Friday, 25 November 2011

இதயத்-துள்ளும்



நம் இப்பயணத்தில்
மென் மணத்தொடு புன்னகைக்கின்றன
செவ்வரியோடிய வெண் முல்லைப் பூக்கள்
மழையின் இசையோடு குளிர் ததும்புகிறது
மெல்ல உதிர்கின்றன
வாதாமின் செம்பழுப்பு இலைகள்
மயிலிறகின் கருநீலப் பசும் பட்டு விழி
ஒரு முறை இமைக்கிறது மனம் நிறைத்து
ரோஜா  இதழ்களின் குளிர்வண்ணம்
இங்கும் அங்கும் பொட்டுக்களாய் சிதற 
வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் சிறு வட்ட சிறகு நேர்த்தி
இருளெங்கும்  பறந்து திரிகிறது
கனவுகளின் கண்களில் புன்னகை மிளிர
செல்கிறோம் மெல்ல
எங்கே பிரயாணிக்கிறோமென்று
அவ்வளவு நிச்சயமாய்த் தெரியவில்லை
பொழிகிறது மழை 
நம் இதயத்துள்ளும்.  

Thursday, 6 October 2011

இன்னும்



இன்னும்


இன்னும் ஒன்றுதான்
என்று நினைக்கையில்
தாழ்ந்து தொடர்ந்து
தூரத்தில் நிமிர்ந்து
வளர்ந்து கொண்டே போகிறது 
படி - 
படி எனும் ஒலி.

Tuesday, 27 September 2011

சுருட்ட இயலாத நீலக்கடல்


சுருட்டி விட இயலாத
நீலக் கடலை
ஒரு மாபெரும் பலூனுக்குள்
அடக்கிப் பறக்க விட இயலாத 
இப்பூமியின் காற்றை
ஒரே தட்டாய்த் தட்டி
செவ்வகமாக்க  இயலாத
வெண்பஞ்சு விரிவானை
வியந்து கடக்கையில்
கடக்க இயலாமலே போகிறது
ஒரு பார்வையில்
அழுந்தி வெளிவரும்
பல்வண்ண உணர்குமிழ்களை
ஒரு புன்னகையின்
பரவச வானவில்களை
ஒரு துயரில்
ஒரு பிரிவில் 
ஒரு நினைவில்
சுழன்று எழும்பும்
பல கோடி உன்னை.

Sunday, 4 September 2011

-யும்


நான் ஒரு கவிதை எழுதப் போகிறேன்

நான்   ஒரு கவிதை எழுதப் போகிறேன்  

நான்  ஒரு கவிதை எழுதப் போகிறேன்

நான்  ஒரு கவிதை எழுதப் போகிறேன்

நான்  ஒரு கவிதை எழுதப் போகிறேன்

நான்  ஒரு கவிதை எழுதப் போகிறேன்

அழுத்தத்தில் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது...

கவிதையும்.

Monday, 22 August 2011

கல்லில் உள்ள மீன் - ரீட்டா டவ்


கல்லில் உள்ள மீன்
கடலுக்குத் திரும்ப 
விழைகிறது .
 
ஆய்வு, சிறிய
ஊகிக்க முடிகிற உண்மைகள் குறித்து
அது அலுப்புற்றிருக்கிறது
வெண்ணொளியால் அழுத்தம் பெற்ற
பக்கவாட்டுத் தோற்றத்தோடு
பகிரங்கமாகக் காத்திருப்பது குறித்து
அது அலுப்புற்றிருக்கிறது.

கடலில் மௌனம்
மீண்டும் மீண்டும் அலைகிறது
அவ்வளவு - தேவையற்றதுமே!

தன் எலும்புக் கூட்டு மலர்ச்சியை
பதிக்கும் கணம் வரும் வரை
அது மிதக்கிறது -
பொறுமையாக.

கல்லில் உள்ள மீனிற்குத் தெரியும்
வீழ்வது என்பது
வாழ்பவருக்குச் செய்யும்
உபகாரமென.

அதற்குத் தெரியும் - ஏன் ஒரு எறும்பு
ஒரு கடத்தல்காரனின்  எரியூட்டு போல
பகட்டாகவும், துல்லியமான அம்பரிலும்
தன்னுடயதைக் கட்டமைத்துக் கொள்கிறதென.
அதற்குத் தெரியும் - ஏன் ஒரு விஞ்ஞானி
பெரணியின் இச்சையூட்டும் ப்ரைலியை
இரகசிய உவப்பில்
வருடுகிறார் என.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ஆப்ரிக்க-அமெரிக்க கவிஞரான Rita Dove - இன்  கவிதைகள் வித்யாசமான பாடுபொருள் கொண்டவை. அவருடைய  The Fish in the Stone என்ற கவிதை, அதை  படித்த  நாளில்  இருந்தே பெரிதும் ஈர்த்தது.  The Fish in the Stone என்பது எதைக் குறிக்கிறது என்பதை உணரவே கொஞ்சம் நேரம் எடுத்தது. வாசிப்பின் புதிர்த்தன்மை தமிழில் மொழிபெயர்க்கவும் தூண்டியது.

 கவிதை என்றால் என்ன என்ற கேள்விக்கு ஒரு மொழியில் இருந்து இன்னொரு மொழிக்கு மாற்றம் செய்யும்போது எது தொலைகிறதோ அது தான் கவிதை என்று விளையாட்டாகவும், ஒப்புக் கொள்ள வேண்டிய ஒன்றாகவும் சொல்லுகிறார்கள். முடிந்த வரை மொழி பெயர்க்க முயன்றதன் விளைபொருள்
மேலே  உள்ள கவிதை(?). மூலக் கவிதையையும்  கீழே இணைத்துள்ளேன்.

The Fish in the Stone

The fish in the stone
would like to fall
back into the sea.


He is weary
of analysis, the small
predictable truths.
He is weary of waiting
in the open,
his profile stamped
by a white light.


In the ocean the silence
moves and moves
and so much is unnecessary!


Patient, he drifts
until the moment comes
to cast his
skeletal blossom.


The fish in the stone
knows to fail is
to do the living
a favor.


He knows why the ant
engineers a gangster's
funeral, garish
and perfectly amber.
He knows why the scientist
in secret delight
strokes the fern's
voluptuous braille.

             - Rita Dove

Monday, 15 August 2011

மழை இரவு


அடித்துப் பெய்கிற மழையில்
வளைகின்றது  தாவரம்
குனிகின்றன பெருமரக் கிளைகள்
ஒண்டிக் கொள்கின்றன பறவைகள்
அணைந்து போகின்றன விளக்குகள்
கம்பிகளுக்குப் பின் ஒளிகிறது நிலா
மேல்நோக்கித் திரும்புகிறது குடை
நடுக்கமுறுகிறது உடல்
பயத்தில் குளிர்ந்து விடுகிறது காற்றும்
ஒரு மின்னலில் ஒளிர்கின்றது
ஜொலிக்கும் புன்னகையோடு
இக்கரிய இரவு  மட்டும்.

Saturday, 6 August 2011

சாட், பூட், த்ரீ

 1)விரும்பும் மூன்று விஷயங்கள்?
  விளையாட்டு, கடினமான பிரதிகளை வாசிப்பது, ஆக்கம்

2) விரும்பாத மூன்று விஷயங்கள்?
    குழந்தைத் தொழிலாளர்கள், சாதி, மறைமுகப் பேச்சு

3) பயப்படும் மூன்று விஷயங்கள்?
   நெருங்கியவர்களின் மரணம், பணியிடத்தில் காலில் திடீரென்று உரசிப்
   போகிற எலிகள், நெரிசலான போக்குவரத்தில் வண்டி ஓட்டுவது. 

4) புரியாத மூன்று விஷயங்கள்:
   நிலைமை  தெரிந்தும் கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தாமல்           
   படிக்க, உழைக்க  மறுக்கும் மனோபாவம், புற ஆடம்பரம் மதிப்பளிக்கும்
   என்பதை மற்றவரிடமும் வலியுறுத்தல், சிறிய விஷயங்களுக்கு அழவும்,
   பெரிய விஷயங்களுக்கு கல் போல இருக்கவும் செய்கிற எ(ஏ)ன் மனது!

5) மேஜையில் உள்ள  மூன்று பொருட்கள்?
    புத்தகங்கள், பேனா, க்ரேயான்ஸ்.

6)சிரிக்க வைக்கும் மூன்று விஷயம் அல்லது மனிதர்கள்?
   பிரியத்தின் தோற்றம் மனதின் புன்னகை, ஆழ்ந்த கருத்தின் வீச்சு
  அறிவின்  நகை, இயற்கையின் வண்ணம் கண்களின் சிரிப்பு.

7) தற்போது செய்து கொண்டு இருக்கும் மூன்று காரியங்கள்?
    முதல் பெண் மருத்துவரான ஆனந்தி ஜோஷியின் புனைவு கலந்த
    சரிதையை மொழிபெயர்க்கும் முயற்சி, வீட்டுப் பொறுப்புகள், ஆட்டிசம்
   குறித்த குறிப்புகள் தயாரிப்பது.

8) வாழ்நாள் முடிவதற்குள் செய்ய நினைக்கும் மூன்று காரியங்கள்?
    மரம் நடுவது, ஒரு ஆதரவற்ற குழந்தைக்கேனும் நிழல் தருவது, நூலகம்
    அமைப்பது.

9) உங்களால் செய்து முடிக்கக் கூடிய மூன்று விஷயங்கள்?
    வருந்துகிற உள்ளங்களுக்கு நம்பிக்கை அளிப்பது, ஒரு விஷயம் சரி  
    என்று புரிந்துவிட்டால் எப்பாடு பட்டாலும் அதை செய்து முடிப்பது, ஒரு
    பிரச்சனையின் பல்வேறு தீர்வுகளை முயற்சிப்பது.

10) கேட்க விரும்பாத மூன்று விஷயங்கள்?
      சிசுக்கொலை, பெண்வதை, உள்ளார்ந்த அன்பற்ற பகட்டு வார்த்தைகள்.

11) கற்றுக் கொள்ள விரும்பும் மூன்று விஷயங்கள்?
      இசை, பிற மொழிகள், நன்றல்லதன்றே மறப்பது.

12) பிடித்த மூன்று உணவு வகை?
      இட்லி-கொத்தமல்லி சட்னி, கம்பங்கூழ்.

13) அடிக்கடி முணுமுணுக்கும் மூன்று பாடல்கள்?
      எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடலின் வரிகளைத் தெரிந்து கொள்வதைக்
      கவனமாகத் தவிர்த்து விடுவேன். சில நேரங்களில் நாள் முழுவதும்
      கூட ஒரு இசைக் குறிப்பு மனதில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும். அந்த
      வகையில் இசைக்காகப் பிடித்த இப்போதைய மூன்று: நான் மொழி
      அறிந்தேன், எந்தே கண்ணனு கருப்பு நிறம்( photographer), சீனி கம்.

14) பிடித்த மூன்று படங்கள்?
      கஷ்டமான கேள்வி. Red Beard, The Sixth Sense, உதிரிப்பூக்கள்.
    
15)இது இல்லாமல் வாழ முடியாதென்று சொல்லும்படியான மூன்று
     விஷயங்கள்?
    அன்பு, சிரிப்பு, வாசிப்பு.

16) இதை எழுத அழைக்கப்போகும் மூன்று நபர்?
      நீங்கள், நீங்கள், நீங்கள். 

Tuesday, 2 August 2011

என்ற போதிலும்


மாட்டிக் கொள்ள வேண்டிய முகம்
ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாத்திரங்கள்
உள்ளார்ந்த ஒரு உரையாடலின் தீவிரம்
எதிராளியின்  முக பாவ மொழி
முடியவும் துவங்கும் வேலை
அலுத்துக் களைக்கும் வேளை
காத்திருக்கும் கனங்கள்
எல்லாம் மீறி
ஒரு நாளின் எந்த வேளையிலும்
வந்து விடுகிறது 
வளையும் வானவில்லோடு
படிகளில் குதிக்கிற ஒரு மழை
பிரத்யேகக் காரணங்களோடு
பிரத்யேக ஈரத்தோடு. 

