010

வெள்ளத்தனைய...


நம்முடைய பிரியங்களை
கவனமாகப் பத்திரப்படுத்துகிறோம்
அபகரிக்கிற  கரங்கள் குறித்த
முன் அனுமானங்களுடன்.
நம்முடைய வார்த்தைகளை
அள்ளி வீசுகிறோம்
நம்மை பற்றிய
முற்றுமுடிவான அபிப்ராயங்களுடன்.
நமது அகம்
பரிபூரணம் ஆக  இருப்பதாக
சொல்லிக் கொள்கிறோம்
நமக்கு
அடுத்தவர்கள் குறித்து
நம்மைவிட நன்றாகத் தெரிகிறது.
நமக்கு நம் குறித்த
ஐயமும் இல்லை.
எவ்வளவு  எளிமை
இந்த வாழ்க்கை
எவ்வளவு கணக்கு
நம் மனங்களில்
எவ்வளவு சாதாரணம்
நாம்.

Wednesday, 22 September 2010

புத்தகம்-2: ரத்த உறவு

      யூமா வாசுகியின் ரத்த உறவு  புத்தகத்தைப் பிரித்தால் செவ்வக உள்ளட்டையில்  ஒரு வாடிய சூரிய காந்தி கறுப்புப் பின்புலத்தில் இருக்கும்.. படித்து முடித்து கடைசிப் பக்கத்தைத் திருப்பினால் முழு உள்ளட்டையில், உள்ளங்கையை விடப் பெரிதாக கண்களுக்கு நெருங்கிய கோணத்தில், மஞ்சளாக  மலர்ச்சியாக சூரிய காந்தி பூத்திருக்கும். கதையும் அப்படித்தான். புதினத்தை வாசிக்கும் யாரின் மனமும் அப்படித்தான்  -  ஆரம்பத்தில் வாடியும் பின் மகிழ்ச்சியின் வெளியில் விகாசிக்கவும் செய்யும்.
     குடும்ப உறவுகளின் குரூரத்தையும், அதற்கு சற்றும் குறையாத மனித நேசத்தையும் பேசுபொருளாக்குகிறது ரத்த உறவு.  மங்களம்  பாட்டிக்கு கிட்டு, தினகரன், தனபால்  என்ற மூன்று மகன்கள். தினகரன் - ரமணிக்கு நான்கு பிள்ளைகள் - வாசுகி, ராமதுரை, மாதவன், மாரி. குடியால் தன்னிலை இழக்கும் தினகரன் தன் அத்தனை தோல்விகளுக்கும் வடிகாலாக மனைவியையும், பிள்ளைகளையும்  வன்முறைக்கு உட்படுத்துகிறார். பாட்டி, தினகரன், தனபால், அவரது மனைவி நாகு ஆகியோர் கொடூரத்தை வடிவப்படுத்த ரமணியும், வாசுகியும் கருணையையும், நேசத்தையும் பேசும் வார்ப்புகள் ஆகிறார்கள். ரத்தம் வன்முறையையும், உறவு அந்த வன்முறையின் ஊடாக மலரும் வாழ்க்கையையும் சுட்டும் குறிப்பான்கள்  ஆகின்றன. இதன் ஊடாக பெரியவர்களின் உலகில் உள்ள முரண்கள், முடிச்சுகள், மிருக வெளிப்பாடுகள் இவற்றை  எதிர்கொள்ளும்  குழந்தைகளின்  அக  உலகம் , அதன் சோகம், பயம், பாதுகாப்பின்மை, ஏக்கம், தப்பித்தோடுதல், அதோடு கிடைக்கும் மெல்லிய பற்றுக்கோடுகளைப் பிடித்தபடி செல்லும் அவர்களின் வாழ்வியல் நம்பிக்கை என விரிகிறது கதையுலகு.
      கட்டில், உலக்கை, மிதிவண்டி, மான்கொம்பு - என நீளும்  தினகரனின் வன்முறை, அவரது தாய் மங்களத்தில் இருந்து துவக்கம் பெறுகின்றன. அவளது கணவரை ரமணியின் மூத்த அண்ணன் சந்தர்ப்பவசத்தால் தூணில் கட்டி வைத்ததின் காயம் அவளுள் கனன்று கொண்டே இருக்கிறது.  அதனால், தினகரனை, மனைவி, பிள்ளைகளுக்கு எதிராகத் திருப்பி விட்டுக் கொண்டே இருக்கிறாள். அவளை 'சர்ப்பம்' ஆக உருவகப்படுத்துகிறார் கதைசொல்லி. அந்த சர்ப்பத்திற்கு நிறைய வாய்கள். 'எல்லா வாய்க்கும் தாகம்.' சிறுவன் மாரியின் மன உலக வார்த்தைகளில் ''அம்மாவின் ரத்தம் நிறைநாழியில் நிரம்புகிறது. ரத்தத்தில் திளைத்த பாம்பு குபீரென்று எகிறுகிறது. வீடு கொள்ளாமல்  அமர்கிறது சுருள் சுருளாக''.
     தினகரன் பிள்ளைகளிடம் காட்ட வேண்டிய வன்முறையை பாட்டி நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறாள்: ''இப்புடியா வளந்திய நீங்களுவல்லாம், ஒனக்குந்தான் ஒன்றரை அகப்பை கொழுப்பு தண்டோரா போட்டிருச்சு! பத்தாப்பு பரிட்சையில தோத்துபுட்டு அழுது புளுதுகிட்டு வந்து நின்ன. பிஞ்சு விரலாச்சேனு கொஞ்சம்னாலும் யோசனை பண்ணாரா ஒங்கப்பா? அடுப்பு மோடயில கைய வைக்கச் சொல்லி ஊதாங்குழாயால ஓ வெரல முறிக்கலையா? கொடக்கம்பால அடிச்சி அடிச்சி விரட்டி தொரத்தலையா?'' அன்று வாங்கிய அடியின் ஒடுக்கப்பட்ட நினைவு இன்று மேலெழுப்பப்படுகிறது காரணத்தோடு. அதன் வீச்சு, மாமரத்தில் இருந்து உதிர்ந்த பழத்தை 'திருடிய' குற்றத்திற்காக மகனை சிவப்பெறும்புகள்  கடிக்க மரத்தில் கட்டி வைப்பது முதல் மனைவியின் முதுகில் கட்டிலை எறிவது வரை தொடர்கிறது. பாட்டியின் திட்டம் பலிக்கிறது: ''கொல்லைப் புறத்திலே கறுப்புப் புகை சூழ உட்கார்ந்திருந்த பாட்டியின் முகத்தில்  மந்தகாசப் புன்னகை. மனதில் ஒதுக்கி அசை போட்டு வந்த வெறி தாத்தா இறந்து பல வருடங்களான பின் இன்றுதான் சற்று தணிந்தது."
