Tuesday, 28 December 2010

குவளைகளில் கொதிக்கும் பானம்


வரிசையாய் இருக்கும் மண் குவளைகளில்
ஒழுங்கு தவறாது ஊற்றுகிறேன் கோபங்களை.
நகர்த்த இயலாத சுடு வெயில் போல
அறையெங்கும் பரவி இருக்கிறது மௌனம்.
கேள்விகளின் பிடிவாத நகர்த்தலில்
வட்டங்களில் சுழல ஆரம்பிக்கிறது 
குவளைகளில் கொதிக்கும் பானம்.
காணாத காட்சி என கண்கள் சொல்ல
கிடைக்கும் தாள்களில் வரையத் துவங்குகிறேன்
ஒழுங்கற்றுப் பரவும்  வண்ணங்களைத் தீட்டி.
தூரிகையின் வேகம் உச்சத்தில் ஏற ஏற
தாளில் துலங்கும் காட்சிகளும்
துரித நடனம் ஆடும் குவளைகளும்
ஒன்றின் மேல் ஒன்றாய்  மிகச் சரியாய்.
வெந்து தணிகிறது வெப்பம்.
முடிந்த ஓவியத்தை மேசையில் வைக்கிறேன்
நிதானமாய் - பிறிதொரு வேளை 
நின்று யோசிக்கவும், கடந்து செல்லவும்.

5 comments:

சுந்தர்ஜி said...

தகிக்கும் கோபம் பலரோடும் பலவற்றையோடும் பகிர்கையில் நிதானமாய் யோசிக்கவும் தாண்டிச் செல்லவும் உதவுகிறது.

கோபப்படவும் வேண்டியிருக்கிறது.தாண்டிச்செல்லவும் வேண்டியிருக்கிறது.

வெற்றுத்தாளில் வரையப்படாத ஓவியமோ இந்த வாழ்க்கை?

paarkkadal sakthi said...

காது மடல் தொட்டு இளஞ்சூடு பரப்பி, மெல்லக் கீழிறங்குகிறது வெப்பம்

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

ஓவியமாய் உறைந்திருக்கிறது கோபத்தின் தருணம்

Harani said...

நாம் நம் கோபங்களை இயலாதவர்களிடம் (மண் குவளைகள்) கொட்டிக் குவிக்கிறோம். முடியாதவர்களிடம் அதன் நிழலைக்கூட மறைத்து விலகுகிறோம். தணிந்துவிடுகிறது கோபம். ஆனாலும் மறுமுறை கோபம் வருகிறபோது இதையெல்லாம் மறந்துபோகிறோம். இந்த அசாத்தியத்தை உறுத்தலோடு உணரவைக்கிறது உங்கள் கவிதை. நன்றி சைக்கிள்.

சைக்கிள் said...

# நன்றி திரு.சுந்தர்ஜி.கோபத்தைக் கலையாக்கியும் கடக்கலாம்.
# உணர்வுப் பூர்வமான பகிர்தலுக்கு நன்றி திரு.சக்தி.
# சரியாக கவிதையின் மையப்புள்ளியை சிறைபிடித்துவிட்டீர்கள் திரு. திருநாவுக்கரசு.
# திரு.ஹரணி, இப்படியும் வாசிக்கலாம் என இன்னொரு முறை யாரோ ஒருவரின் கவிதை போல வாசிக்க உங்கள் கருத்து உதவியாக, புது அனுபவமாக இருந்தது. நன்றி.