Friday, 29 July 2011

பற


பறப்பதற்கு 
சிறகுகள் தேவையில்லை
சிறகுகள் இருந்தால்
ஏங்குதல் இல்லை 
என்பது ஒரு புறமிருக்க 
சிறகுள்ள எல்லாம்
பறப்பதுமல்ல
தவிர
ஒரு பறவை
பறத்தலின் தொழிற்பாடில் இருக்க
பறத்தலின் கனவோ
எல்லையற்ற வானை விரிக்கிறது
மினுங்கிச் சிரிக்கும்
ஒரு வெள்ளை நட்சத்திர புள்ளியை 
தன்  நீல ஓவியத்தில் அது
மறக்காமல் வைக்கிறது
ஓவியத்தின் பறவைகள்
எப்போதும் உயரத்தில் பறக்க
வல்லூறுகளோ கழுகுகளோ
அவற்றிற்கொரு பொருட்டில்லை
ஒரு மழை நாளின் ஈரம்
சிறகுகளை நனைப்பதோ
ஏங்கி மரக்கிளைகளில்
மழை முடியக் காத்திருக்கும்
பசித்த கண்களை உருவாக்கலோ
இல்லை
சில நொடி என்றாலும்
வானில் பறந்து  வானில் வாழ்ந்து 
வானின் பரந்துபட்ட கைகளில் வைக்கும்
வானில் பிறந்த இளம் குஞ்சுகளை
புது வானிற்கான தேடல் சிறகுகளோடு
மேலும்
பறத்தலின் கனவு
பறத்தலின் பறத்தலும் ஆகும்
நண்ப.

Monday, 25 July 2011

பதம்


கடக்க நினைத்த பாதைகள்
வளர்ந்து கொண்டே 
உடன் வந்தவர்கள்
ஒவ்வொரு வளைவுகளிலும்
காணாமலோ கையசைத்தோ 
எஞ்சியவை எல்லாம் நினைவுகள்
ஒரு பூக்காலத்தின்
மிஞ்சிய நறுமண நார்கள்
இசைத்  தட்டு முடிந்து 
ஒலிக்கும் கேளாச் சங்கீதங்கள்
தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை 
அணைத்த  பின்  தோன்றும்
கண  நேர  பிம்பங்கள்
ஆயினும் 
கூடடைந்து முடிந்த பறவைகள்
எல்லாம் சரியாவென
நிச்சயப்படுத்திக் கொள்ளும்
கடைசிக் கூவலாய் ஒலிக்கும்
கதகதப்பு தேய்ந்த விசாரிப்புகள்
தனி நபர் நாடகீய மொழியை
அரங்கேற்ற விலகிச் செல்வேன்
மெழுகுவர்த்தியின் எரிதல் போல
சில நொடி தடுமாறிப் பின் பொறி பற்றும்
எழுத்தின் கணப்பில் என்னை நுழைப்பேன்
எழுத்துக்கள் ஜீவனேற்றும்
எழுத்துக்கள் பற்ற வைக்கும்
எழுத்துக்கள் தகதகக்கும்
எழுத்துக்கள் வியாபிக்கும்
விரைந்து  உயரும் தழலின் தகிப்பில்
வெந்து பதப்படும் ஒரு இருப்பின் தசை.

Friday, 22 July 2011

வேறு போதை


அணில் துள்ளலாய்த் தாவும்
நிழல், வெளிச்சம்
இறைந்து கிடக்கும் குன்றிமணிகளின்
மங்கல் சிவப்பு இதம் 
சுற்றி சுற்றிப் பறக்கும் 
ஆரஞ்சு பட்டாம்பூச்சிகள் 
யாருமற்ற ஆசுவாசத்தில்
உறவாடும் மரக் கிளைகள்
வாசனை வழிந்து பரவும்
மருதாணிப் பூக்கள்
பல வண்ண வடிவத்துடனான
சரளைகளின் சப்த  சிநேகம்
கணந்தோறும்  மாறும்
வயல்நீர் மேக ஓவியம்
மறக்க பறக்க மிதக்க
பின்னும்
வேறு போதை  நமக்கு!

Wednesday, 13 July 2011

எண்ணங்கள்+எழுத்துக்கள்+வண்ணங்கள்+++++


இந்த சைக்கிள் வலைத்தளத்தில் எழுத ஆரம்பித்து இன்றோடு ஒரு வருஷம் ஆகிறது. சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறது. மன அவசமுற்ற ஒரு நேரத்தில் அல்சர் வர ஆரம்பித்தது. அதனால் எழுத வேண்டும், எழுதினால் அது அல்சருக்கு ஒரு மாற்றாக  இருக்குமென்று எழுதத் தொடங்கினேன். தவிர என்றாவது ஒரு நாள் எழுத வேண்டும் என்பது சிறு வயது முதலான ஆசையாக இருந்தது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக எனக்கே எனக்கென்று ஒரு தளம். ஒரு பத்திரிகை ஆசிரியர் போல வடிவமைப்பு, எழுத்து, பிரசுரிக்கும் உரிமை போன்ற அதிகாரம் உள்ள ஒரு தளம். பத்திரிக்கைகளுக்கு படைப்புகளை அனுப்பி விட்டு வருமா, வராதா எனக் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை, யாரும் படித்துத் தானாக வேண்டும் என்ற நிர்பந்தமுமில்லை, படிக்கக் காசில்லை, பிடிக்காவிட்டால் நகர்ந்து விடலாம், எந்த விரயமுமில்லை போன்ற இன்ன பிற. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக எத்தனை நாள் படித்துக் கொண்டு மட்டும் இருப்பது, இந்த உலகிற்குச் சொல்ல, மொழியில் என் உணர்வுகளை, எண்ணங்களை பதித்துப் போக இவ்வளவு நாள் இந்த உலகில் வாழ்ந்ததற்கு எனக்கு உரிமை இல்லையா என்றும்.

எழுதத் துவங்கிய நேரத்தில் என் தோழி கீதாவிடமிருந்து மட்டும் பின்னூட்டம் வரும். பின் தெரிந்தவர் ஒருவர் இந்த வலைப்பூவின் வண்ணமும், வடிவமைப்பும் மட்டும் தான் அழகு, மனதில் பதியவில்லை எழுத்து என்று ஒரு பின்னூட்டம் இட்டார். அவர் நேர்மைக்கு நன்றி. ஆனால் அவ்வளவு சாரமற்ற எழுத்தையா எழுதுகிறோம் என யோசனையாக இருந்தது. பின் சுந்தர்ஜியின் சந்தோஷ அதிர்ச்சி தந்த பின்னூட்டம். என்னைப் போல நிறைய பேர் அவருக்கு நன்றி சொல்வோம் என்றே நினைக்கிறேன். மிகுந்த ஊக்கத்தைக் கொடுத்த அவரது பின்னூட்டங்கள் தொடர்ந்து எழுதக் காரணமாக இருந்தது. இந்த தளத்தில் முதலில் எழுதிப் பின் நவீன விருட்சம், அதீதம்  தளங்களில்  கவிதைகளும், பெண்ணியம் தளத்தில்  புத்தகம் குறித்த  கட்டுரைகளும் வந்ததும் உற்சாகமாக இருந்தது. வேறு இணைய தளங்களில் உங்கள் எழுத்து ஏற்கனவே வேறு தளங்களில் வந்திருக்கக் கூடாதென்று நிபந்தனை இட்டார்கள். என்னவோ எனக்கு மனம் ஒப்பவில்லை. என்னுடைய பிளாக்கில் எழுதாமல் எப்படி என மனம் சண்டித்தனம் பண்ணியது, பண்ணுகிறது.

இந்த தளத்திற்கு இப்போதும் அதிக வாசக நட்புகள் கிடையாது. ஆனால் வாசிப்பவர்களின் எழுத்துக்கள் -  திரு: ஹரணி, நிலாமகள், திருநாவுக்கரசு, சந்தான கிருஷ்ணன், எப்போதாவது வாசிக்கும் திரு:வாசன், வேல்கண்ணன்,  தமிழ், பத்மா, எட்வின், ரிஷபன், அவர்களது  தளத்தில் இந்த தளத்தில் உள்ள கவிதையைப் பதிவு செய்திருக்கும் திரு.சுந்தர்ஜி, பா.ராஜாராம் ஆகியவர்களின் எழுத்துக்கள் புத்துணர்வு தரும்படியாய்.

இன்னும் எவ்வளவு நாள் எழுதுவேன் என்று தெரியாது. ஆனால் தகிக்கிற ஒரு நேரத்தில் குளிர் நிழலாகவும், பூக்களை அள்ளித்  தரும் மரங்கள் அடர்ந்த சோலையாகவும் இருந்த இந்த எழுத்துப் பயணத்திற்கு இந்த தளம் வழியே வந்த அத்தனை நட்புகளுக்கும் என் மறவாத அன்பும், நன்றியும்.

Sunday, 10 July 2011

பகிர்வு/மீள்பதிவு

நவீன விருட்சம் வலைப்பதிவில் முன்பு இடம் பெற்ற 'குவளைகளில் கொதிக்கும் பானம்' கவிதை இப்போது  நவீன விருட்சம் 90-ஆவது இதழில் அச்சாக்கம் பெற்றுள்ளது. அந்த கவிதையையும்,
நவீன விருட்சம் 89-ஆம் இதழில் அச்சாக்கம் பெற்ற 'மெய்ப்பொருள்' கவிதையையும் மீண்டும் பகிர்கிறேன்.தொடர்ந்து எழுத இந்த சைக்கிள் வலைத்தளத்தில் என்னை ஊக்கப்படுத்திய அனைவருக்கும் என் அன்பும் நன்றியும்.

குவளைகளில் கொதிக்கும் பானம்


வரிசையாய் இருக்கும் மண் குவளைகளில்
ஒழுங்கு தவறாது ஊற்றுகிறேன் கோபங்களை.
நகர்த்த இயலாத சுடு வெயில் போல
அறையெங்கும் பரவி இருக்கிறது மௌனம்.
கேள்விகளின் பிடிவாத நகர்த்தலில்
வட்டங்களில் சுழல ஆரம்பிக்கிறது 
குவளைகளில் கொதிக்கும் பானம்.
காணாத காட்சி என கண்கள் சொல்ல
கிடைக்கும் தாள்களில் வரையத் துவங்குகிறேன்
ஒழுங்கற்றுப் பரவும்  வண்ணங்களைத் தீட்டி.
தூரிகையின் வேகம் உச்சத்தில் ஏற ஏற
தாளில் துலங்கும் காட்சிகளும்
துரித நடனம் ஆடும் குவளைகளும்
ஒன்றின் மேல் ஒன்றாய்  மிகச் சரியாய்.
வெந்து தணிகிறது வெப்பம்.
முடிந்த ஓவியத்தை மேசையில் வைக்கிறேன்
நிதானமாய் - பிறிதொரு வேளை 
நின்று யோசிக்கவும், கடந்து செல்லவும்.
                                           - Dec 28, 2010

 

மெய்ப்பொருள்

ஆட்டோவின் ஓரத்திலிருந்து
சிறுமியொருத்தி  புன்னகைக்கிறாள்
பெயர் தெரியா அப்பூக்களின்  அழகை
கண்களில் நிறைத்தபடி  செல்கிறேன்...
பின்னொரு நாள்
உடலாய் மட்டும் உணர வைக்கும்
பேருந்துப்  பயணத்தில்
கூட்ட நெரிசலை சமாளித்தபடி
உள்ளங்கைகளில் ரோஜாவை
பாதுகாத்து கொண்டிருந்தாள் 
அரும்புப் பெண் மகள் ஒருவள்.
தொலைகாட்சி மக்களை முழுங்கிய 
ஆளரவமற்ற தெருக்கள் வழியே
துக்கத்தில் நெஞ்சு வெதும்ப                
நடந்து வந்த அந்நேரம் கண்டது
அந்தியின் மென்னிருள் ஊடே
வண்ணங்களின் குளுமையை 
அள்ளித் தெளித்த
நித்யகல்யாணி பூக்களை.
யோசித்தால் 
வாழ்கையைப் பற்றிச் செல்ல 
பிறிதொரு தேவை  இல்லை.
                            - Aug 11, 2010

Thursday, 7 July 2011

விடுபட்டவை

 
வீட்டிலிருந்து கிளம்பிய காலடிகள் மற்றும் 
வீடு திரும்பிய காலடிகளின்  எண்ணிக்கை 
சமனுற்றதாவென முணுமுணுப்பாய்க் கணக்கிட்டபடி
வீடு  திரும்பிக் கொண்டிருந்தது இரவு
காலடி ஓசைகள் தணிந்த நடைபாதையின் வழியே.
எண்ணிக்கையில் விடுபட்ட  காலடிகளின் கணக்கால்
குழம்பிய இரவு அப்படியே நடைபாதையில்
சாய்ந்து அமர்ந்தது சோர்ந்த உணர்வோடு.
ஆயிரம் கருவிழிகளால்  ஆன இருளோ
நட்பாய் இரவின்  அருகில் அமர்ந்து 
கூட்டத்தில் தொலைந்த குழந்தைப் பாதங்கள்
வீடு விரட்டிய முதிய பாதங்கள்
காதலில் விரைந்த இளைய பாதங்கள்
கடன் பளு சுமந்த பூனைப் பாதங்கள்
வாழ்வு வெறுத்த நாடோடிப்  பாதங்கள்
வாழ்வை நேசித்த  இலட்சியப் பாதங்கள்
கோடுகள் தாண்டிய  அவசியப் பாதங்கள் என
விடுபட்ட கால்களின் விவரம் கூறி
களைத்த இரவை உறங்கச் சொன்னது
உள்ளம் அதிர்ந்த  இரவோ
மற்ற பாதங்களின் விதி தானறியேன் என்றும் 
கூட்டத்தில் தவறிய குழந்தைகளின் பாத ஒலி
ஒவ்வொரு வீடாய் ஏறி இறங்குவதால்
இனி  ஓயாதொலித்துக் கொண்டே இருக்குமென்றும்
குழந்தையைப்  பறிகொடுத்தவர்களின்  தேய்ந்த  பாதங்கள்
மறந்தும் ஒரு நாளும் ஒலி ஏற்படுத்தாதென்றும்
அரற்றியபடி ஓட ஆரம்பித்தது
எல்லைகள் அற்ற  கரிய நெடுஞ்சாலையில்.