     உளவியல்  காரணங்களோடு பாத்திரங்கள் படைக்கப் பட்டிருப்பதால்  நூலில் ஒற்றை பரிமாணப் பாத்திரங்கள் இல்லை. தனபாலின் மனைவி நாகு சித்தி, தினகரனைத் தன் கொடூரத்தின் கருவியாக்குகிறாள். தினகரன் குடிப்பதற்காக அவளிடம் பணத்தை வேண்டி பெற வேண்டிய நிலையில் உள்ளார். அவர்களிடையே திருமணம் மீறிய உறவு நிலையும்  உள்ளது. இந்த அவளது வன்முறையின் துவக்கப்புள்ளி, அவள் கணவனின் பிசகிய நடத்தையில் துலக்கம் பெறுகிறது. பாட்டியின் கணவரும் அவளது தங்கையிடம் தொடர்பு வைத்துள்ளார். இந்த காயங்கள் இருவரையும் ஆத்திரத்தோடு பழி வாங்கத் துடிக்க வைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. பொருளாதார வலுவோ, சமுதாயப் பழியை ஏற்கும்  துணிவோ இல்லாத நிலையில் பெண்களின் துயரம், கணவன் மீதான நியாயமான கோபத்தை வெளிக்காட்ட இயலாத அவலம், மற்றவர்கள் மேல், குறிப்பாக யாரால் பதிலுக்குத் தாக்க முடியாதோ அவர்கள் மேல் ஆத்திரமாக மடைமாற்றம் பெறுகிறது. மாதவனின் கையை ஒடித்து அடுப்பில் வைத்தால் என்ன என்று கேட்டுவிட்டு இயல்பாகத் தன் குழந்தையை 'யாரடிச்சா சொல்லியழு ... ஏஞ் சந்தனமே' எனக் கொஞ்ச நாகுவால் முடிகிறது.
     இந்த புத்தகத்தின் கவிதைகள் குழந்தைகள்தான். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கே உரிய இயல்பில் மலர்கிறார்கள். அக்காவான சிறுபெண் வாசுகி,  மாதவனை சித்திரவதைக்கு உள்ளாகும் அப்பாவை தடுக்க இயலாமல், என்ன செய்வதென்று தெரியாமல்  தொட்டியில் நீர் வழிய, வழிய மீண்டும் மீண்டும் கிணற்றில் இருந்து நீர் எடுத்து ஊற்றுகிறாள். இங்கு தண்ணீர் அவள் கண்ணீரின் குறியீடாகிறது, அதன் ஈரம் தம்பியின் மீதான அவள் பரிவின் உள்ளீடாகிறது. குட்டித் தம்பியும் அண்ணனைத் தேற்ற முயல்கிறான் -
          கட்டுக்களிலிருந்து  விடுபட்டு அண்ணன் வந்தால் அவனிடமிருந்த எம்ஜியார், சிவாஜி படம் அத்தனையும் அண்ணனுக்குக் கொடுக்கச் சித்தமாயிருந்தான்... அவனுக்குக் கிடைக்கிற காசுகளை எல்லாம் அண்ணனிடம் தந்து விடுவான். அண்ணன் எவ்வளவுதான் குட்டினாலும் அவனுக்கு வலிக்கவே வலிக்காது... தம்பிமெதுவாக அண்ணனின் காலை வருடி அழைத்தான் அண்ணே...
இது அண்ணனின் வலிக்குத் தம்பியின் பிள்ளை  மனப் பரிகாரம்.
      வாசுகியின்  மனமோ  அன்பால் ஆனது. அவள் அம்மா விரட்டப்படுகிறாள். பிள்ளைகள் அப்பாவால் அடித்து நொறுக்கப் படுகிறார்கள்.அத்தனை சித்திரவதைக்குப் பின்னும் அவளுக்கு அப்பாவின் மேல் நம்பிக்கை இருக்கிறது.அதனால் தந்தையிடம் பக்குவமாகப் பேச முயல்கிறாள்: 
         நா சொல்றேன்னு கோச்சுக்காதிங்கப்பா... ராத்திரி நீங்க தம்பிங்களப் போட்டு அப்பிடி அடிச்சிருக்கக் கூடாதுப்பா... ரொம்பச் சின்ன புள்ளிங்கப்பா ரெண்டும். செத்துகித்துப்போயிருந்துச்சுன்னா என்னப்பா செய்யுறது. எனக்குக் கூட இடுப்பில பெருசா அடிபட்டிருக்கும் போலருக்குப்பா. வீங்கியிருக்கு, நடந்தா உயிர் போறாப்ல வலிக்குதுப்பா... நீங்க எதையுமே கண்டுக்க மாட்டேங்கறீங்கப்பா. எங்களப்பத்தி நெனச்சிகூடப் பாக்கமாட்டேங்கறீங்க. தம்பிங்க கிழிஞ்ச சட்டைப் போட்டுக்கிட்டு பள்ளிக்கூடம் போகுதுங்கப்பா... எனக்கு முடியலப்பா, பயமா இருக்குப்பா, காப்பாத்துங்கப்பா, இவ்வளவும் பேசறேன்னு தப்பா நெனச்சுக்காதிங்கப்பா  , அம்மாட்ட  கொண்டுபோய்  விட்டுடுங்கப்பா, நாங்க  நல்லபடியா  இருப்பம்பா, மறுபடியும்  குடிச்சுட்டு  வந்து  அடிக்காதிங்கப்பா, எங்களுக்கு  வலி  தாங்கமுடில.   
பின்னும் தினகரன் கொடூரமாக அடிக்கிறார்.  அவள் கண்ணாடித் துண்டுகளை அரைத்து குடிக்கிறாள். அம்மாவின் முயற்சியால் உயிர் பிழைக்கிறாள். அவளது ஆன்ம பலம் அவளை துடிப்போடு இயக்குகிறது. தந்தை காசு கொடுக்காத சூழலில் அவள் அப்பளம் விற்றாள், சாணி தட்டி விற்றாள், பூத் தொடுத்தாள். அப்பா இறந்த பின் அழவும் செய்தாள்.  
