Sunday, 1 August 2010

காத்திருப்பின் கடைசி தினம்

             
காத்திருப்பின்
கடைசி தினம்  -
உதிரக் காத்திருக்கும் 
முதிர்பச்சை இலை
ஏக்கத்தின் 
சாம்பல் விழி 
பேரோசையோடு 
பெய்யும் மழையில்
நனைந்தபடி
நின்றிருக்கும்
உயிர்  நடுக்கம்.
உலகின் 
அத்தனை விழிகளும்
ஒரு விழியாகும்
உத்வேக தவம்.
ஏனோ
யாரும் 
யாரிடமும் 
அவ்வளவு எளிதாகச்
சொல்லிவிட முடியாத 
வார்த்தைகளை
பற்றியபடி சாம்புகிறது
இந்த
காத்திருப்பின்
கடைசி தினம்.
உனக்கும் தெரிந்திருக்கும்
ஒரு கல்லில் 
பலநூறு சிற்றலைகளாய்
பூக்கிறது குளம்
சருகொன்றில்
ஒயில் அசைவுகளை 
உதிர்க்கிறது காற்று
சிறு மேக நகர்வில்
நிலவைப் பெறுகிறது 
மொத்த பூமியும்.

4 comments:

கீதா இளங்கோவன் said...

//ஒரு கல்லில்
பலநூறு சிற்றலைகளாய்
பூக்கிறது குளம்
சருகொன்றில்
ஒயில் அசைவுகளை
உதிர்க்கிறது காற்று
சிறு மேக நகர்வில்
நிலவைப் பெறுகிறது
மொத்த பூமியும்//
சூழலை கண் முன் நிறுத்தும் அழகு வர்ணனை.
கவிதை அருமை தோழி

சைக்கிள் said...

Thank u Geetha.

சுந்தர்ஜி. said...

//ஒரு கல்லில்
பலநூறு சிற்றலைகளாய்
பூக்கிறது குளம்
சருகொன்றில்
ஒயில் அசைவுகளை
உதிர்க்கிறது காற்று
சிறு மேக நகர்வில்
நிலவைப் பெறுகிறது
மொத்த பூமியும்.//

சிலிர்க்க வைக்கிறது காத்திருப்பைச் சொன்ன விதமும். யாரும் சொல்லாத வார்த்தைகள் நிறைய இருக்கின்றன உங்களிடம்.கொஞ்சம் பொறாமையும் வருகிறது மொழியின் மேல்.

சைக்கிள் said...

என்ன வெச்சு யாரும் காமெடி கீமடி பண்ணலியே! :)