Saturday, 2 July 2011

அலைவுறும் சிறு இலைகள்


காற்றில்  அலைவுறும் சிறு இலைகள்  போல
மிதக்கும்  மொழி நீரில்  ஏறி இறங்கிட
விட்டுச் செல்கிறேன்  சில தாள்களை
முடியும்  மட்டும் போகட்டும்   
வண்டியில் பயணம் போகும்  கரும்புத் தோகை
பாதை மண்ணோடு சரசரக்கும்
இரகசிய குழுஊக் குறி போல
வாழ்வோடு பிரயாணிக்கும்  வார்த்தைகள்
பரந்து விரிந்த மொழியின் தளத்தில்
சோழிகள் ஆடி சலசலக்கட்டும்.
கண்ணுக்குத் தெரியா விதைகள்
இயற்கை கசிந்த  நாளொன்றில்
இளஞ்செடியாய் அசையும் நடனம் போல
இறுகித் தட்டிய வெடிப்பு வாழ்வில்
புதைந்து போகும் சில கணங்கள்
உயிர்  தரிக்கட்டும்  மொழியின் வெளியில்.
முரட்டு வாசனை ததும்பும் வேர் முடிச்சுகளில்
ஒட்டியிருக்கும் செம்பழுப்பு மண்ணைப் போல
செப்பமிடா  வார்த்தைகளின் பரப்பில் ஒட்டியிருக்கும்
அடியாழ  நினைவின்  பற்றுதல்கள்
சொற்களாய் உதிர்ந்தபடி  இருக்கட்டும்.
மழை வற்றும்  கோடையின்
இறுதி நாள்  சொட்டும் மட்டும்.

Wednesday, 29 June 2011

பேசு


பாலத்தின் அபாயமுனையில் நீ 
அது அப்படியே இருக்கட்டும்
பரவாயில்லை    நகர்ந்து வா
வந்தென் அருகில் அமர்
ஏதொன்றாகிலும் பேசு
என்னைப் பார்க்காவிட்டாலும் 
விண்ணையோ மண்ணையோ
உன் உள்ளங்கைகளையோ  பார்த்து
உனது மகிழ்வுகள் துயரங்கள் கோபங்கள் 
வெறுமைகள் பயங்கள் ஏமாற்றங்கள்
சாதனைகள் பிரியங்கள் வலிகள்
எல்லாம் பேசு அல்லதேதாவது பேசு
நிதானமான சாயங்கால வேளையில்
ஒவ்வொன்றாய்த்  தென்படும் நட்சத்திரங்களாய்
உன் சொற்களில் உன்னை வெளிப்படுத்து
உன்னை மறந்து பேசு 
என்னை மறந்து பேசு
என்றாலும்
உன் அருகிலிருப்பேன் என்றறிந்து பேசு
உனது துயரங்கள் என்னுடையவை
உனது மகிழ்வுகள் என் புன்னகைக்குரியவை
உனக்காகப் பரிவோடிருக்கின்றன சில விரல்கள்
உனக்காகக் காத்திருக்கின்றன உன் நம்பிக்கைகள்
உன்னுடைய இள மனது  என்னுடைய நேற்று
உன்னுடைய நாளை என்னுடைய இன்று
என்னுடைய இன்று உன்னுடைய நம்பிக்கை
அதனால் பேசு ஏதொன்றாகிலும் பேசு
நகர்ந்து போகும் மேகங்கள் போல
கடந்து போகட்டும் அழுத்தங்கள்
பேச மறுத்தோ மறந்தோ
பாலத்தின் அபாயத்  தனிமையில்
உணர்வெள்ளத்தில் உன் உயிரை சிதைக்கும்
கொலைப் பாதகத்துக்கு முன்  பேசு
யாரோடாவது  பேசு ஏதாவது பேசு.   

Monday, 27 June 2011

இன்னொரு


பரபரப்பான காலைகள்
மந்தமான மதியம்
களைப்பு  பூசிய மாலை
ஒரு பானம் தரும் புத்துணர்வு
மெல்ல அலையும் காற்று
வாசிப்பு எழுத்து என
நாளொன்று மிதந்து போகிறது
வெண்மையும் மஞ்சளும் ரோஜாவும்
நிறம் மாறும்  துகிலோடு.
பிரிய  மறுக்கும்  துளிகளோ  நழுவி 
நினைவின் வினோத சீசாவில்
பல வண்ணத் திரவங்களாய்
சேகரம் ஆகிறது 
ஒரு போதும் நிறையா வரத்தோடு.
மெல்ல  மூடியைக் களவாடும் 
இரவின் திருட்டுக் கரங்கள்
அள்ளித் தெளிக்கின்றன
தவறிய துளிகளின்
வண்ண வாசனையை
கனவுகளின் முற்றங்களில்.
பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நிலவோ
புன்னகைக்கிறது  சப்தமின்றி ஊரறிய.
ஓசையின்றி  நழுவும் இரவைக் கடியும் நிலா 
எஞ்சிய துளிகளை நாளைய பூக்களுக்கு
வண்ணமாய் வழங்கி முடிக்கையில்
எழும்புகிறது  இன்னொரு இளங்காலை. 

Saturday, 25 June 2011

பயணம் 4: நாங்கள் சென்றோம்


முதுகலை முடித்து வேண்டாவெறுப்பாக மதுரையில் B.ED  சேர்ந்தேன். பொதுவாகக் குழந்தைகளுடன் விளையாடுவதில்  எனக்குப் பிரியம் . அதனால்  குழந்தைகளுக்கு சொல்லித் தரும் அளவு எனக்குத் திறமை கிடையாது என்பது எனக்குத் தீர்மானமாகத் தெரிந்திருந்தது. தெப்பக்குளத்தின் வழியாகத் திரும்பும் ஒவ்வொரு மாலையிலும் நட்புகளிடம் சொல்லுவேன்: நான் நாளை இங்கு வர மாட்டேன், வந்தால் என்னை தெப்பக்குளத்துள் தள்ளி விடுங்கள் என்று. சீக்கிரம் ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை கிடைக்கவும் B.ED படிப்பை 2 மாதத்திலேயே நிறுத்திவிட்டு வேலைக்குப் போனேன். அதிகமான பணிப்பளு. குறைந்த சம்பளம். அதுவும் பல தவணைகளில் தரப்படும். கிராமத்துச்  சூழல். நாங்கள் தங்கியிருந்த தெருவில் ஒரு முறை நாங்கள் சாணி தெளித்துக் கோலம் போடுவதில்லை என்று அப்படிக் கடிந்து கொண்டார்கள்!  என்றாலும் எனக்கு முதுகலை முடித்துவிட்டு என் உணவிற்கு இன்னொருவரை சார்ந்திருப்பது  அவமானமாக இருந்தது. முதுகலையை, பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும்போதே ''சாதாரணக் கல்லூரியில்  படித்தால் போதாதா, அப்படி என்ன பல்கலைக்கழகம் போய் படிக்க வேண்டியிருக்கிறது?'' என்று உறவினர்கள் இடித்துரைத்தது வேறு, என்னை வேலை செய்யத் தூண்டியது. என்றாலும் அந்த நிறுவனம் 2 மாதம், 3 மாதம் என சம்பளம் தராமல் இருந்த போது வேலையை விடுவதே சரியானதாக இருந்தது.

படித்துவிட்டு வேலையற்று இருக்கும் நாட்கள் கொடுமையானவை. நான் வேலைக்குப் போக வேண்டும் என்றோ, ஏன் வேலைக்குப் போகவில்லை என்றோ யாரும் கேட்கமாட்டார்கள் வீட்டில். என்றாலும் பாரமாய் உணர்ந்தேன். ஒரு சுயவிவரக் குறிப்பு தயாரித்து அதை எனக்குத் தெரிந்த எல்லா நிறுவனங்களுக்கும்  அனுப்பிக் கொண்டே இருந்தேன். தபால்காரரோ வரும் போது ஏமாற்றத்தையும், போகும்போது  நம்பிக்கையையும் ஏற்படுத்திவிட்டு சென்று கொண்டிருந்தார். பிறகு மேல்மருவத்தூரில் இருந்து நேர்முகத் தேர்வுக்கான கடிதம் வந்தது. ஆனால் அந்த ஊரின் ஆன்மிகப் புகழால், பெண்ணாகவும் இருக்க நேர்ந்ததால் வீட்டில் போகக் கூடாதென்று உறுதியாகச் சொல்லி விட்டார்கள். மீண்டும் வேலையற்ற வெறுமை. ஒரு மாதம் கழித்து மீண்டும் மேல்மருவத்தூரில் இருந்து நேர்முகத் தேர்வுக்கான கடிதம். இப்போது நான் தெளிவாக இருந்தேன். நான் நிச்சயமாக அந்த நேர்முகத் தேர்வுக்குப் போவேன், யார் கூட வராவிட்டாலும் நான் தனியாகப்  போவேன் என்று சொல்லி விட்டேன். என் பிடிவாதம் தெரிந்தபின் அம்மா கூட வந்தார்கள். பல சங்கடங்களைத் தாண்டி மேல்மருவத்தூர் கிளம்பினோம்.

கொட்டுகிற மழை. ஊரும் அரசுப் பேருந்து. உடைந்த கண்ணாடி வழியாக தெறிக்கும் தண்ணீர். பாவமாக ஒரு அம்மா. வேலைக்குப் போகும் உறுதியில் பல்லை கடித்துக் கொண்டு ஒரு மகள் என இருந்தது அந்த காட்சி. கழிவறை வசதிகள் கொஞ்சமும் இல்லாத சூழல். மோட்டலில் இருக்கும் கழிவறைகளின் நிலை கால் வைக்க முடியாதபடி. பேருந்து இருவருக்கும் ஒத்துக் கொள்ளாது என்பதால் சாப்பிடவும் இல்லை. உருட்டிக் கொண்டே போன அந்த பேருந்து ஒரு வழியாக மேல்மருவத்தூர் வந்தது. சாப்பிட நேரமில்லை. வேகமாக ஒரு விடுதியில் குளித்துவிட்டுக் கிளம்பி  அந்த நிறுவனத்திற்குப் போனோம். நல்ல கூட்டம். வேறுவேறு வேலைகளுக்கான நேர்முகத் தேர்வுகள். ஆண்கள் தனியாகவும்,பெண்கள் அப்பாக்களோடோ அல்லது உறவு ஆண்களோடோ வந்திருந்தார்கள். அம்மா வந்திருந்தது என்னோடு மட்டுமே. நாங்கள் அந்த கூட்டத்திலிருந்து வித்தியாசமாக பார்க்கப்படுவதாக உணர்ந்தோம். எனக்கு அப்படி அம்மா என்னோடு வந்திருந்தது மகிழ்வாக இருந்தது.