      இன்னொரு பிள்ளையான மாதவனின் மன உலகம் விளையாட்டுக்களில் தன் துயரை  மறக்கிறது. பின் ஊரை விட்டு ஓடுவதன் மூலம் தப்பிக்க முயல்கிறது. கதையில் ஒரு முறை நாகு சித்தி அவனை புளித்து நாறும் பழைய சாதத்தை உண்ணுமாறு அதட்டுகிறாள். அவளை மீற முடியாமல் காடி நுரைக்கும் அந்த சோற்றை அவன் இனிப்பு மிட்டாயுடன் உண்ணத் தலைபடுகிறான்.ஒருவகையில் இது அவன் வாழ்வின் குறியீடாகிறது. உறவுகளின் கொடுமையால் வடியும் ரத்தத்தின் புளிப்பினை, விளையாட்டு இனிப்பில் கரைத்து சமன் காண முயல்கிறது அவன் வாழ்வியல் திறன்.
      இறுதியாகத் தம்பி என்றழைக்கப்படும் மாரி கதையின் எல்லா பாத்திரங்களையும் விட புத்துயிர்ப்போடு சித்தரிக்கப் பட்டுள்ளான். அவனது பிரத்யேக குழந்தைப் பருவ உலகமே புதினம் காட்டும் மனித கொடூரத்தின் பாலைக்கு மாற்றாக உள்ளது. பொன் வண்டுகளும், சிகரட் அட்டைகளும், அக்காவுக்காக சேர்த்து வைக்கும் மகிழம் பூக்களும், கொக்கு நகத்தில் போடும் அடையாளத்திற்காய் ஏக்கமும் கொண்டது அவனது எளிய மனம். வீட்டின் வன்முறை அவனது பிஞ்சு மனதை பயமுறுத்துகையில் அவன் தும்பை காட்டிலோ, வீட்டின் பெரிய அலமாரிக்கும், சுவருக்கும் இடையிலோ தஞ்சம் புகுகிறான். அவனது ஆறுதல் அக்காவின் புன்னகை மட்டுமே.
     அப்பா குறித்த தம்பியின்  பயங்கள் நனவிலி மனதிற்கே உரிய நிழல்-ஒளி அழகோடு, வசீகரமான கவிமொழியில், ஓவியரும், கவிஞருமான யூமா.வாசுகியால் உருவகிக்கப் பட்டுள்ளது. அப்பா அவன் நினைவுகளில் அவனை விழுங்கும் கரிய எலியாகவோ, குரலாகவோ, பூச்சியாகவோ பயம் கொள்ள வைக்கிறார். கனவு, நனவில் இன்னும் பயங்கரமாக உள்ளது.தொலைத்த 25 காசைத் திருப்பித் தராவிட்டால் தொலைத்து விடப் போவதாய் மிரட்டும் அப்பாவுக்குப் பயந்து காணாமல் போகிறான். அக்காதான் வீட்டிற்கு அழைத்து வருகிறாள். கதவை முன்னெச்சரிக்கையாய் தாளிடுகிறாள். பின்னும் அவன் அப்பா, அவனைக் கொளுத்தப் போவதாய் அலறுகிறார். நடுங்கும் அவன் பிள்ளை உடல் அக்காவிடம் ஐக்கியம் ஆகிறது.
      தம்பிக்கு  இயற்கை மீதான ஈடுபாடு உள்ளது. பிற உயிர்களை நேசிக்கும் அன்பு மனமும் உள்ளது. அவனைப் பார்த்துப் பயந்து பறக்கும் குருவிகள் அவனை வருந்தி அழச் செய்கின்றன. அவை உண்பதற்காக, உடல் அசையாமல், கண் மூடி அமர்கிறான் கையில் சோற்றுத் தட்டை ஏந்தியபடி. அப்பா அடித்ததால் ஏற்பட்ட புண்ணைக் கூட மேல் தோலைப் பிய்த்து பிற சிறுவர்களுக்கு ''என் ரத்தம் காஞ்சிடிச்சு...காக்கா ரத்தம் காயல'' என வேடிக்கை காட்ட முயலும் அதிசய சிறுவன் அவன்.
     தினகரன் குடியால் இறந்து விடுகிறார். எல்லோரும் அழுகிறார்கள். அம்மாவும், அக்காவும், தம்பியை அப்பாவுக்காக அழச் சொல்கிறார்கள். அப்போது அவனது வெளிப்பாடு,  இந்த புதினத்தின் உச்ச வெளிப்பாடு. அவர்கள் சொன்னதை கேட்ட அவன்:
          கொல்லைப்புறத்துக்கு ஓடினான். நீட்டி முழக்கி வகை வகையான தன்மையில் பீப்பி ஊதி கிணற்றையும், மரங்களையும் சுற்றி வந்தான். ஒப்பாரி இரைச்சலுக்கு இணையாக வாசல்படியில் அமர்ந்து ஊதினான். உற்சாகத்துடன் மூச்சை இழுத்துப் பிடித்து ஊதினான்.
மற்றவர்கள் போல அவன் வளர்ந்தவன் அல்ல. இடையறாது கொடுமைப்படுத்திய அப்பாவின் மரணம் அவனுக்கு ஒரு விடுதலையாகத்தான் உள்ளது. அன்பில் இருந்துதான் அன்பு பிறக்கும். வன்முறையில் இருந்து மீண்ட சிறுவனின் இசை  இதையே      குறியீடாகச் சொல்கிறது.
   ரத்த உறவு    புதினம் கலைப்படுத்தும் மனித உறவுகள் புதிர் நிறைந்த மனித இயல்பின் குரூரத்தையும், குழந்தைகளின் பெருங்கருணையையும் பேசுகின்றன. குழந்தைகளின் விளையாட்டும், இயற்கை மீதான ஈடுபாடும், அன்புள்ளமும் பெரியவர்களுக்குப் புரிவதே இல்லை. அவர்கள் போல பெரியவர்களாலும் தங்களை தங்கள் வலிகளில் இருந்து இயல்பாக மீட்டெடுக்க முடியும்.  இது ஒரு தவிர்க்க இயலாத மறைபிரதியாக கதையில் ஊடு பாய்கிறது. அதோடு குடும்பம் பெண்களுக்கு, குழந்தைகளுக்கு, சமயங்களில் ஆண்களுக்கு இழைக்கும் வன்முறை மிக அழுத்தமாகவே பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளது. குடி ஒரு கலாச்சார அங்கமாக கொண்டாடாடப் படுகிற அதே வேளையில், வரம்பற்ற குடியை வன்முறைக்கான விஷயமாக பார்க்கத் தவறும் இந்த பின்நவீன இலக்கிய களத்தில் யூமா வாசுகியின் குரல் தனித்தும், யதார்த்தத்தோடும், சிறப்பான கவிமொழியோடும் ரத்த உறவில் ஒலிக்கிறது.

