Wednesday, 11 August 2010

மெய்ப்பொருள்


ஆட்டோவின் ஓரத்திலிருந்து
சிறுமியொருத்தி  புன்னகைக்கிறாள்
பெயர் தெரியா அப்பூக்களின்  அழகை
கண்களில் நிறைத்தபடி  செல்கிறேன்...
பின்னொரு நாள்
உடலாய் மட்டும் உணர வைக்கும்
பேருந்துப்  பயணத்தில்
கூட்ட நெரிசலை சமாளித்தபடி
உள்ளங்கைகளில் ரோஜாவை
பாதுகாத்து கொண்டிருந்தாள் 
அரும்புப் பெண் மகள் ஒருவள்.
தொலைகாட்சி மக்களை முழுங்கிய 
ஆளரவமற்ற தெருக்கள் வழியே
துக்கத்தில் நெஞ்சு வெதும்ப                
நடந்து வந்த அந்நேரம் கண்டது
அந்தியின் மென்னிருள் ஊடே
வண்ணங்களின் குளுமையை 
அள்ளித் தெளித்த
நித்யகல்யாணி பூக்களை.
யோசித்தால் 
வாழ்கையைப் பற்றிச் செல்ல 
பிறிதொரு தேவை  இல்லை.

7 comments:

கீதா இளங்கோவன் said...

பூ மனம் மணக்கும் கவிதை.

//யோசித்தால்
வாழ்கையைப் பற்றிச் செல்ல
பிறிதொரு தேவை இல்லை//

இந்த வரிகள் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு தோழி.

(தூங்கும் புத்தரை விழித்துப் பார்க்கும் செம்பருத்திப் பூ அழகு)

சைக்கிள் said...

நன்றி தோழி.

செல்வராஜ் ஜெகதீசன் said...

கவிதை அருமை.
தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.
வாழ்த்துக்கள்.

cycle said...

நன்றி திரு.செல்வராஜ் ஜெகதீசன்

சுந்தர்ஜி. said...

நீங்கள் எழுத நினைத்த கவிதையின் துவக்கத்தை இந்தப் படம் எழுதிவிட்டது. புத்தனின் புன்னகையா-பூவின் மலர்ச்சியா என்று தடுமாறுகையில் அதற்கீடான ஒரு கவிதையும் அடியில் காத்திருந்தது.

துயரமோ இன்பமோ நெருக்கடியோ மலர்கள் ஒருபோதும் வருந்துவதில்லை.

//வாழ்கையைப் பற்றிச் செல்ல
பிறிதொரு தேவை இல்லை.//

இந்தக் கவிதையின் கிரீடம் இந்த வரிகள்.

விருந்து முடிந்து விடைபெறுகிறேன்.

சுந்தர்ஜி. said...

உங்கள் நன்றி பாராட்டுதலுக்கு பதிலாக இது.உங்கள் கவிதைகளை முதலில் கவனிக்கையில் அதன் புத்துணர்வு புது வடிவும் என்னை அடித்துச் சென்றது.ஆழ்ந்த ரசனை கொண்ட ஒவ்வொருவரும் இதை உணர்வார்கள்.நிறைய எழுதவும் எங்களைப் போன்றவர்களை ஆனந்தப்படுததவும் செய்யும் மொழி உங்களிடமிருக்கிறது. யானை அதன் பலம் உணர்வதில்லை.

சைக்கிள் said...

Sir, thank u.