முதல் ஆளாக உள்ளே அழைக்கப்பட்டேன். கேள்விகள், செய்முறைப் பரிசோதனைகள். நன்றாக பதில் சொல்ல முடிந்தது. வேலைக்கு நியமிக்கப்பட்டால் உடனே சேர முடியுமா என்று இறுதியாக கேட்டார்கள். நம்பிக்கை பூத்தது. வெளியே வந்து அம்மாவிடம் நிச்சயம் வேலை கிடைக்குமென்று சொன்னேன். அப்படியே ஆனது. எவ்வளவு சம்பளம் வேண்டும் என அவர்கள் கேட்ட  போது எவ்வளவு சொல்ல வேண்டும் என்று கூட சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆனால் சந்தோஷமாக இருந்தது. அம்மா அவ்வளவு தூரம் சிரமப்பட்டு வந்ததற்கு வேலை கிடைத்த சந்தோஷம். 5 நிமிடம் பள்ளியில் இருந்து வர தாமதமானாலும் பதறி அண்ணனை அனுப்பும் அம்மாவும், நானுமாக, பெண்களாகப் பயணித்து வென்ற சந்தோஷம், இருப்பிற்கான அர்த்தம் கிடைத்த  சந்தோஷம்  என அதற்குப் பல வண்ணங்கள்.


திரும்பும் போது எனக்குப் பசியே இல்லை. சந்தோஷத்தில் சாப்பிட முடியவில்லை. மிகக் குறைவாகச் சாப்பிடும் அம்மாவோ  அன்று நன்றாக சாப்பிடுவதைப் பார்த்தேன். அதுவும் சந்தோஷத்தினால் என்று தோன்றியது. வழியில் விருதுநகரில் முதல்முதலாக காலச்சுவடு இதழை வாங்கினேன். அதிலிருந்த ஓவியாவின் நேர்காணல் மனதில் பலத்த நம்பிக்கையையும், இலக்குகளையும் விதைத்தது. அதில் அவர் தமிழ்நாட்டின் முதல் பெண் பேருந்து ஓட்டுனராக வசந்தகுமாரி என்பவரைப்  பணிபுரியச் செய்வதில் நேர்ந்த போராட்டங்களைப் பதிவு செய்திருந்தார். இதெல்லாமே ஒரு eye-opener ஆக  இருந்தது.அல்லது நல்ல துவக்கமாக இருந்தது. ஒரு விதத்தில் இந்த பயணம் அர்த்தமுள்ள இருப்பிற்கான தேடலின் முதல் காலடியாக இருந்தது.

Storm in a teacup என்ற  ஆங்கில மரபு வழக்கு சொல்வது போல ஒரு வேளை நான் எழுதுவது சிறிய விஷயங்களைப் பெரிதாகச் சொல்வது போல இருக்கலாம். ஆனால் மண்புழுவிற்கு வண்ணத்துப் பூச்சி பறக்கும் உயரம் கூடத் தொலைதூரம்தான் இல்லையா? இன்னும் எங்கள் வீட்டில் உள்ள பெண்கள் கடையில் ஒரு தேநீர் கூட தனியாகப் போய் குடிக்க மாட்டார்கள். ஒரு வாரத்திற்கு முன் கஷ்டப்படுகிற ஒரு பெண்ணுக்கு வேலை வாய்ப்பொன்று குறித்து சொன்னேன். வீட்டிற்கு 5 மணிக்குள்  வரும்  வேலையாக  இருக்க  வேண்டும்  என்றும், வேலையிடம் வீட்டிற்கு அருகில் இருக்க வேண்டும் என்றும் அந்த பெண்ணின் அப்பா அந்த வேலையை மறுத்து விட்டார். இன்னும் நிறையக் குடும்பங்களில் இது தொடர்கிறது. பெண்ணிற்கான கட்டுப்பாடு அவளது நன்மைக்காகத்தான் என்ற பெயரில் அவள் ஒரு சிறிய கூண்டிற்குள் - அது தங்கக் கூடாகவே  இருந்தால்தான் என்ன?- வானொத்த வாழ்வின் விகாசங்களைத் தொலைக்க வைக்கப் படுகிறாள். Rokeya  Hosain இன் சுல்தானாவின் கனவு எனும் புதினத்தில் ஒரு கேள்வி மிக அழகாக முன் வைக்கப் படும் - அதன் சாரத்தை மட்டும் கூறுகிறேன் - ஒரு உயிருக்கு ஒருவர் தீங்கிழைத்தால் தீங்கிழைப்பவர் சிறையில் வைக்கப் பட வேண்டுமா, தீங்கிழைக்கப்பட்டவர் சிறையில் வைக்கப் படவேண்டுமா என அது வினவும். பெண்கள் விஷயத்தில் நடப்பது இதுதான். நீ பலவீனமானவள் என நான்கு சுவர்களே கோவிலாக விதந்தோதப்பட்டும், தந்திரம் குறைவான இடங்களில் பொட்டச்சி, வீட்டை வீட்டு வெளியே போகக் கூடாதென்றும்  அடக்கி வைக்கப் படுவது  பெண்தான்.

கோவில்பட்டியில் இருந்து பல நூறு மைல்கள் தொலைவிலிருக்கும் மேல்மருவத்தூருக்கு வேலையின் பொருட்டு, பொருளாதார, மன தற்சார்பு தேடிப் பெண்களாக நாங்கள் சென்ற அந்த பயணம்  என்னளவில் ஒரு மைல் கல்தான்.

Monday, 20 June 2011

பயணம் 3: வானத்து நட்சத்திரங்களடி!


கோவில்பட்டியின் எல்லையில் பல வருடங்களாக ஒரு பலகை இருந்தது.  அதில் Welcome to the Matchless City of Matches என்றிருக்கும். வேலை நிறைந்த ஊர். தீப்பெட்டி தொழிற்சாலைகளால் பல வீடுகள் வாழவும், பிள்ளைகள் படிக்கவும் முடிந்தது, அதன் பக்க விளைவுகள் ஊடே. ஆனால் அந்த matchless ஊரில் குளங்களோ, நீர்நிலைகளோ கிடையாது. பெரிய அளவில் பசுமையைப் பார்த்துவிட முடியாது. அதிர்ஷ்டவசமாக வீட்டிற்கு முன்னால் ஒரு பெரிய பசிய பூங்கொத்தைப் போல வேப்ப மரங்களும், அருகாமையில் புளிய, வாகை மரங்களும், கருவேல மரங்களும் இருந்தன. வீட்டின் புறவாசலில் பப்பாளி, எலுமிச்சை, அகத்தி, கொய்யா, கருவேப்பிலை, கொடுக்காப்புளி, கனகாம்பரச்  செடிகள், மணத்தக்காளி, டிசம்பர் பூச்செடிகள், மருதாணி, மாதுளை என இருந்தன. எல்லா இறுக்கமான சூழலிலும், அந்த மாதிரி நேரங்களில் புத்தகம் படிப்பது சரியான முறையில் பார்க்கப் படாது, இயற்கையே மருந்தாக இருந்திருக்கிறது.

சிறு வயதில் அப்படியே விளையாடிக் கொண்டே போவோம். கும்பலாய்ப்  பெயர் தெரியாத செடிகள் வளர்ந்திருக்கும். அவற்றிற்கு தாத்தாப் பூ, ரேடியோ பூ, பொம்மைக்கா செடி என விதம்விதமாகப் பெயர்கள். ஒரு செடியில் - பின்னால் அவற்றின் பெயர் அம்மான் பச்சிரிசி எனத் தெரிந்து கொண்டேன் - உதிரிப் பாக்கு போல காய் இருக்கும். இலையைக் கிள்ளினால் பால் வரும். அதற்கு வெத்தல பாக்குச் செடி என பெயர். இன்னொரு செடியின் காய்கள் கூரற்ற முட்களோடு இருக்கும். அதை வைத்து தலை சீவலாம். அதற்கு பெயர் சீப்புச் செடி. எனக்குப் பிடித்த இன்னொரு பூ miniature சூரிய காந்தி போல  இருக்கும். அதையும் சூரிய காந்திப் பூ என்றுதான் சொல்லுவோம். என்னவோ அதை பார்த்தாலே பயங்கர சந்தோஷமாக இருக்கும். இன்னும் தும்பைகள், அவரைப்பூக்கள், அகத்திப் பூக்கள், போகன்வில்லா, மரமல்லி, பன்னீர் பூக்கள், செக்கச் சிவந்த கள்ளிப் பூக்கள், சரம்சரமாய்த் தொங்கும் மஞ்சள் கொன்றை என எத்தனை அலுக்காத அழகுகள். அப்படியே வெளியைப் பிரகாசப்படுத்துவதோடு  எத்தனை பேருக்கு எவ்வளவு  விதமான மன உலகத்தை அது ஏற்படுத்துகிறது? அவற்றை நேரடியாகப் பார்க்கிற, அவற்றின் குளிர்வை நனவுணர்வற்று உணர்கிற, மனதின் சூடுகள் அப்படியே தணிந்து போகிற ஒரு அனுபவத்தை  நவீனக் கருவிகளால் தர முடியுமா? அவற்றால் எப்படி ஒரு முழுமையான வளர்ச்சி ரீதியான உணர்வுச் சூழலை  ஏற்படுத்த முடியும்? முடியாதென்றே தோன்றுகிறது. உதாரணமாக...

அப்போது மேல்மருவத்தூரில்  வேலை  பார்த்துக்  கொண்டிருந்தேன். நானும் தோழியும் வெளியே சென்று விட்டு  சோற்றுப்பாக்கத்தின் (ஊரின் பெயர்) அவ்வளவு பரிச்சயம் ஆகாத வழியில் மரங்கள் அடர்ந்த ஒரு நீண்ட பாதை வழியாக இரவில் திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம். மின்சாரம் தடைபட்டது. நிலவற்ற இரவு வேறு. அடுத்த அடியை எங்கே வைக்கிறோம் என்று கூடத் தெரியவில்லை. சட்டென்று ஒரு கானகத்துள் போய்விட்ட உணர்வு. அடுத்தவரின் கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு அப்படியே மெதுவாக முன்னேற ஆரம்பித்தோம். பயத்தினால் முழு விழிப்புடனான உடல், மன நிலை.இப்படியே  கொஞ்சம் முன்னேறினோம். அதற்குள் எல்லையற்ற பிரயாணம் பண்ணிய  உணர்வு. அதன் பின் நடந்தது வாழ்வின் மறக்க இயலாதொரு அற்புதம்:

பறக்கும் வெளிச்ச புள்ளிகள் அலைவுறும் அழகிய கிளைகளையுடைய மரத்திலிருந்து மிதக்கும் இலைகள் போல உதிரவும் , மீளவும் செய்தன மின்மினிப்  பூச்சிகள். அவற்றால் உயிர்ப்புற்ற மரம் அதி அற்புதமாய் தன் ஒளி இருப்பை பிரகாசமாய் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. ஒரு நூறு  மின்மினிப்  பூச்சிகள் தனக்கென ஜொலிக்கும்  உலகத்தை உருவாக்கிய சந்தோஷத்தை  அது தன் இலைகளால்  சலசலத்து வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்தது. வானிலிருந்து தவறிய நட்சத்திரப் புள்ளிகள் போல, ஒளியால் இசைக்கும் இசைக்குறிப்புகள் போல, கோள்கள் சுழலும் பால்வீதி போல, கட்டுண்ட ஆன்மாவிற்கு வண்ணத்துப்பூச்சி சிறகுகள் முளைத்தாற்போல, கார்த்திகை சுடர்களின் நடனம் போல, வண்ணச் சிதறல் போல, ஒரு வித மகிழ்வான கண்ணீர் துளிகள் போல  இன்னும் சொல்ல இயலாத பரவச உணர்வுகள் போல அங்குமிங்கும் பறந்து கொண்டிருந்த அந்த மின்மினிப் பூச்சிகளோடு நின்றுகொண்டே சுழன்றாடியது  மனம்.

மீட்கவே முடியாத கால்களை எப்படியோ மீட்டு அறைக்கு வந்து சேர்ந்தோம். அதிகம் பேச முடியவில்லை. அந்த காட்சி ஏற்படுத்திய உணர்வுப் பளு. பயணக் களைப்பு வேறு. சீக்கிரம் தூங்கி விட்டோம். நடு இரவில் திடீரென ஒரு உணர்வு. கண் விழித்தால் தோழியும் விழித்த நிலையில். அவளைப் பார்த்தேன். மௌனமாக ஜன்னலை சுட்டிக் காட்டினாள். இரு மின்மினிப்பூச்சிகள்  அறையின் குறுக்கும் நெடுக்கும் பறந்து கொண்டிருந்தன. சப்தமே இல்லாமல் அங்கே ஒரு உலகம் கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம் நீண்ட நேரம். அலைவுற்ற கால்களும், மனமும் அமைதிக்கு வந்தபோது தூக்கம் அருகே வந்து நின்று கொண்டது. மின்மினிப் பூச்சிகளோடு உலகமும் விடைபெற்றுக் கொண்டது. 

