Monday, 13 September 2010

வாழ்தல் நிமித்தம்


தீர்மானித்துக் கொண்டேன்
கலங்குவதில்லை...யென.
நம்பிக்கை கொள்ளவோ
தாக்குப் பிடிக்கவோ
ஏதுமில்லையென்ற
தெளிவுக்கு வந்தேன்.
சாகும் முறை குறித்த
குழப்பம்
கொஞ்சமும்  இல்லை.
கடலில் மூழ்குவதென்பது
பால  பாடம்.
(ஆடைகளைக்
கவனமாக
ஊக்குகளால்
இணைப்பது குறித்த
கவிதைகளுக்கு நன்றி!).
எதற்குமொருமுறை
இருக்கட்டுமேயென
இறப்புச் செய்தி 
கேட்கும் முகங்களை
மனத் திரையில்
ஓட விட்டேன்.
எதிர்பாரா ஒரு தருணம்
கேட்டதொரு பெருவிம்மல்.
எந்த முகம்
அந்த முகம்
என விழிக்க
நனைந்திருந்தன
கண்கள்.
சுயம் வெட்க...
ஆரம்பித்தது
வாழ்க்கை குறித்த 
என் அத்தனைச்
சிரிப்புச்
சத்தங்களும்...

5 comments:

சுந்தர்ஜி. said...

//எதற்குமொருமுறை
இருக்கட்டுமேயென
இறப்புச் செய்தி
கேட்கும் முகங்களை
மனத் திரையில்
ஓட விட்டேன்.//

இந்த முடிச்சுதான் பல தற்கொலைகளைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது.

இந்த வரிகள்தான் புறப்பட்ட கவிதையையும் திருப்பி சுய பச்சாதாப முனையில் கொண்டு நிறுத்தியது.

தவிரவும் நமக்காய் நாம் தவிர யாருமில்லை என்ற கசப்பு மருந்தையும் புகட்டுகிறது.

செய் நேர்த்தி அருமை.சபாஷ் சைக்கிள்.

சைக்கிள் said...

கவிதையின் உட்பொருளை நுண்மையாக கவனிக்கிற திறன் உங்களுடையது. fine!

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

//எதிர்பாரா ஒரு தருணம்
கேட்டதொரு பெருவிம்மல்.
எந்த முகம்
அந்த முகம்
என விழிக்க
நனைந்திருந்தன
கண்கள்//
nice..வாழ்வை மீட்டெடுக்கும் தருணங்கள் பெரும்பாலும் கண்ணீராலேயே நிகழ்கின்றன..

சைக்கிள் said...

நன்றி திரு.திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி

கூகிள்சிறி .கொம் said...

நண்பர்களே. உங்கள் புதிய பதிவுகளையும் காலத்தால் அழியாத பழைய பதிவுகளையுத் தமிழ் திரட்டிகளில் புதிய வரவாக வந்துள்ள கூகிள்சிறியில் இணைக்கலாமே? நீங்களாகவே உடனுக்குடன் உங்கள் பதிவின் தலைப்பை மின்னஞ்சலின் Subject பகுதிக்குள்ளும் பதிவின் சுருக்கத்தையும் இணைப்பையும் Body பகுதியிலும் இட்டு rss4sk.googlesri@blogger.com என்ற மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு மின்னஞ்சல் செய்யுங்கள்.உங்கள் பதிவுகள் உடனுக்குடன் சமூக வலைத்தளங்களில் தன்னியக்க முறையில் பிரசுரமாகும்.

நன்றி
யாழ் மஞ்சு