.                  

Monday, 20 September 2010

உருப்பளிங்கு

எழுத்துக்கள் கசியும்
நிலப்பரப்பெங்கும்
உணர்வுக்கோடுகள்.
மெல்லக்
கிளைபரப்பும்
ஞாபகத்தின்
அல்லி ரேகைகள்
அறிவுமொழி பேசும்
அனுபவங்களூடே.
நேற்று மினுங்கும் 
இன்றின் தடாகத்தில்
இயைந்து அசைந்து
தானே அறியாமல்
தன்னை  மீட்கும்
நனவிலித் தூண்டிலின்
எழுத்து மீன்கள்.
எண்ணங்கள்
வண்ணங்களாய் சிதறும் 
புத்துரு விளையாட்டில்
கற்பனை என்பது 
குறுகிய குளம்
அல்ல
முடிவுசெய்யப்பட்ட
அளவில்
நீர் நிரம்பிக்
கொள்ள.

Sunday, 19 September 2010

புத்தகம்-1


புத்தகங்கள் குறித்து எழுத நீண்ட நாட்களாக ஆசை. இன்று ஆரம்பித்தே தீர்வதென்று முடிவெடுத்துவிட்டேன். ஆனால் எதை எழுத? சுழன்றோடும் நினைவு வெள்ள பெருக்கில் மிதக்கும் செடிகளையா, வானின் நீலம் கரைந்தோடுவதையா, குமிழ்களையா, மனிதர்களையா, பறவைகளையா என்று தெரியவில்லை. தொடர்போடு எழுத முடியும் என்றும் தோன்றவில்லை. எல்லாக் குறைகளோடும், ஆசை எனும் ஒரே பற்றுத் துரும்போடும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  எழுத விழைகிறேன்.