Monday, 13 June 2011

பயணம் 2: அபத்த நகை


வாழ்கையின் அபத்தங்கள் ஒரு நகைச்சுவைதான். சமயங்களில் ஒரு பாதிக்கும் விஷயம் கூட அதில் உள்ள அபத்தத்தை உணர்ந்தோமானால் விலா வலிக்கும் சிரிப்பில் முடியும். ஒரு மேலாண்மைப் புத்தகத்தில் இப்படிப் படித்தேன் - யாராவது கடுமையாக நடந்து கொண்டால் அதை  நகைச்சுவையாக்க அந்த காட்சியை அப்படியே reverse இல் ஓட்டிப் பார்க்க வேண்டும் என்று. அது எனக்கு நன்றாகவே உதவி இருக்கிறது. ஆனால்  இந்த பத்தியில் எழுதப் போவது அது அல்ல.

பஸ்சில் கல்லூரிக்குப் போய்க் கொண்டிருந்த நாட்களில் வழக்கமாக கடைசியில் இருக்கும் அந்த நீண்ட  இருக்கையில்தான் உட்காருவோம் தோழியும்  நானும். (தோழி என்று எழுதும்போதெல்லாம் சங்ககால வாசனை வருகிறது. சகி என்றும்  சொல்ல முடியவில்லை. சினேகிதி பரவாயில்லை இருந்தாலும் வேறு வார்த்தை இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.)  அப்படி ஒரு நாள் வெகு  மும்முரமாகப்  பேசிக்  கொண்டிருந்தபோது  என் டிபன் பாக்ஸ் கீழே விழுந்து விட்டது. நான் என்ன செய்தேன்,  வேகமாக எழுந்து பின்புறக் கண்ணாடியின் வழியாக சாலையைப் பார்த்தேன். அப்புறம்தான் என் செயலின் அபத்தம் புரிந்தது. பஸ்ஸில் என்ன ஓட்டையா இருக்கிறது கீழே விழுந்த பாக்ஸ் சாலையில் விழுவதற்கு. உள்ளிருந்து பீறிட்டுக் கொண்டு வந்தது சிரிப்பு. அடக்க முடியாமல் தனியே சிரித்தபடி குனிந்து தேட ஆரம்பித்தேன். தோழிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என்ன, என்ன என்றாள். சிரிப்பிற்கு ஊடாக கீழே விழுந்த டிபன் பாக்சை நான் ரோட்ல  தேடுறேன் என்றேன். என்ன புரிந்துகொண்டாளோ தெரியவில்லை. வேகமாக எழுந்து பின்புறக் கண்ணாடியில் எட்டிப் பார்த்தாள் சாலையை. அவ்வளவுதான் தெரியும். அதுக்கு அப்புறம் நாங்க சேர்ந்து சிரிச்ச சிரிப்புல மொத்த பேருந்தும் எங்கள வினோத ஜந்து மாதிரிப் பார்த்தது. எப்படி பாத்துக்கோங்க -  நான்தான் அறிவாளின்னா நம்ம தோழமையும் அப்படியே.

பயணத்துல இப்ப ஒரு கிளை வளைவு. இது நான் படிச்ச பள்ளில நடந்தது. அறிவியல் ஆசிரியர் ஏதோ கோவமாக இருந்திருக்கிறார். ஆசிரியர்கள் கோபமாக இருக்கும்போது Record Note திருத்துகிறார்கள் அல்லது ஆசிரியர்கள் கோவமாக இருப்பதற்காக Record Note திருத்துகிறார்கள். எது எப்படியோ அப்படித் திருத்தினால் கோபத்திற்கு வடிகால் கிடைக்கும் என்பது மட்டும்  காலம்காலமாக ஆசிரியர்களுக்கு எப்படியோ தெரிந்து விடுகிறது. திருத்தும்போது எழுதியவரும் ஆசிரியர் அருகில் மஞ்சத் தண்ணி ஊத்திய ஆடு போல நின்று கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆசிரியர், ஒவ்வொரு  பெஞ்ச்சா நோட்டக் கொண்டு வா என்றிருக்கிறார். முதலில் பையன்களின் பக்கம். மூன்று பெஞ்ச் வரை அர்ச்சனை, அடிகளோடு ஓடி விட்டது. கடைசிப் பையனின் நோட்டை திருத்தியபடி, லாஸ்ட் பென்ச்! கொண்டு வா என்றிருக்கிறார். குனிந்து நோட்டைத் திருத்தியதில் வகுப்பில் கேட்ட சத்தத்தை அவர் பொருட்படுத்தவில்லை. கொஞ்ச நேரத்தில் நிமிர்ந்து பார்த்தால் பையனுக்குப் பதிலாக  அவர் முன்னால் மரத்தால் செய்யப் பட்ட அந்த வகுப்பின் பையன்கள் பக்கத்தில் உள்ள லாஸ்ட்  பென்ச்! அவர் மேல் உள்ள பயத்தில் ஆகுபெயராக அவர் சொன்னது புரியாமல் அப்படியே அந்த பெஞ்சை தூக்கிக் கொண்டு வந்துட்டாங்க பையங்க. இப்ப அந்த கோவமான ஆசிரியருக்குக் கூட சிரிக்கிறதத் தவிர வேற வழி இல்லாமப் போயிருச்சு.

திரும்பவும் பேருந்து. ஆனால்  இது நகரப் பேருந்து. நீண்ட நேரமாக நின்று கொண்டிருந்தேன்.  பின்  ஒரு அம்மா ஏறினார்கள். எனக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டார்கள். இடித்துக் கொண்டு வேறு. சரி, பொது ஜன வாழ்க்கையில இதெல்லாம் சகஜமப்பானு நானும் பொறுத்துகிட்டேன். பேருந்து நிற்கவும் எனக்கு முன்னால் உள்ள இருக்கையில் இருந்த ஒரு அம்மா இறங்குனாங்க. அந்த காலி இடத்துல உட்கார சொல்லி, நான் ரொம்ப நேரமா நின்னுட்டிருந்ததப்  பாத்த, அந்த இருக்கைல இருந்த இன்னொருத்தங்க சொன்னாங்க. நான் போறதுக்குள்ள பின்னால நின்ன அம்மா ஒரே இடி இடிச்சுகிட்டு கால  மிதிச்சு  முன்னால போய் டமால்னு உட்கார்ந்தாங்க. அதோட மட்டும் இல்லாம இலவச இணைப்பா அவங்க பை வேற ஆவேசமா ஒரு இடி குடுத்துச்சு. அந்த அம்மா நல்லாக் கூட உட்கார்ந்திருக்க மாட்டாங்க. இன்னும் அவங்க பக்கத்துல உட்கார்ந்திருந்தவங்கள இடிக்கக் கூட இல்ல, அதுக்குள்ளே  அடுத்த நிறுத்தம் வந்துடுச்சு.. அவ்வளவுதான். அந்த அம்மா திரும்பவும் டமால் டுமீல்னு எந்திருச்சு தாமரை மேல கால் வெச்சு நடந்த பத்மபாதர் மாதிரி இருக்குறவங்க கால் மேல ஏறி நடந்து இறங்கிப் போய்ட்டாங்க. நான் இந்த பக்கமும், அந்த பக்கமும் வேற யாராவது அந்த மாதிரி அம்மா இருக்காங்களான்னு பாத்துட்டு ( எல்லாம் ஒரு தற்காப்புக்குத்தான்) அந்த காலி இடத்துல போய் உட்கார்ந்தேன். பக்கத்துல இருந்தவங்க என்னை பாக்கக நான் அவங்களப் பாக்க அங்க வெடிச்சுச் சிதறுச்சு ஒரு சிரிப்பு. 5 நிமிஷம் உட்காரப் போற ஒரு அம்மாவுக்கே அந்த  இருக்கை மேல அவ்வளவு பிரியம்னா அப்புறம் ...  நீங்களே கோடிட்ட இடத்த நிரப்பிக்கோங்க. நான் இறங்கிப் போகணும் : )

குறுக்குத்துறை


பேருந்துக் காட்சியாய்க்
கடந்து போகிறது
குறுக்குத்துறையின்
நீர் வற்றிப் போன மணல்
நினைவுகளின் புனலோ 
முடியை இழக்கப் போகிறாயென
பரிகசித்த இயல்புப்  பெண்கள்
அச்சத்தோடு முழுகிய ஆறு
காலில் குறுகுறுத்த
நிறமற்ற மீன்கள்
என்ன படிக்கிறாயென
அன்பாய் விசாரித்தபடி
காது குத்திய தட்டார்
அழுகை பொறுக்காமல்
விட்டகன்ற அம்மா
குளிர்ந்த சந்தனத்தோடு
மாலை சூடிய பெருமிதத்தில்
தரிசித்த முருகன் என்று
வழிந்தோடும் தளும்பத்  தளும்ப.
போலவே 
சுருள இயலா ஆறு 
இமைகளற்ற விழிகளில் படிய
மழை குறித்த மாறாக் கனவுகளுக்கு
கொக்கிடம் பயின்ற வாழ்வுப் பாடங்கள்
கொஞ்சமேனும் உதவ
நினைவுகளை
உண்டு உயிர்த்திருக்கலாம்
மணலுள் உறையும் ஆதி மீன்கள்.

Friday, 10 June 2011

பயணம் 1




நீண்ட நாட்களாகப் பயணம் பற்றி எழுதத் தோன்றும். நீண்ட தொலைதூரப் பயணங்களை மேற்கொள்ளவில்லை என்றாலும் கிட்டத்தட்ட ஒரு ஆறு ஆண்டுகள் அதிகமாகப் பயணித்திருக்கிறேன். தவிர ஒரு பெண்ணாக என்னுடைய பயணங்கள் முக்கியம் என்றே கருதுகிறேன். வீட்டின் உள்ளேயே  பெரும்பாலும் அடைபட நேரும் பெண்களுக்குப் பயணம் ஒரு விடுதலை. கொஞ்ச நேரம் சுதந்திர வாகனத்தில் அவர்கள் பிரயாணித்துக் கொள்ளலாம். தனிப்பட்ட முறையில் பயணிப்பது, அதிலும் தனியே பயணிப்பது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அடையாளங்கள் அற்று ஒரு துறவி போல வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு தளும்பாத தண்ணீர் போன்ற சந்தோஷத்துடனான ஒரு மனநிலை அது.

பள்ளி முடியும் வரை வீடு, வீடு விட்டால் பள்ளி. உலகம் அவ்வளவுதான். நிறைய நேரம் வெளியே நடக்க ஆவலாக, தவிப்பாக  இருக்கும். ஆனால் முடியாது. கோவில்பட்டியில் எங்கள் வீட்டிற்கு பின்னால் தண்டவாளம். சிறு வயதில் புகைவண்டியின் ஓசை கேட்கும் போதே ஓடிச் சென்று அடுத்தவரின் கைகளை இறுக்கப் பிடித்துக் கொண்டு தண்டவாளத்திற்கு நெருக்கமாக நிற்போம். புகைவண்டி வேகமாக நகரும்போது நாங்களும் நகர்வது போல இருக்கும். அது எங்களை  உள்ளே இழுப்பது போலத் தோன்ற இதயத் துடிப்பு எகிறும். அது ஒரு மயக்கம். பின் TTR இற்கு டாட்டா சொல்லுவோம். பதிலுக்கு அவர் டாட்டா சொல்லிவிட்டால் அவ்வளவுதான், அன்று உலகம் எங்களுடையது. சிரித்துக் கொண்டே கொஞ்ச நேரம் பின்னால் ஓடுவோம். பின் பொன்வண்டுகள் தெரிகிறதா, பட்டுப் பூச்சி இருக்கிறதா எனப் பார்த்துக் கொண்டே வீடு திரும்புவோம். இந்த பயணம் கூட  ஒரு வயது வரைதான். பின் புகைவண்டியின் சத்தம் பயணத்தை இரவு, பகலாய் நினைவுபடுத்தியபடி இருக்க வீட்டுள் இருக்க வேண்டியதே தான். சில நேரங்களில் இரவுகளில் புகைவண்டி நிலையத்தின் பெஞ்சுகளில் உட்கார்ந்து படிக்கத் தோன்றும். படிக்கிற பிள்ளை எங்கே வேண்டுமானாலும் படிக்கும் என்ற கூரான தர்க்கத்தில் ஆசைகள் சிறகுகளை ஓசையின்றி மடக்கிக் கொள்ளும். கோவில்பட்டியின் புகைவண்டி நிலையம் பற்றி பின்னால் கதைகளில் படிக்க நேரிட்டபோது கொஞ்சம் பொறாமையாகத்தான் இருந்தது - வாய்க்கப் பெறாத  வெளிகள் குறித்து.

