Thursday, 23 September 2010

வெள்ளத்தனைய...


நம்முடைய பிரியங்களை
கவனமாகப் பத்திரப்படுத்துகிறோம்
அபகரிக்கிற  கரங்கள் குறித்த
முன் அனுமானங்களுடன்.
நம்முடைய வார்த்தைகளை
அள்ளி வீசுகிறோம்
நம்மை பற்றிய
முற்றுமுடிவான அபிப்ராயங்களுடன்.
நமது அகம்
பரிபூரணம் ஆக  இருப்பதாக
சொல்லிக் கொள்கிறோம்
நமக்கு
அடுத்தவர்கள் குறித்து
நம்மைவிட நன்றாகத் தெரிகிறது.
நமக்கு நம் குறித்த
ஐயமும் இல்லை.
எவ்வளவு  எளிமை
இந்த வாழ்க்கை
எவ்வளவு கணக்கு
நம் மனங்களில்
எவ்வளவு சாதாரணம்
நாம்.

6 comments:

செல்வராஜ் ஜெகதீசன் said...

நல்லா இருக்குங்க.

Vel Kannan said...

என்னை சுயபரிசோதனை செய்யவைத்த கவிதை

சுந்தர்ஜி. said...

அசாதாரண விஷயங்களை சாதாரணமாய்ச் சொன்ன இந்த மொழி வழக்கமான பாதையிலிருந்து விலகியது. நாம் யார் என்று சரியான எடைக்கல்லோடு தராசை உயர்த்துகையில் தலை கீழே தாழ்கிறது.சொல்லும் விஷயம் ஆழமாகும்போது மொழி எளிமையானால் அது வசீகரிக்கிறது.சபாஷ்.

சைக்கிள் said...

உணர்ச்சி வேகத்தில் எழுதினேன்.எழுத்தோடு பயணித்ததற்கு நன்றி - வாசிப்புத் தோழமைகளுக்கு.

க.பாலாசி said...

உண்மை... மொத்த நானும் இதில் நாணங்கொள்ளவே செய்கிறது... ‘சாதாரணம்’ இந்த வார்த்தையில் உள்ள அழுத்தம் அதிகம்... மிக நல்ல கவிதை...

சைக்கிள் said...

நன்றி தோழர்.