Monday, 4 October 2010

இம்மாலை


ததும்பி வழிந்திருந்தது பொழுது -
யாருமற்ற ஆல மரத்தடியில்
இலைகளும் பறவையொலிகளும்  உதிர
அறிவு உலகில் வாழ்ந்த நாட்கள்...
மேய்ச்சல் போகும் மந்தை மாடுகளின்
மணியொலிச் சத்தமும்
அவ்வப்போது வியந்து
நின்று அகலும்
செருப்போசைகளும்
ஆலம்பழத்தின் ஊடே
ஆசுவாசித்திருந்த பறவையும்
வழி தவறி
நம்மிடையே வந்த சிறு வெள்ளாடும்
காற்றில் படபடத்த
புத்தகப் பக்கங்களும்
வியந்து ரசித்த
வண்ணச் சிறு பூக்களும்
நினைவுகளின்
நுண்ணெழிற் சித்திரங்கள் ...
பார்க்கவோ பேசவோ
எண்ணவோ எழுதவோ
கூடாத இந்நாளில்
கடந்த பாதைகளின்
புத்தகங்களும் பேச்சுக்களும்
வழித்தடங்களும் மரங்களும்
ஒலிகளும் இலைகளும்
மாடுகளும் மந்தைகளும்
பேரோசையோடு
கடந்து விரைய
உறைகிறது இம்மாலை
பிரிவின் துரு பூசிய
அந்த ஆலம் விழுதுகளில்.

4 comments:

சுந்தர்ஜி. said...

நேற்றைக்கும் இன்றைக்குமான இடைவெளியில் விழுதாய்த் தொங்கி மனதை கனக்க வைக்கிறது பிரிவின் துரு.

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

Very Good One..

Vel Kannan said...

நல்லதோர் கவிதை. உங்களின் இந்த கவிதை படித்த போது என் பள்ளி சென்ற நாட்களும் பாதையும் நினைவுக்கு வருகிறது சைக்கிள்.
அள்ளி தந்த வானம் ... என்ற நண்டு படத்தின் பாடல் கேட்கும் போது இந்த மனநிலையை அடைவேன். மென்சோகம் கூடவே வருகிறது

சைக்கிள் said...

நன்றி திரு.சுந்தர்ஜி,திருநாவுக்கரசு,வேல்கண்ணன்.