Tuesday, 28 December 2010

நாகனாகுளம்


நாகனாகுளம் தெரிகிறது.
பறவைகளும் இல்லாதொரு அமைதியை
நிரப்பி இருக்கிறது தளும்பும்  பரப்பு.
சிறு கல்லாய் இருப்பைக் கரைத்து
நீருள் மூழ்கும் தேடல் மனம்
நட்சத்திரப் புள்ளிகள் மினுங்கி மறையும்
மயக்கும்  இருள் ஒளி ஆட்டத்தில்
சுமைகள் கழன்று சிறகுகள் பெறும்.
நீரில் இப்போதொரு சிறு கல் பறவை
கண்கள் முழுதும் தண்மை பூசி
நீர்பரப்பெங்கும் அமைதியை வட்டமிடும்.
மெல்லக் கரைந்திடும் அகம்  - துரத்தும்
நேற்று, இன்று, நாளை மறந்து...
பரப்பில் மினுங்கும்  பளிங்குப் பாசியில்
ஊடுருவ இயலா பல் நிலவைச் சிதறி
இனி போகும் பாதையெல்லாம் நினைவுகளில்
நட்சத்திரங்களோடு சிறு புன்னகையையும்
மீட்டுக் கொள்ளும் நாகனாக் குளம் -

6 comments:

சுந்தர்ஜி said...

தளும்பும் நாகனாகுளத்தின் இருப்பில் பேரலைகளை எழுப்பிச் செல்கின்றன முதுமொழியின் வேர்ச்சொற்கள்.

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

மழை நீர் எபோதும் மகிழ்ச்சியின் தூதுவானாகவே மண்ணிற்கு வருகிறது.
பொருத்தமான பின்புலம்

Harani said...

குளங்கள் இருந்த இயற்கை சமூகம் துர்ர்ந்துபோய் வருகிறது. எல்லாம் மனைகளாகி வருகின்ற நிலையில் உங்கள் கவிதை அந்த வெறுமையைத் தக்க வைப்பதாக மீட்டெடுக்கிறது மனவெளிக்குள்.

குட்டிப்பையா|Kutipaiya said...

mika arumai!

சைக்கிள் said...

# முதுமொழி? புரியவில்லை திரு.சுந்தர்ஜி.
# கருத்திற்கு நன்றி திரு.திருநாவுக்கரசு.
# கருத்திற்கு நன்றி திரு.ஹரணி.
# கருத்திற்கு நன்றி திரு.குட்டிப்பையா.

சுந்தர்ஜி said...

தமிழ்தானே முதுமொழி.