பின்னால் வேறு ஊரில்  அதிகக் கட்டுப்பாடுகள் உள்ள ஒரு பெண்கள் கல்லூரியில் படித்தேன். கல்லூரிக்கு உள்ளேயே விடுதி. கொஞ்சம் தள்ளி இருக்கிற கேட்டின் அருகில் போனால் கூட காவலர் வந்து விரட்டுவார். அவருக்குத் தெரியாமல் அந்த கேட்டின்  கம்பிகளைத் தொட்டு வருவது கூட எங்களுக்கொரு சாகச விளையாட்டாக இருந்தது. எவ்வளவு முட்டாள்தனமான, இன்றும் தொடர்கிற - பெண்கள் விடுதிகளில் இருக்கிற, கைதிகளைப் போலவும், சுய சிந்தனை அற்றவர்கள் போலவும் பெண்களை நடத்துகிற  போக்கு! அவ்வளவு சிறைவிதிகள் உள்ள விடுதியிலும் எல்லா சம்பிரதாய மீறல்களும் இருந்தது. நீள் செவ்வக வடிவ நோட்டுப் புத்தகங்களில் காதல் கடிதங்கள் எழுதப் பட்டுக் கொண்டிருந்தன.  ஒரு பால் உறவுகள், மெல்லிய ஈர்ப்புகள்,  அதனால் வரும் சண்டைகள், புதிய ஜோடிகள், சில  மாணவிகள்  போதைப் பொருள் உபயோகிப்பதாகக் கிசுகிசுக்கள் என உள்ளே ஒரு உலகம் இருந்தது. கைகளைக் கோர்த்துக் கொள்ளவோ, தோள் மேல் கை போடவோ கூடாதெனவோ ஆசிரியர்களால் அறிவுறுத்தப் பட்டோம். விதிகள், ஈர்ப்புகள், மீறல்கள் என்ற முக்கோண விளையாட்டில் அறிவியல் பூர்வமாக அல்லது படைப்பாக்க ரீதியாக மனவியல் விஷயங்களை அணுகுவது என்பது நடைபெறவே இல்லை. பயணம் என்று ஆரம்பித்து எங்கெங்கோ எழுத்து போகிறது. ஆனால் பயணம் என்றால் எதிர்பாராத திருப்பங்களும்  நேரும் இல்லையா.

அந்தக் கல்லூரியின் கடைசி இரண்டு மாதங்கள் பிடிவாதம் பிடித்து உறவினர் வீட்டில் இருந்து கல்லூரிக்குப் போகும் day scholar ஆனேன். அப்போதும் கல்லூரிப் பேருந்தில்தான் போக வேண்டும். சரியான நிறுத்தத்தில்தான் இறங்குகிறோமாவெனக் கண்காணிக்க பேருந்தில் ஆளும் உண்டு. நானும் என் தோழியும் - கனவுகளால் உயிர்வாழ்கிறவள்  அவள் - வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு பலதும் பேசியபடி, சிரித்துக்கொண்டே போவோம். தினமும் வழியில்  ஒரு தேவாலயத்தைப் பார்ப்போம். சுற்றிலும் செடிகள் இருக்க ஒரு மாதிரி தனிமையாய் ஆனால் ஈர்க்கிற அழகோடு இருக்கும். அந்த செடிகளில் பூக்கள் போல நிறைய நத்தைகள் இருப்பது ஆச்சர்யமாக இருக்கும். எங்களுக்கு அந்த தேவாலயத்திற்குப் போக வேண்டும் என்று தோன்ற ஆரம்பித்து தினமும் வளர்ந்து பைத்தியம் பிடித்தாட்டத் தொடங்கி  விட்டது. ஒரு சனிக்கிழமையைத் தேர்ந்தெடுத்தோம்  மதியம் வரையே  கல்லூரி என்பதாலும் அன்று ஊருக்குப் போவதற்காக பேருந்தில் கூட்டமிருக்கும் கண்டுகொள்ளப்படமாட்டோம் என்பதாலும். அந்த நாள் வந்தே விட்டது. கால்களைப் பேருந்தில்  இருந்து மண்ணில் வைத்த போது எங்கள் பாதங்கள் எங்களுடையது போலவே இல்லை. நத்தைகள் நிறைந்த  செடியை வியந்து பார்த்து விட்டு தேவாலயத்தின் வாசலுக்குப் போனோம். உள்ளே யாரும் இல்லை. உள்ளே போகத் தயக்கமாக இருந்தது. இருவருமே கிருஸ்தவர்கள் இல்லை. நிமிர்ந்து மேலே பார்த்தோம். ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்களே உள்ளே வாருங்கள் என எழுதப் பட்டிருந்தது. சட்டென்று பரவசமாக உணர்ந்தோம். புன்னகையோடு நுழைந்தோம். அதிகக் குடும்பக் கவலைகளுடைய அவள் மண்டியிட்டுப் பிரார்த்திக்க ஆரம்பித்தாள். நான் அவள் தனிமையைக் குலைக்க விரும்பாமல் சப்தமற்று விலகி நின்று கொண்டிருந்தேன்.ஆளற்ற அந்த நெடிதுயர்ந்த  தேவாலயம்  காலத்துக்குமாய் மனதில் உறைந்து  போய்   பயணத்தின் சுதந்திரத்தை, தேடலை, எதிர்பாரா ஆச்சர்யங்களைப் பரிசாக அளித்தது.
            முதல் பயணம் இப்படித்தான்... இனியும் எழுதுவேன் -  இந்த வலைப்பதிவைப் படிக்கும்  நட்புகள் பொறுத்துக் கொள்க.

Sunday, 5 June 2011

அருகாமை


கண்ணாடியில்  தெரிவதை  விட
அருகாமையில் இருக்கின்றன பொருட்கள்
என எழுதப் பட்டிருக்கிறது வாகனத்தில்
அதில் இல்லாத தூசியைத் துடைக்கிறேன்
கூடவே உன்னையும் பார்க்கிறேன்
நோய் தின்னும் உடல் மீறி
பிடிவாதமாய் வாழ்கிறது  முகம்
அலை பேசியில் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாய்
இப்போது நீ பேசும் நபரோடு நீ இல்லை
உன் முகத்தில் குமிழிடும் வெட்கம்
உன்னை வெளியிட்டு விடுகிறது
என்ன பார்க்கிறாய் நான் அழகுடி என்கிறாய்
கண்கள் கலங்கச் சிரிக்கிறேன்
இந்த துல்லிய வானம் நீண்ட சாலை அமைதி
வேற்றுக் கிரகம் போலொரு உணர்வு
நமது உடனிருப்பு...
நம்மை ஆற்றுப்படுத்துகிறது சிறிதேனும்.
மீண்ட வாழ்க்கையில்
உன்னிடமிருந்து குறுஞ்செய்தி வருகிறது
நலமில்லை பிறகு பேசுகிறேன் என
அதன் பின் நீ பேசவில்லை
வாழ்க்கை தொடரத்தான் செய்கிறது
சிரிப்பு சாப்பாடு வேலைகள்
இயக்கம் தூக்கம்
தனிமையை மட்டும்
கவனமாகத் தவிர்க்கிறேன்
நேரில் தெரிவதை விட
அருகாமையில் இருக்கின்ற உன்னை
கலைத்துவிடக் கூடும் ஒரு தனிமை.      

Friday, 3 June 2011

சில நேரங்களில்


சில நேரங்களில் ஒரு கவிதையில்
சொல்லப் பட்டதுடன் சொல்ல விழையாதது
நுழைந்து விடுகிறது ஒரு எடுப்பான நிறத்தோடு
ஒளிந்து விளையாடும் விளையாட்டு
மறைந்திருப்பவரைக்  கண்டுபிடித்ததும் 
முற்றுப் பெறுகிறது - சிறிது நேரம்.
சீருடையில் ஒரு முகமும்  
தனியுடையில் ஒரு முகமுமென
அடையாளமணியும் சொற்கள்...
சிறகென்றெழுதிய கணத்தில் மிதந்தவை 
தமிழின் இறகில் இருந்து பிரிந்த சிறகொன்றும்
லெபனானின் முறிந்த சிறகுகளும் மட்டுமா
பறவை என்றெழுதிய போதே பார்வையில்
அவசர வண்ணங்கள் தீற்றப் பெற்றால்
தாளின் வெண்மையில் கரைந்திருக்கும் பறவைகள்
காணா ஆழத்தில் அமிழ்ந்து தடமறுக்கும்
கருப்பும் வெள்ளையும் தவிர்த்த நிறங்களிலும் 
பூக்கத்தான் செய்கின்றன பூக்கள் எங்கும். 

Wednesday, 1 June 2011

அவகாசம்


தொட்டாற்சிணுங்கியின்  இதழ்கள்
பாதுகாப்பில் குவிந்து மூடுகின்றன 
உணவுள்ள விரல்களை நிராகரித்து
பறவை சிறகடிக்கிறது பயத்தில்
குழந்தை மறுப்பாய்த் தலை அசைத்து
அம்மாவின் தோள் நோக்கித் திரும்புகிறது
நிலைஇழப்புப் பரிதவிப்பில்.
எனினும்
காத்திருத்தல் பூப்பூக்கும்.
எதிரொலிகள் மறையாதொலிக்கும்
காரணமறியாக் கதவடைப்புகள்
குப்பைகளோடு வீசப்படும் படைப்புகள்
வேர் பிடுங்கப்பட்ட செடிகள்
அன்பு  உருவழிந்த ஆத்திரங்கள்
வாழ்விலிருந்து மறைந்து போதல்
இப்படி
அவசரத் தீர்ப்புகளில்  முற்றுபுள்ளியிட்டு
பேனாவை  இறுக்கி மூடும் ஒருவர் மட்டும்
விழி அகன்று
பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது கொஞ்சம்
இரைத்தபடி நிற்கும் நம்பிக்கையை 
உண்மை  விரிந்த உள்ளங்கைகளை
துடிதுடிக்கும் இதயப் படபடப்பை
மறுதலிக்கப்பட்ட கண்களை
அல்லது
ஒரு முறையேனும்
ஒரு கண்ணாடியில் தன்னை.  

Tuesday, 31 May 2011

நிழல்


சொற்கள்
கண்ணாடி
படிமங்கள்
பிம்பங்கள்
எண்ணங்கள்
வெளிச்சம்
மௌனங்கள்
நிழல்
வாசிப்பு
ஒளிச் சிதறல்
தரிசனம்
தானறிதல்.

Friday, 27 May 2011

பகடை


வெளிச்சம் பற்றிய நினைவுகளறியா
பிறவி இருளென கவிழ்கிறது காலம்
இருள் படிந்திருக்கும் தெருக்களில்
உத்தேசமாய் நடந்து செல்கிறாள் பிச்சி
திரை அரங்கின்  எதிர்பாராப் படிகளாய்
எந்த நேரமும் தட்டுப்படலாம்
நம்பிக்கையின் மின்னல் தடயங்கள்
எனக் காதுகளுயர்த்திய கால்களோடு.
 
திறந்து விடக் கூடிய ஜன்னல்கள்
எதிர்பட்டுவிடக் கூடிய  பூக்கள்
காற்றில் ஒலிக்கும் மணிச்சரங்கள்
கடந்து  செல்லும் பட்டாம்பூச்சிகள்
அல்லது
மரணத்திலிருந்து மீண்ட உயிரின்
ஒரு ஜீவ பார்வை என்று
மீண்டும் மீண்டும் 
தனக்குள் உச்சரித்தபடி  நடக்கிறாள்.

நேற்றின் பச்சைய நினைவுகளை 
இன்றின் பாலை கருக்க
உற்றுப் பார்த்தபடி தேடுகிறாள்
அவள் மட்டுமே அறிந்த சாலைகளின்
மறைந்து போன  சக்கரத் தடங்களை.
ஒரு மொழிபெயர்க்கப் படாத நூலை
இறுகப் பற்றிக் கொண்டு இருக்கும்
நரம்புகள் தெறிக்கும் விரல்களை
மரணம் ஒருக்கால் தளர்த்தலாம்.

உடையவர் கைவிட்ட மிரண்டு மெலிந்த
நாயொன்றும் அவளது இறுதி நினைவுகளில்
பின் தொடர்ந்தபடி இருக்கிறது.

