Tuesday, 26 October 2010

புன்னகை


அன்று உலகம்
நீலமாக இருந்தது-
பசுந்தாமரை
இதழ் மலைகள்
சுற்றிச் சுற்றி...
அது இசைவெளி
காற்று மீட்டிய
இசைக்குறிப்புகளாய்
அலையும் தும்பிகள்...
சீராய் காற்றில்
ஆடும் செடிகள் - சிறு பூக்கள் -
இளம் பிராயத்து நினைவென
பறந்தன பட்டாம்பூச்சிகள்...
கண்களெல்லாம் அடர்காடு
அடுக்குகளாய் மரச் செடிகள்
மரச் செறிவெங்கும்
இளம்வெளிச்சம்...
அது  அகவெளி
வெம்மை கனிந்து
செம்பழுப்பு நிலமெங்கும்
படர்ந்திருந்தது புன்னகை
கசிந்திருந்தது மனம்
உலகம் தொலைத்து...

3 comments:

சுந்தர்ஜி said...

அன்று என்பது என்றும் கிடைக்காததாகவே ஆகிவிடுகிறது.அதை உங்கள் வசீகர மொழியின் துணையுடன் அணுகும்போது இன்னும் மனது கனத்துப்போகிறது.இடைவெளிக்குப்பின் மனது நிறைவுடன்.

Vel Kannan said...

நல்லாயிருக்கு ... படித்தவுடன் ஒரு மென்மையான சுழல் என்னை சூழ்கிறது சைக்கிள்

சைக்கிள் said...

எழுத்திற்கு, கருத்திற்கு நன்றி திரு.சுந்தர்ஜி.
அனுபவ பகிர்வுக்கு நன்றி திரு.வேல்கண்ணன்.