      எங்கள் கோவில்பட்டி வீட்டின் முன்னறையில் ஒரு நூலகம் இருந்தது. அப்பாவின் நூலகம். அம்மாவின், எங்களின் நூலகம் அல்ல. புத்தகங்களை bind பண்ணுவதில் இருந்து அவற்றை பீரோவில் அடுக்கி பேரேட்டில் எழுதுவது முதல் எல்லா வேலையையும், அப்பாவின் கட்டளையில் நாங்களும்(அண்ணன்கள்,அக்கா), அவ்வப்போது மாட்டிக்கொண்ட அத்தனை பேரும் செய்வோம். மற்றவர்களாவது வெளியில் போவது போல் காணாமல் போய்விடுவார்கள். எனக்கும், அக்காவுக்கும் வேறு வழியில்லை. பசியோடு எப்படா விடுதலை என மணியை பார்த்தபடி இருப்போம். சமயத்தில் அப்பாவுக்குத் தெரியாமல் உள்ளே ஓடிபோய் கொஞ்சம் சாப்பிட்டுவிட்டு நல்ல பிள்ளைகளாய் அப்பாவோடு திணறிக்கொண்டே சாப்பிட்டதும் உண்டு. இப்படித்தான் புத்தகங்கள் பசியோடும், பசையோடும், கலிக்கோ என்ற முரட்டு ஒட்டும் துணியோடும் அறிமுகம் ஆகின.

      சிறு வயதில் விளையாட யாரும் இல்லாதபோது முன்னறையில் பார்த்தால் குறிப்பாக இரவுகளில் கொஞ்சம் பெரியவர்கள் - பள்ளி, கல்லூரி வயதில் இருப்பவர்கள் ஆர்வமாக அங்கேயே கீழே உட்கார்ந்து படிப்பார்கள். என்னதான் படிக்கிறார்கள் என ஒரே ஆர்வமாக இருக்கும். அப்படி பார்க்கும்போதுதான் ஒவ்வொரு காமிக் புத்தகத்தின் பின்னாலும் உள்ள விச்சு, கிச்சு என்ற நகைச்சுவை இரட்டையர்கள் என் வாசிப்பை ஆரம்பித்து வைத்தார்கள்.. அவர்களோடு ஒரு குட்டி நாயும் இருக்கும். எந்த காட்சியாக இருந்தாலும் சரி. அந்த நாயின் வாலாவது பூ போல ஓரத்தில் வரையப் பட்டிருக்கும். வேடிக்கையாக இருக்கும். எங்கெல்லாம் நாய் வருகிறது, அது இவர்களின் வேடிக்கை பற்றி என்ன முகபாவம் காட்டுகிறது என பார்ப்பேன். ஒன்றாம் வகுப்பில் படித்ததால் எழுத்துக் கூட்டி வாசிக்க முடிந்தது. அந்த சித்திரக் கதை ஒரு பக்கம்தான் என்பதால் பிரச்சனை இல்லை.

      விச்சு, கிச்சு படிக்கும்போதே கபீஷ் குரங்கு வாலை நீட்டி விட்டது. அது விரும்பும் போதெல்லாம் வாலை நீட்டவும், மடக்கவும் வல்லது. சீக்கிரத்தில்  அதன் தோழர்களான பிந்து என்ற மான், கீச்சு என்ற முயல், பபூச்சா என்ற கரடி, ரங்கையா என்ற வேட்டைக்கார வில்லன் எல்லோரும் என் உலகிற்கு வந்து விட்டார்கள். இன்றும் என் மனதளவில் அவர்கள் வயதேறாமல், குணம் மாறாமல் அப்படியேதான் இருக்கிறார்கள். கீட்ஸ்-இன் 'ode on a Grecian Urn' கவிதையில் ஒரு அஸ்திகலசத்தில் வரையப்பட்டுள்ள ஓவியங்கள் பற்றி                                        ''When old age shall this generation waste,
Thou shalt remain, in midst of other woe
Than ours, a friend to man, to whom thou say'st,
"Beauty is truth, truth beauty, — that is all
Ye know on earth, and all ye need to know." என்று வரும்.  அதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது.

      இது ஒரு புறம் இருக்க எனக்கு எப்போதும் மன அமைதியைத் தரக் கூடிய ஒரு காட்சி Johanna Spyri இன் 'ஹெய்டி' யில் உள்ள இந்த  காட்சி - கடும்குளிரான மலையில்  உள்ள ஒரு குடிலின் மேலுள்ள சிறிய மேல்தளத்தில், முரடர் என மற்றவர்களால் அழைக்கப்படும் தாத்தாவால், வைக்கோலால் மெத்தென அமைக்கப்பட்ட படுக்கையில் படுத்தபடி, மிதக்கும் மேகங்களையும், முழுநிலவையும் பெற்றோர்கள் அற்ற அந்த சிறுமி நிம்மதியாகப் பார்த்தபடி இருப்பாள். இந்த புத்தகத்தை முதுகலை படிப்பின் போது  மதுரை காமராசர் பல்கலை நூலகத்தின் வரலாற்றுப் பிரிவில் கண்டெடுத்தேன்! மிக அழகான படங்கள். இப்போது என்னால் அந்த குறிப்பிட்ட பதிப்பைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஆனால் அதன் பாதிப்பு ஆழமாக என் மனதில் உறைந்து போய் என்னை சமாதானம் செய்வதாய் இருக்கிறது எப்போதும்.

