Thursday, 23 December 2010

தீ


பத்தாவதில் பாதி வகுப்பில்
வீட்டிற்கு அனுப்பினார்கள்.
நோய்  தின்ற உடலாய் அப்பா.
அழும் அம்மாவுக்காய்
அழுதேன் சில நேரம்.
'இந்தக்காலத்துப் பிள்ளைகளுக்கு
நடமுற ஏதும் தெரியல' என்று
தலையைப் பற்றி இழுத்து
வெடுக்கெனப் பின்னலை அவிழ்த்தாள்
பக்கத்து வீட்டம்மா.
'நாங்கல்லாம் தெருல
புரண்டு புரண்டு
அப்படி அழுதோம்'
பழம்பெருமை பேசினாள்
இன்னொருத்தி.
என் தம்பியக் கொன்னுட்டீங்களே
என நாடகமாடினாள்
எப்போதும் கண்டிராத ஒருத்தி.
வெள்ளைச் சேலை வாங்கச் சம்மதிக்காத
அண்ணன்களைப் பற்றி -
'பெரியவங்க சொல்றத
யாரு கேட்குறா
என்ன அநியாயம்!'
என்றாள் அம்மாவின் அக்கா!
ஊர்பேச்சு அறிந்த அம்மா
இன்னும் அழுதாள்
அண்ணன்களை அதட்டி.
நாவுகளில் கனிந்த வெப்பம்
தணிதற் பொருட்டு
தட்டச்சு நிறுவனம்
இயங்கிய  தெருவில்
வாசலில் தண்ணீரூற்றி
வெள்ளாடை சுற்றப்பட்டு
வேடிக்கைப் பொருளானாள்.
நாவுகளின் வெப்பம்
இடம் மாறவே செய்தது -
இப்போது இதயத்துள்
எப்போதுக்குமாய்.
எல்லாம் முடிந்து
வீட்டினுள் அம்மா
நுழையும் வேளை
நைந்த துணியாய்
இருண்டிருந்தது பொழுதும்.

6 comments:

சுந்தர்ஜி said...

ஒரு சிறுகதையின் ஆழம் இந்தக் குறுங்கவிதையினுள்.

ஒரு அலைகடலின் இரைச்சல் அந்தப் பெண் மனதில்.

வலிக்கிறது இழப்பின் காயத்தை விட காயத்தைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்களின் வார்த்திகளில்.

Vel Kannan said...

நிராகரிப்பின் வலி
தூற்றலின் வலி
புரியாமையின் வலி
...................
இப்படியாய் முழுக்க வலி
கவிதை முடிந்த பிறகும்

சுந்தர்ஜி said...

வார்த்தைகளில்.

சைக்கிள் said...

# நன்றி திரு.வேல்கண்ணன்.
# நன்றி திரு.சுந்தர்ஜி.
எழுத்தில் சிலவற்றை இறக்கி வைக்கலாம் என்று
எழுதினேன்.

vasan said...

சூழ‌லால் சுய‌மிழக்கும் துய‌ர‌ம்?

சைக்கிள் said...

சூழலால் அகம் கொதிக்கும் அந்தரங்கத் துயரம்.