Wednesday, 1 September 2010

தாமரை

தானவிழ்ந்து
ததும்பிய பொழுதினில்
தண்ணீரில்
விரியுமதன் பிரதிபிம்பங்கள்...
நிழலின் இருளில்
துணுக்குற்று அலைபாய்ந்து
தன்னைத்  துகள்களாக்கும்
கலை எழுதும்
நீர்ப்பரப்பெங்கும்.
ஒருங்கு கூடும்
உயிர்த்தேடலின்
கதிர்பொழுதில்
தானறிந்து
தெளியுமொரு தருணம் 
விகசித்திருக்கும்
வானும் காணும்...
பின் முகிழ்த்திடும் 
மகிழ்வின் ஒளிப்பளிங்குகள்
இலை எங்கும்
வெளி எங்கும்.

4 comments:

சுந்தர்ஜி. said...

//தானவிழ்ந்து
ததும்பிய பொழுதினில்
தண்ணீரில்
விரியுமதன் பிரதிபிம்பங்கள்...//

//பின் முகிழ்த்திடும்
மகிழ்வின் ஒளிப்பளிங்குகள்
இலை எங்கும்
வெளி எங்கும்.//

என்ன தமிழ்!தொட்டால் கையில் ஒட்டிகொள்ளுதல் போல்.தாமரை இந்தக் கவிதையைக் கேட்டிருக்க முடியாது என்பதுதான் வருத்தமாக இருக்கிறது தோழி.கையில் நழுவும் மீனைப் போல் மனதில் வழுக்கிச் செல்கிறது புலரியின் உணர்வைப் பதித்தபடி.உங்கள் தமிழுக்குத் தலைசாய்க்கிறேன்.

சைக்கிள் said...

தாமரை என மனதைத்தான் உருவகித்தேன். இந்த கவிதை உங்கள் மனதை தொட்டால் உங்கள் மனதும் தாமரைதான்.

பத்மா said...

சைக்கிள்,
சுந்தர்ஜி போலவே இந்த கவிதையில் மனதை பறி கொடுத்து விட்டேன் .தானவிழ்ந்து... என்ற ஒரு வார்த்தை பிரயோகமே ஆயிரம் கதைகள் பேசுகிறது. மகிழ்வின் ஒளிப் பங்குகள் என்னையும் வந்தடைய வேண்டி நிற்கிறேன் ...
அந்த தாமரை போல் மனம் மலர ஏங்குகிறது

சைக்கிள் said...

பத்மாவுக்கே பத்மமா... மேடம்!