     புத்தகம் படிப்பது சீரியஸ் ஆன, அலுப்பு தருகிற, வேலை போன்ற  ஒன்றாக, பொதுவாகக் கருதப் படுகிறது. ஆனால் அது எவ்வளவு இனிமையான, வண்ணமயமான, நம்பகமான மன உலகை சிறு வயதில் ஏற்படுத்துகிறது என்பது உணரப்படவும், அது போன்ற புத்தகங்களை குழந்தைகளுக்கு கிடைக்கச் செய்யவும் வேண்டும் என்று உறுதியாகத் தோன்றுகிறது.

Friday, 17 September 2010

துலக்கம்


காரின்
சடசடத்த மழைச் சத்தம்
பச்சையின்
சலசலக்கும் பயிரொலி
மஞ்சளின்
சரசரத்த ஒளி வார்த்தை
நீலத்தின்
பரபரக்கும்  சிறகோசை
வெண்மையின்
சப்தமற்ற சப்தம்...
இனி தோன்றுவதை
நீங்கள் எழுத...
..........................
இப்படி மட்டும்
சொல்கிறது கவிதை
நிறங்களுக்கு
சப்தங்கள் போல்
பிரதிக்கு
வடிவங்கள்.
வாசிப்பிற்கே... 
விரிந்த சிறகுகள்.

Monday, 13 September 2010

வாழ்தல் நிமித்தம்


தீர்மானித்துக் கொண்டேன்
கலங்குவதில்லை...யென.
நம்பிக்கை கொள்ளவோ
தாக்குப் பிடிக்கவோ
ஏதுமில்லையென்ற
தெளிவுக்கு வந்தேன்.
சாகும் முறை குறித்த
குழப்பம்
கொஞ்சமும்  இல்லை.
கடலில் மூழ்குவதென்பது
பால  பாடம்.
(ஆடைகளைக்
கவனமாக
ஊக்குகளால்
இணைப்பது குறித்த
கவிதைகளுக்கு நன்றி!).
எதற்குமொருமுறை
இருக்கட்டுமேயென
இறப்புச் செய்தி 
கேட்கும் முகங்களை
மனத் திரையில்
ஓட விட்டேன்.
எதிர்பாரா ஒரு தருணம்
கேட்டதொரு பெருவிம்மல்.
எந்த முகம்
அந்த முகம்
என விழிக்க
நனைந்திருந்தன
கண்கள்.
சுயம் வெட்க...
ஆரம்பித்தது
வாழ்க்கை குறித்த 
என் அத்தனைச்
சிரிப்புச்
சத்தங்களும்...

Sunday, 12 September 2010

மதுரை புத்தகத் திருவிழாவின் இறுதி நாள்

        மதுரை புத்தகத் திருவிழாவின் இறுதி நாள் இன்று. ஜனவரியில் சென்னையில் வெளிவரும் புத்தகங்கள் ஊர்ந்து, ஊர்ந்து மதுரைக்கு வர செப்டம்பர் ஆகிவிடுகிறது என்றாலும் மகிழ்ச்சி மனதெங்கும் புரளும் புத்தகங்களின் வருகையால்.. கூடவே இன்று வேறு சில சந்தோஷங்களும். 'கூடு' பெண்கள் வாசிப்பரங்கத்தில் இருந்து 2 சிறிய புத்தகங்களைக் கொண்டு வந்தோம். ஒன்று 'யாரேனும் இந்த மௌனத்தை தகர்த்திருந்தால்' என்ற ஆங்கில புத்தகத்தின் மொழிபெயர்ப்பு -- குழந்தைகள்,  பாலியல் வன்முறைக்கு எதிராக வினையாற்றுவது  குறித்தது. இன்னொன்று 'உடல் வழி(லி)ப் பயணம்' --   மாத விடாய் குறித்த அறிவியல் தகவல்களும், அது குறித்த கவிதைகள், இலக்கிய பதிவுகள், சம்பவங்கள் மற்றும் அனுபவங்களும்  கொண்டது. 
    'உடல்வழி(லி)ப்பயணம்' புத்தகம் ஆண்களுக்கும், பெண்களுக்கும் ஆனது. பெண்ணைப் புரிந்துகொள்ள, மதிக்க ஆணுக்கும் (சகோதரனாக, அப்பாவாக, துணையாக, நட்பாக) தளம் அமைக்க வேண்டும் என நினைத்தோம். பெண்ணுக்கு தன் உடல் குறித்த அறிவும், தீட்டு என்ற கற்பிதத்தில் இருந்து வெளிவரும் பக்குவமும் பெற வேண்டும் என்றும் முயற்சி செய்துள்ளோம். சிறிய புத்தகங்கள் என்ற போதிலும் உழைப்பு அதிகமாக தேவைப்பட்டது.  இன்றுதான் புத்தகங்கள் அச்சிலிருந்து வந்தன. சமூக அக்கறை உள்ள சில தளங்களில் அவற்றை கொடுத்தோம். கூடவே  மழையும் சேர்ந்து கொண்டது கூடுதல் மகிழ்ச்சி. இந்த வேளையில் என்னை இந்த வேலையில் ஈடுபடத் தூண்டிய விஷயத்தை பகிர எண்ணுகிறேன். பொதுவாக 'உங்களுக்குத்தான்(பெண்களுக்கு) எல்லாம் கிடைத்து விட்டதே, இன்னும் ஏன் பெண் சுதந்திரம் பேசுகிறீர்கள்?' என்கிறார்கள்! உண்மை என்னவெனில்  ஒரு கல்லூரி வகுப்பொன்றில்  மாணவிகளிடம் எத்தனை பேர் வீட்டில் ஆண், பெண் பாரபட்சத்துடன் உணவு கொடுக்கப்படுகிறது எனக் கேட்டபோது  அத்தனை பேரும் கை தூக்கினார்கள். வேறு வேறு வகுப்புகளில் கேட்டபோதும் அதே பதில்தான். அதிர்ச்சியும், கோபமும், அவமானமும், கோபமும், சோகமுமாக உணர்ந்தேன். கையை உயர்த்திய கணத்தில் அந்த பெண்கள் தன்னை எவ்வாறு உணர்ந்திருப்பார்கள்? இந்த அவலக்  கேள்வியை இப்பதிவை வாசிக்கும் அப்பாக்களிடமும், சகோதரர்களிடமும் முன்வைக்க விரும்புகிறேன். உங்களுக்கான உலகில் பெண்ணின் இடம் என்ன? அவளுக்கான மரியாதை உங்கள் சுயத்துக்கான மரியாதையும் அல்லவா என்றும்...

