Tuesday, 24 August 2010

இலை மொழி

முதிர்வில்
இலை
தன் அடையாளத்தை
அகற்றிக் கொள்கிறது 
ஆங்காங்கு
தெரியும்
நரம்புக் கோடுகள்
கண்களை
மூடிக் கொண்டாற்
போலொரு தோற்றம்
வண்ணத்து பூச்சியும
அண்டா விலக்கம்
பூமியின் பரப்பை
நோக்கி
நாளும் குவிந்திடும்
உயிர் இயக்கம்...
போகிற போக்கில்
இலைகளைக்
கிள்ளிச் செல்லும்
மனிதக் கரங்களூடே
நழுவிச் செல்கின்றன
மரணம் குறித்த
இயற்கையின்
இலை வார்த்தைகள்...

2 comments:

சுந்தர்ஜி. said...

//ஆங்காங்கு
தெரியும்
நரம்புக் கோடுகள்
கண்களை
மூடிக் கொண்டாற்
போலொரு தோற்றம்.//

//போகிற போக்கில்
இலைகளைக்
கிள்ளிச் செல்லும்
மனிதக் கரங்களூடே
நழுவிச் செல்கின்றன
மரணம் குறித்த
இயற்கையின்
இலை வார்த்தைகள்... //




முதுமை குறித்த பார்வை நெகிழ்வூட்டுகிறது தோழி. யாரும் கவனியாது தரை தொடும் முதிர் இலையின் உயிர் தடுமாறவைக்கிறது எழுத நினைக்கும் வரிகளை.

சைக்கிள் said...

நன்றி திரு.சுந்தர்ஜி.