Saturday, 30 October 2010

யானை

கானின் அடர்பச்சை இருளோடு
அறையுள் பிரமாண்டத்தை
கொண்டு வந்திருந்தது யானை.
யாருமற்ற ஒரு நாளில்
யானையும் மெல்ல அசைந்தது.
கால்களை உதறிவிட்டு
உடலை சிலிர்த்தபடி
உயிர்ப்பின் சந்தோஷ கணங்களை
அடிக்குரலோங்கிப் பிளிறிவிட்டு
சின்னக் கண்களால்
அறையை அளந்தது.
ஓரடி எடுத்தாலும்
அறையை விட்டு வெளியேறும்
நிலை அறிந்த யானைக்கு
இப்போது இரு முடிவுகள்.
எந்த முடிவு என்பதோ
முடிவுகள் என்னென்ன என்பதோ
நீங்கள் அறியாததில்லை
வாழ்வின் வாதை தெரியாததுமில்லை.


6 comments:

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

தூரிகையால் சிறைபட்ட யானை
உலவுகிறது, கற்பனைக் காடுகளில்..

சுந்தரி said...

எழுதப்படாது விடுபட்டவை யானையின் வெளியேறல் குறித்தும் எழுதப்பட்டவை வாழ்வின் சிறை குறித்தும் அந்த ஓவியத்தின் நேர்த்தியோடு.சொக்கிப்போன மனம் சுழல்கிறது இந்தக் கவிதையின் மொழி தந்த கிறக்கத்தில்.

சைக்கிள் said...

# உங்கள் வாசிப்பு நல்லாருக்கு நண்பர்.
#கவிதையை open end ஆகவே விட்டிருக்கிறேன். முடிவும் பார்வையும் உங்கள்(வாசிப்பவர்) மனமே.. சுந்தர்ஜி சுந்தரி ஆனது ஏனென்று தெரியவில்லை. ஆனால் கருத்து சொன்ன சுயத்திற்கு எப்போதும்போல் என் நன்றி.

Harani said...

யானை குறித்த மாறுதலான கவிதை. அற்புதம். யானையை நேசிக்கும் நேயம் நல்ல சொற்களில் வெளிப்படுகிறது.
pl.remove the word verification.

Vel Kannan said...

தலைப்பை பார்த்தவுடன் ஒரு நெருக்கத்தை உணர்ந்தேன் சைக்கிள்
கவிதை படித்தவுடன் நெருக்கம் அதிகமாகி போனது.

சைக்கிள் said...

#நல்வரவும் நன்றியும் திரு.ஹரணி.
#நன்றி திரு.வேல்கண்ணன்.