ஒரு கனவு கூட அவளை
மீட்டு விடும் சாத்தியங்கள் இருக்க
புதிர் வட்டப் பாதையை
நினைவின் சரடு கொண்டு
கடக்கும் பிச்சியின் எத்தனிப்பை
கண்கொட்டாமல் பார்க்கிறது காலம்
மந்திரப் பகடையைச் சுழற்றியபடி.

Tuesday, 24 May 2011

ஒரு நூறு ஒளி வருடங்களுக்கு


உள்ளிழுக்கவும் வெளித்தள்ளவும் செய்யும் தண்ணீரின்
மாய மிதவை கணத்துள் பிரவேசிக்கும் பொழுதில்
எடையற்ற ஒரு வெளியின் வெளிச்ச கணங்களில்
மொழி  மென் துகிலென நழுவிச் செல்லும் நளினமாய்
கண்கள் அறியாக்  காற்றின் உணர்சித்திரங்களும்
பரவசம் பேசிச் செல்லும் வார்த்தைகளற்று.
வழியற்று வலியுற்று வளி போல் திடமற்று 
நெகிழும்  மனதை நிலை இருத்த பூக்களைப் பார்க்க
பசிய கிளை நுனிகளில் நீள் விரல் மருதாணியாய்
பூத்திருக்கும்  செந்நிற பூக்களின் விகசிப்பில் 
நுட்பங்களின் மென்னொளி  துலங்கும்  அகமொழி
இதழ் இதழாய் ததும்பி சிலிர்க்கிறது 
வண்ண வார்த்தைகளாய்.
அசையும் இருப்பே மொழி என்றுணரும் வேளை
மரத்திலிருந்து மிதக்கும் அச் செம்பூக்கள்
மெல்லத் தடம் மாறி கண்களில் உயிர்க்கிறது
ஒரு நூறு ஒளி வருடங்களுக்கு.  

Tuesday, 17 May 2011

வளர்பிறை

பேசவோ, பார்க்கவோ,
நினைக்கவே நினைக்கவோ
கூடாதென்ற கட்டளைகள்
பரவித்  திரிகிற வெளியில் 
கடவுச் சீட்டற்ற மேகங்கள்
அழையாமல்  நுழையும்  காற்று
பெரிய கோட்டைக் கதவுகள்
தவற விடும்  இடைவெளியில்
பொசிந்து  விடுகிற நீர்
போன்ற அந்த அன்போ
உறுதியாக வேர்களை
ஆரவாரமின்றி  கிளைபரப்பியபடி 
ஆடும் இலைகளும்  மலர்களும்
முகத்தில் உரசியபடி இருக்க
சாய்ந்து  கொண்டிருக்கிறது
புன்னகைத்தபடி.
அதன் நினைவுகளில்
ஒவ்வொரு ஊரிலும்
ஒவ்வொரு நிலாவென
நினைத்துக் கொண்ட
சிறுபிள்ளை நினைவுகளை
தண்ணென்ற இருப்பில்
மௌனமாய்த் தகர்க்கிற
எல்லோருக்குமான ஒரு நிலா
பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கிறது
வளர்பிறையென...

Wednesday, 11 May 2011

தெரியவேயில்லை


ஓடிப்பிடித்தல் 
நொண்டி
கண்ணாமூச்சி
கல்லா மண்ணா
திருடன் போலீஸ்
படிகளிலிருந்து குதித்தல்
பாம்புக் கட்டம்
வழுக்கும்  சறுக்கில்
கீழிருந்து மேல்  ஏறல்
பூப் பறிக்க வருகிறோம்
மெல்ல வந்து முள்ளிப் போனவளை
முகபாவம் கொண்டு கண்டறிதல்
மணலுள் பொருள் தேடும்
கிச்சு கிச்சுத் தாம்பாளம்
இன்னும்
ஊஞ்சல், விழுதாட்டம், ட்ரேட்
செத்து விளையாடல்
என ஆடிய பொழுதுகளில்
தெரியவேயில்லை
வளர்ந்த பின்னும்  வாழ்க்கை
இப்படித்தானென...

Monday, 9 May 2011

எதற்கென?


பறக்கும் தும்பிகளுக்கு
இளஞ்சிவப்பு கண்ணாடி இறகுகள்
பசித்த கம்பளிப் பூச்சிகளுக்கு
அதி விரைவு ஊர்திக் கால்கள்
மிதிபடும் பச்சைப் புற்களுக்கு
வெட்டுக் கத்திக் கூர் ஓரங்கள்
ஆயுள் நீண்ட ஆமைகளுக்கு
இறுகிச் செறிந்த ஓட்டுடம்பு
காத்திருக்கும் சூரியகாந்திப் பூக்களுக்கோ
இருப்பேயொரு வண்ண ஆரவாரம்
சிறைப் பிடிக்க, நசுக்க, மிதிக்க
போகிற போக்கில் ஒடித்துப் போக
கல்லெறிந்து கண்டுபிடிக்க
கைகளும், கால்களும்
எதற்கென?

Saturday, 7 May 2011

மூன்று புள்ளிகள்

பற்பல வார்த்தைகளின் அணிவரிசை
போர் புரியும் ஒரு கவிதையில்
ஒப்பீடுகள், சிக்கன உவமைகள்
முரண்தொடைகள், ஆகுபெயர்கள்
படிமங்கள்  எனப் போகும்
ஒரு பொருட் பன்மொழிகள்...
நான் மூன்று புள்ளிகள் குறித்து யோசிக்கிறேன்
முடிவற்ற மூன்று புள்ளிகள் ...
அவை எல்லாவற்றையும் சொல்கின்றன
அல்லது
எதையும் சொல்லாமல் செல்கின்றன.
தேடலுற்ற  ஆன்மாவின் இளைப்பாறல்
இந்த மூன்று புள்ளிகளில் எந்த புள்ளியில்,
அல்லது
மூன்று புள்ளிகளும் சொல்லப்படாத 
ஒரு புள்ளியே தானா?
எனில்
ஒரு புள்ளி முற்றுபுள்ளியைக் குறிக்க
மூன்று புள்ளிகள் முடிவின்மையை குறிப்பது ஏன்?
தர்க்க நியாயங்களுக்கு உட்படாத இப்புள்ளிகள்
மனதின் அ-தர்க்க மொழி பேசும் இயல்பாய்.
எழுதும் மனமும், வாசிப்பு மனமும்
ஒரு புள்ளியில் சந்தித்தல்
சொல்லாததின் மொழி பேசும்
இந்த மூன்று புள்ளிகள் அன்றி
வேறெதில் ?
கால மயக்கத்தில் பயணிக்குமொரு கவிதைக்கு
வழுக்கிச் செல்லும் சக்கர இயக்கங்களாய்
தாளில் பதிந்த மூன்று புள்ளிகள்...

Thursday, 5 May 2011

புனைவு

காதலைப் பாடப் புனிதப்படுத்த வேண்டியிருந்தது
மீராவுக்கும் ஆண்டாளுக்கும்
அக்கமகாத்தேவிக்கும்
ஏன் அண்மைக் கமலா தாசிற்கும்.
அல்லது
பெரும் புனைவில் மட்டுமே
சாத்தியமாயிருக்கலாம்
உள்ளங் கவர் கள்வன் குறித்த
அகப்புற வய உருக்கனவுகள்.
சரித்திரத்தின் தப்படிகள்
தப்பாமல் ஒலித்திருக்க
சாத்தியமற்ற செலூலாயிட் நெசவை
தினமும் நெய்யும் எம்
பெனிலோப் பெண்களுக்கு
அதிர்ச்சி மட்டுமே பெரும்பாலும்...
வைத்தியம்.
அர்ச்சுனனது தீர்த்த யாத்திரையில்
நகைச்சுவை இடைவெளியாய்
பெண்கள் தென்படும் தொன்மம்.
ராமாயண சீதைக்காவது
பார்த்தபின் தான் காதல்
கனவுத் தொழிற்சாலைகளில் பார்க்காமல் காதல்
இடித்தால் காதல் முட்டினால் காதல்
வல்லுறவுக்கு உள்ளாக்கினாலும் காதல்?
''ஒரு முறைதான் காதல் வரும் தமிழர் பண்பாடு
அந்த ஒன்று என்ன என்பதுதான் கேள்வி இப்போது?''
அப்போது மற்றது?
18 - இல் காதலில் தொலைத்த படிப்பு
25 - களில் காதல் தொலைந்து  படிப்பு.
தயங்கிய கால்களோடு
மொழி புரியாப் பயணியாய்
மீளக் கல்லூரிக்குள் நுழையுமவர்
கண்களில் உயிர்ப்பில்லை.
பைகளுக்குப் பதிலாய்
பரிதாபக் குழந்தைகள்
கனக்குமவர்  கைகளுக்கு
படித்து எழுதல்  எளிதில்லை.
காதலுக்குப் பின் வாழ்தல் குறித்திங்கே
பாடங்களுமில்லை - பெரிதாய்ப்
படங்களுமில்லை.
உன்னை விட... என உருகும் பாடல்களுக்கு
உலகம் சொந்தமில்லை.
உண்மையில்
வாழ்க்கையின் ஆயிரம் கதவுகளுக்கு
தாழுமில்லை.

Tuesday, 3 May 2011

யாருமற்ற தெருவில்

யாருமற்ற தெருவில் கசக்கப்பட்ட  காகிதம் 
சுதந்திரமாய் தெருவை தத்திக்  கடக்கிறது.
காகங்கள் கரைந்தபடி வெயிலை இளக்க
அசையும் இலைகளோடு மரங்களின்  மகிழ்ச்சி
பூமியில் கசிகிறது  உயிர்ப்புற்ற நிழல்களில்.
எங்கேயோ ஒலிக்கும் வாகனச் சத்தங்கள்
உள் நுழையும் போதே மடிந்து மறைய
புகையின் கூந்தல்   துயரில் அலைந்து
மேலெழும்பி மறைகிறது  கரிய  பறவையென.
அமைதி ஒரு அலையற்ற குளமாய்
வீதி எங்கும் நிரம்பி உயரும் வேளை
தெரு  அதிமுழுமையாய் வெம்மையுறுகிறது
கதிரோடான தீராக் காதலில்...
முதற் காலடி மந்திரவாதியின் முழக்கம் போல்
தெருவை  உருமாற்றும் மாயக் கணத்திற்குள்
எப்படியோ வாழ்ந்துவிடுகிறது தனதான வாழ்வை.

Sunday, 1 May 2011

பறத்தல் அதன் சுதந்திரம்


ஒரு பெரிய சொல்லின்
நுனி பற்றி கொறிக்கும் துறுதுறுப்புக்காய்
அளவற்ற பழங்களில் தடுமாறி
கீசு கீசென  மரமெங்கும் ஓடும் வாலிற்காய்
இலைகளில் பதுங்கிப்  பின் ஏதோ நினைத்தாற்போல
தன்னை உலகிற்குச் சொல்லும் பிரத்யேகக் குரலாய்
கிளை விட்டுக் கிளை தாவும்
பெருஞ் சாகச உற்சாகத்துக்காய்  
எப்போதாவது இலைகளூடே தெரியும்
அந்த நீல வானிற்கான வியப்பிற்காய்
கொய்யா மலர்களின் காட்டில் திரியும்
அந்த மன அணிற்களை அறிவேன் நான்
என்றாலுமவை சிக்குவதே இல்லை
எந்த ப(அ)டைப்பு  வலைக்குள்ளும்.

Saturday, 30 April 2011

பெயரற்றது












பனிப்பாறை நீரான பொழுது
ஒரு துளிச் சத்தமும் கேட்கவில்லை
பெரிதாக ஒன்றுமில்லை
நெகிழ்தல், உடைதல், பெருக்கெடுத்தல்
அவ்வளவே.
தவிர
மேற்பரப்பில் வானம் படிந்து கொள்ள
நீர்மத்துள் ஜீவனாய்
கொஞ்சம் வாழும் வேட்கையும்...
                                                       .

Thursday, 21 April 2011

நிழல் இலைகள்


தூங்காத இரவொன்றில் மெல்ல
நினைவுகளின் ஜன்னல்கள் திறக்கின்றன.
ஏக்கங்களின் பாதங்கள் அடிவைக்கும் ஓசை.
நீண்ட நாள் நட்பு போல கரம் கொடுக்க
தயாராகின்றன மனதின் மெலிந்த விரல்கள்.
ஒவ்வொரு உருவமும் அவ்வளவு அழகு
அவ்வளவு பிரியம் அவ்வளவு அவ்வளவு.
எப்போது வழிந்ததிந்த கண்ணீர் - அதன் சுவை
எப்போது இனிப்பாகவும், கரிப்பாகவும் ஆனது?
சிறகைப் பிடித்து வீசப்பட்ட பறவை போல
வானில் விரைந்து  மறந்து போனவை
ஏன்  திரும்பின வலியுள்ள கூடிற்கு?
வார்த்தைகளும் தொலைந்த இவ்விரவு -
மௌனமாய் இருக்கைகளை காட்டுகிறது
வந்த விருந்துக்கும் வரவிருக்கும் விருந்துக்கும்.
எல்லோரும் நிறைந்தபின் புன்னகையின் நடனம்
மனத் தர்பாரெங்கும் சப்தங்கள் எதிரொலிக்க.
நிலவின் ஒற்றை கிரணம் மட்டும்
நிழல் இலைகளை வருடுகிறது மென்மையாக -
அறிதலில்.