Thursday, 9 September 2010

நட்சத்திரங்கள் பூத்த இரவொன்று


நட்சத்திரங்கள் பூத்த இரவொன்று
சில்லிட்டு காத்திருக்கிறது...
சப்தமின்றி விரைகின்றன
நிழலடுக்குப் பறவைகள்
கருநீல வானில்
அசையும் சித்திரங்களாய்.
பந்தெனச்  சுழலும்
உணர்வுக் குவியல்களை
உயர  எறிகிறேன்
உயிர் சினக்க.
அவையோ
பறவைகளோடு பயணித்து
அயர்ந்த வேளை
திரும்பி வீழ்கின்றன
பனித் துளிகளாய்.
செய்வதறியாமல்
திகைக்கும் வேளையில்
உள்ளீடற்று
கரையத் துவங்குகின்றன
மனத் துகள்கள்
இருள் உருகும்
இந்நிசப்த பரப்பில்...

Sunday, 5 September 2010

நினைக்கப் படும்

இன்று ஆசிரியர் தினம். சற்று தயக்கத்தோடு சொல்வதானால் முறைசார் ஆசிரியர்களைவிட வாழ்கையின் பரிசாக வந்த ஆசிரியர்களே கற்றலை இனிமையும் நுண்மையும் கொண்ட ஒன்றாக ஆக்கினார்கள். இதில்  யாரென்று தெரியாதவர்கள் முதல் என்னோடு உரிமையாகச் சண்டை போட்டு கடிந்து பேசி  கற்பித்தவரும் அடக்கம். அவர்களை நன்றியோடு நினைத்து கொள்வதும், கற்றுக்கொண்டதை  பின்பற்றுவதுமே அவர்களுக்கான மரியாதை.கூடவே  முறை சார் ஆசிரியர்களை இதுபோல  இயங்க விடாதது எதுவென  எண்ணுகிறேன். நேரம், சுதந்திரமின்மை, ஒரு எஜமானத் தன்மை, பாடங்களை முடிக்க வேண்டிய நேரக் கெடு, சூழலின் மழுங்க வைக்கும் தன்மை, முன்முடிவுகள்... என நிறையத் தோன்றுகின்றன. இதை எல்லாவற்றையும் மீறி பிரகாசித்த, பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கும் ஆசிரியர்களும் உண்டு. அவர்களே இவ்வேளையில் உண்மையாக நினைக்கப்படுகிறார்கள். இரா.நடராஜனின் 'ஆயிஷா' போன்றவர்களை அவர்களே புத்துயிர்க்கிறார்கள்.அவர்களுக்கு இவ்வேளையில் நன்றியும், வாழ்த்துக்களும்...
 

Wednesday, 1 September 2010

தாமரை

தானவிழ்ந்து
ததும்பிய பொழுதினில்
தண்ணீரில்
விரியுமதன் பிரதிபிம்பங்கள்...
நிழலின் இருளில்
துணுக்குற்று அலைபாய்ந்து
தன்னைத்  துகள்களாக்கும்
கலை எழுதும்
நீர்ப்பரப்பெங்கும்.
ஒருங்கு கூடும்
உயிர்த்தேடலின்
கதிர்பொழுதில்
தானறிந்து
தெளியுமொரு தருணம் 
விகசித்திருக்கும்
வானும் காணும்...
பின் முகிழ்த்திடும் 
மகிழ்வின் ஒளிப்பளிங்குகள்
இலை எங்கும்
வெளி எங்கும்.

