Saturday, 17 July 2010

மொழி


மொழி
தன் இருப்பைக்
கலைத்துக் கொள்வதொரு
மனப் பிறழ்வில்-
ஒரு  துயரம்
ஒரு  மகிழ்வு-
ஒரு தாங்கவொணா
கணம்
கனம் கொண்ட
மொழியின்  இருப்பு
விஸ்வரூபம் பெறுகிறது
கானின்
வான் மறைத்த கிளைகளோடும்
பருத்த தண்டுகளோடும்
அது
தாவரச் செறிவின்
பசிய ஒளிர்வில்
மூடுண்டு விரிகிறது.
சிள்வண்டு சிறகசைப்பும்
நிசப்தம்  கொத்தும்
பறவை சப்தங்களும்
மன  வெளியை
நிறைத்துப் பரவ
அடர்ந்திருக்கும் சருகுகளில்
புதைந்து நடக்க
மோகம் கொள்கின்றன
கால்கள்...
பின்னும்
மொழியொரு
தீராக் கானகம்!

7 comments:

கீதா இளங்கோவன் said...

//நிசப்தம் கொத்தும்
பறவை சப்தங்களும்//
மனதை கொள்ளை கொள்கிறது.

சைக்கிள் said...

மனம்கொத்தி?!

கீதா இளங்கோவன் said...

:))))) அதேதான்.

Anonymous said...

////ஒரு தாங்கவொணா
கணம்
கனம் கொண்ட
மொழியின் இருப்பு
விஸ்வரூபம் பெறுகிறது ////

arumai thozhi... ungal vaarthaigalil mozhiyin aalumai therigirathu...thodarattum cycle payanam

சைக்கிள் said...

நன்றி அனானிமஸ். எனினும் மொழிதான் நம்மை கைதியாக்குகிறது. அதன் ஆளுமைக்குள்ளே தான் நாம்.

சுந்தர்ஜி. said...

ஆஹா!என்ன அழகான உருவகம்!மொழியின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் தவிப்பு அதைக் கையாள்பவருக்குத்தான் தெரியும்.

அழகான இந்தக் கவிதையை முகர்கையில் இப்படிச் சொல்லத் தோன்றுகிறது.

//மொழி
தன் இருப்பைக்
கலைத்துக் கொள்வதொரு
மனப் பிறழ்வில்-//

சைக்கிள் said...

..எனில் ஒரு புதிய கவிதையை எதிர்பார்க்கலாம் உங்களிடமிருந்து.