Tuesday, 24 August 2010

இலை மொழி

முதிர்வில்
இலை
தன் அடையாளத்தை
அகற்றிக் கொள்கிறது 
ஆங்காங்கு
தெரியும்
நரம்புக் கோடுகள்
கண்களை
மூடிக் கொண்டாற்
போலொரு தோற்றம்
வண்ணத்து பூச்சியும
அண்டா விலக்கம்
பூமியின் பரப்பை
நோக்கி
நாளும் குவிந்திடும்
உயிர் இயக்கம்...
போகிற போக்கில்
இலைகளைக்
கிள்ளிச் செல்லும்
மனிதக் கரங்களூடே
நழுவிச் செல்கின்றன
மரணம் குறித்த
இயற்கையின்
இலை வார்த்தைகள்...

Saturday, 21 August 2010

வீடு பேறு


நத்தை ஒன்று
போகிறது
மெல்லுடலில்
பாரிய வீட்டை
சுமந்தபடி.
போகிறதா?
ஆம்.
உன்னை போல்
என்னை போல்
நம்மை போல்.
மெல்ல அது
நகர்ந்து எஞ்சிய
நீர்த்தடங்களில்
வீடு குறித்த
ரகசிய     
கேள்விகளின்  ரசம்                                           
மின்னிக்கொண்டு
இருக்கிறது.

Wednesday, 11 August 2010

மெய்ப்பொருள்


ஆட்டோவின் ஓரத்திலிருந்து
சிறுமியொருத்தி  புன்னகைக்கிறாள்
பெயர் தெரியா அப்பூக்களின்  அழகை
கண்களில் நிறைத்தபடி  செல்கிறேன்...
பின்னொரு நாள்
உடலாய் மட்டும் உணர வைக்கும்
பேருந்துப்  பயணத்தில்
கூட்ட நெரிசலை சமாளித்தபடி
உள்ளங்கைகளில் ரோஜாவை
பாதுகாத்து கொண்டிருந்தாள் 
அரும்புப் பெண் மகள் ஒருவள்.
தொலைகாட்சி மக்களை முழுங்கிய 
ஆளரவமற்ற தெருக்கள் வழியே
துக்கத்தில் நெஞ்சு வெதும்ப                
நடந்து வந்த அந்நேரம் கண்டது
அந்தியின் மென்னிருள் ஊடே
வண்ணங்களின் குளுமையை 
அள்ளித் தெளித்த
நித்யகல்யாணி பூக்களை.
யோசித்தால் 
வாழ்கையைப் பற்றிச் செல்ல 
பிறிதொரு தேவை  இல்லை.

Sunday, 8 August 2010

பின்



ஒரு மழைநாளில்  
பூக்கள் மிதக்கும்
தார்ச்சாலை.
வேகமற்ற பேருந்தின் 
மழைக் கம்பிகள்
ஊடே
வண்ணப் பூக்களும்
பசிய இலைகளும்...
சங்கை ஊதியபடி 
சோர்வாய் ஊர்வலம்  
எங்கும்
மழை சத்தம் தவிர
மௌனம் மட்டும்.

Saturday, 7 August 2010

வாழ்க்கை

 

பாதையோரம்                                                  
கண்ணில் பட்டது
துடிதுடிக்கும் உடலோடு
வண்ணத்துப் பூச்சியொன்று.                                                

கனத்த மனதுடன்
கையில் ஏந்தியபடி
உட்கார்ந்திருந்தேன்                          
பசும்புற்கள் சூழ...

சாவின் வர்ணம்
சிறகுகளிலிருந்து
கைக்கு மாறியிருந்தது
சில நொடிகளில்.

Monday, 2 August 2010

அம்மா

 
அம்மா
என்றால்                       
என்ன
என்றேன்                                                                
வகுப்பறையில்.
ஒரு சிறிய மௌனத்துக்குப்பின்                               
ஒவ்வொரு குரலும்
ஒரு மெழுகுவத்தியைச்
சுட்டியது.
இப்போது வகுப்பறையில்
50 மெழுகுவத்திகள்.
50 பெண்களை
எரித்த நெருப்பில்
தாய்மை சுடர்விட்டது.
எனினும் ஏனோ 
கருகிய சுயங்களின்
சாம்பல் வண்ணத்தில் 
வகுப்பறை முழுதும்
இருளாய்ப்  போனது.

Sunday, 1 August 2010

காத்திருப்பின் கடைசி தினம்

             
காத்திருப்பின்
கடைசி தினம்  -
உதிரக் காத்திருக்கும் 
முதிர்பச்சை இலை
ஏக்கத்தின் 
சாம்பல் விழி 
பேரோசையோடு 
பெய்யும் மழையில்
நனைந்தபடி
நின்றிருக்கும்
உயிர்  நடுக்கம்.
உலகின் 
அத்தனை விழிகளும்
ஒரு விழியாகும்
உத்வேக தவம்.
ஏனோ
யாரும் 
யாரிடமும் 
அவ்வளவு எளிதாகச்
சொல்லிவிட முடியாத 
வார்த்தைகளை
பற்றியபடி சாம்புகிறது
இந்த
காத்திருப்பின்
கடைசி தினம்.
உனக்கும் தெரிந்திருக்கும்
ஒரு கல்லில் 
பலநூறு சிற்றலைகளாய்
பூக்கிறது குளம்
சருகொன்றில்
ஒயில் அசைவுகளை 
உதிர்க்கிறது காற்று
சிறு மேக நகர்வில்
நிலவைப் பெறுகிறது 
மொத்த பூமியும்.