Thursday, 7 April 2011

உங்களில் ஒருத்தி - ரீட்டா மேரி

                                        அருணா ஷான்பாக்                                                             
      மதுரை அருள் ஆனந்தர் கல்லூரியின் தத்துவத்துறை நடத்திய திரைப்படங்களில் பொருண்மை குறித்த ஆய்வு எனும் நிகழ்விற்காக  வானவில் ரேவதி இயக்கிய உங்களில் ஒருத்தி எனும் விவரண-நாடக படைப்பைப் பகுப்பாய்வு செய்ய அழைக்கப்பட்டிருந்தேன். 2001 இல் 19 வயதேயான ரீட்டா மேரிக்கு காவல் நிலையத்தில் நடந்த கொடும் வன்முறை பற்றி பத்திரிகைகளில் படித்திருந்தேன். காவல் துறை மீது மிகுந்த அவநம்பிக்கையை ஏற்படுத்திய சம்பவமாக, அப்பெண்ணிற்கு ஏற்பட்ட  பெரும் துக்கமான நிகழ்வாக அது நினைவுகளில் பதிந்திருந்தது. அதனாலேயே அந்த  படமிருந்த  குறுந்தகடைப் பார்க்காமலேயே நாட்களைக் கடத்தினேன் உறுத்தலோடு. பின் மனதைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.
      விவரணப் படத்தின்படி நம்மில்  ஒருத்தியான  ரீட்டா  மேரி கல்வியில் விருப்பமின்றி வீட்டில் இருந்தபடி மியூசிக் சேனல்களும், திரைப்படம் சார்ந்த செய்திகளையும் விருப்பமுடன் படிக்கிறாள். உறவினர் வீட்டுக்குத் தாயுடன் சென்றிருந்த இடத்தில் ஏற்படும் மன வருத்தத்தில் வீட்டை விட்டு  வெளியேற உதவியாகத் தாயிடம் தான் பணம் கொண்டு வருவதாகச் சொல்லிக் கையில் நகையுடன் வெளியேறுகிறாள். தனிமையில் மனக் குமைவுடன் நிற்கும் ரீட்டாவை ஒரு பெண்களை விற்கும் எத்தன் பார்க்கிறான். தான் உதவுவதாகக்  கூறி அவளை ஒரு வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறான். அங்குள்ள பெண் ரீட்டாவுக்குப் பிரியாணி கொடுத்து, நைச்சியமாகப் பேசி  அவளை தாங்கள் சொன்னவாறு நடக்கச் சொல்கிறாள். அங்கிருக்கும் இன்னொருவன் தனி வீடு பார்த்து அவளை பத்திரமாக அழைத்துச் செல்வதாகக் கூறி ஏமாற்றுகிறான். அதே வேளையில் அவள் ஊசிகள் மூலமாக எப்போதும் மயக்க நிலையில் வைக்கப்படுகிறாள். பாலியல் வல்லுறவு அவள் மேல் நடத்தப்படுகிறது.
        அந்த விடுதிக்கு வரும்  சில லாரி ஓட்டுனர்களால் ஒரு திருப்பம் ஏற்படுகிறது. வாழ்கையின் முரண்கள்தான் எத்தனை? பெண் தேடி அந்த விடுதிக்கு வரும் அவர்கள் கதறி அழும் ரீட்டாவைப்  பார்த்து இரங்கி  அவளைக் காப்பாற்றத் துணிகிறார்கள். தப்பிக்கிற வழியில் பேருந்தில் பிடிபட்டு போலீஸ் அவர்களைக் கைது செய்கிறது. கள்ளச் சாராயம் கடத்தியதாக அவர்கள் மேல் பொய் வழக்குப் பதிவு செய்யப் படுகிறது. ரீட்டா மேரியின் வழக்கை விசாரிக்கும் நீதிபதி கல்பனா ஏதோ முரணை உணர்கிறார். எனவே வழக்கமான 15 நாட்கள் காவலில் வைக்காமல் 3 நாட்களுக்குப் பின் நீதிமன்றத்திற்கு ஆஜர் படுத்தச் சொல்கிறார். அன்றிரவு செஞ்சி காவல் நிலையத்தில் அங்குள்ள சில காவலரால் அப்பாவியான அவள் கொடூரமாக பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளாக்கப் படுகிறாள். அவளுக்குப் பக்கத்து அறைக் கைதி அவள் வலி தாங்காமல் கதறியதை, நடக்க இயலாமல் துடிப்பதை, அவள் ஆடைகளில் ரத்தக்கறை படிந்திருந்ததைக்  கவனிக்கிறார்.       
      மீண்டும் நீதி மன்றம். நீதிபதி கல்பனா. அவருக்கு அவளுக்கு நடந்த கொடுமை விளங்குகிறது. அவளைப் பற்றி வழக்கறிஞர் லூசி பேசுகிறார்.  அவள்  வெட்டுக் காயம் பல உள்ள  ஆட்டுக் குட்டியொன்றை  குளிர்ந்த நீரில் முக்கியதுபோல துடித்தாள் என்றும், தன உடல் வலிக்கிறது  என மீண்டும் மீண்டும் கதறியபடி இருந்தாள் என்றும் கூறுகிறார். பின் திலகவதி I.P.S  தலைமையில் விசாரணைக் கமிஷன் ஒன்று ஏற்பாடு செய்யப் படுகிறது. தீர விசாரிக்கும் அவர் அவளுக்கு நேர்ந்த அவலத்தை வெளிக் கொண்டு வருகிறார். ரீட்டாவின் பக்கத்து அறைக் கைதியும் சாட்சி அளிக்கிறார்.சம்பந்தப்பட்ட காவலர்களுக்கும், மற்ற தரகர்களுக்கும் சிறைத் தண்டனை வழங்கப் படுகிறது. மன அமைதி இழந்து போன ரீட்டா உளவியல் சிகிச்சை மேற்கொள்ளுகிறாள். என்னைப் பார்க்க வராதே நான் செத்து போய்விட்டேன் என  தன்னைப்  பார்க்க வரும் தாயிடம் கதறுகிறாள். சில காலங்களுக்குப் பின் மெல்ல தேறி வீடு செல்கிறாள். படத்தின் இறுதியில் தான் இப்போது மீண்டும் படிப்பதாகவும், சுற்றத்தவரின் பேச்சுக்கிடையிலும் தான் தைரியமாக இருப்பதாகவும், தனக்கு  நேர்ந்தது இனி யாருக்கும் நேர வேண்டாம் என்றும் கூறுகிறாள்.
      தாங்க முடியாத ஒரு வலிக்கதறலை  ஏற்படுத்துகிறது இந்த ஆவணப் படம் காட்டும் உண்மைகள்.  ரீட்டா ஒரு சிறு பெண். நம்பிக்கையோடு வெளியே வருகிறாள். சமூகம் அவளை வஞ்சிக்கிறது. சமூகம் வஞ்சித்தால் காக்க வேண்டிய காவலர்களோ சதை வெறி பிடித்த ஈவிரக்கமற்றவர்களாய் அவளை கிழித்துக் குதறுகிறார்கள். நல்ல வேளையாய் நீதியின் கண் மட்டும் அவளைக் காப்பாற்றுகிறது .
 
ஆனால் காப்பாற்றப் படாத ரீட்டா மேரிகளும், முஸ்கான்களும் என்ன ஆகிறார்கள்? உயிரைக் காக்கும் சேவை செய்த அருணா ஷான்பாக் இன்று 37 வருடங்களாகக்  கோமாவில் இருப்பதற்கு நம்மிடம் என்ன பதில் இருக்கிறது? 

நாம் பாதுகாப்பான ஒரு குடிமைச் சமூகத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்ற நம்பிக்கை உணர்வை தருவது ஒரு அரசின் அடிப்படைக் கடமை அல்லவா?

பாலியல் வக்கிரம் என்பது இவ்வளவு உயிர் மற்றும் உள்ள அழிவை ஏற்படுத்தும் என்கிற எச்சரிக்கை உணர்வோடு நாமோ, நம் பேச்சு, எழுத்து போன்ற செயல்பாடுகளோ, ஊடகம் குறித்த நம் பார்வையோ, ஊடகக்  கட்டுப்பாடு குறித்த உணர்வோ இருக்கிறதா?

இது தனி மனிதப் பிரச்சனை அல்ல சமூகப் பிரச்சனை. அதனால் நாம் நம் உளவியலைப் புரிந்து கொள்ள, தடுமாற்றங்களை மடைமாற்றம் செய்ய, அறிவியல் பூர்வமாக இவ்விஷயத்தை அணுகக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியது, அந்த விழிப்புணர்வு  அறிவை குழந்தைகள் முதல் பெரியவர்கள் வரை ஏற்படுத்த வேண்டியது அவசியம் எனத் தோன்றுகிறது.

எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமாக எனக்குப் பட்டது தான் தைரியமாக இருப்பதாக ரீட்டா மேரி சொன்னது. இந்த மனத் துணிவை ஏற்படுத்துவது ஒவ்வொரு பெற்றோர், ஆசிரியர்கள் மற்றும் நம் கடமை என உறுதியாகத் தோன்றுகிறது.

அதோடு முதலில் ரீட்டா  நம்பிய திரை உலகம் காட்டிய மாய உலகம் பற்றிய பிம்பங்கள் தகர்ந்து அவள் கல்வி நோக்கி நகர்வதை  நுட்பமாக உணர்த்துகிறது இந்தஆவணப் படத்தின் இறுதிக் காட்சிகள். இயக்கிய பிரேமா ரேவதிக்கு நன்றியும், வாழ்த்துக்களும். தவிர இது போன்ற ஆவணப் படங்கள் கல்லூரிகளுக்கு அவசியம் என்றும் எண்ணுகிறேன்.

Monday, 4 April 2011

துளிர்


இரு பட்டாம்பூச்சிகளின் மஞ்சள் சுறுசுறுப்பில்
மனதைத் தொலைத்துப் பறக்க விட்டேன்
வார்த்தையை யைதைத்ர்வா என
வாசித்துக் கொண்டேன் - கொண்டேன் வாசித்து. 
உயிரை  நிறைக்கும் மணத்தோடு இருந்த
பெயர் தெரியாத அந்த பூக்களுக்கு
ரங்கூன் க்ரீப்பெர்ஸ்  என்று பெயரென
நெருங்கிச் சொன்னேன்  இரகசியமாக.
பொன் பொழுததில் பறக்கும் சருகுகள்
மரங்களில் இளந்துளிர்களாய் ஆதல் கண்டேன்.
வானம் மட்டும் அறிந்த சிறகுகளின்
இசைக் குறிப்பொன்று இதயத்துள் தவறி வீழ்ந்து 
தன்னைத்தானே இசைத்தபடி அழைத்துச் செல்ல
போக வேண்டிய இடத்திற்கு போகாமல்
வரவேண்டிய இடத்திற்கு வந்துவிட்ட நிறைவில்
மௌனங்களும், துயரும், அன்பும்  கசியும்
பெருவெளியுள் நடந்தபடி  திரும்பிப் பார்க்கிறேன்
ஒரு கவிதைப் புத்தகத்தின் உள்ளிருந்து உலகத்தை.

Wednesday, 16 March 2011

பொம்மைகள்


பொம்மைகளோடு விளையாடுகிறாள் சிறு பெண்
மூன்று  கைக்குட்டைகள் ஜன்னல் கம்பிகளில்
தொட்டில்களாய் அசைகின்றன வரிசையாக.
ஓரக்கண்ணால் பிள்ளைகள்  தூங்கிவிட்டனவாவென
தொட்டில்களுக்குள் பார்த்தபடி விளையாடுகிறாள்...
சிறிய அம்மா - அவளது முகத்தில் கனிவும், பொறுப்பும்.
கதவைத் திறந்து  உள்ளே வருபவரை நிறுத்தி
வாயின் மேல் விரல் வைத்து சாடை செய்கிறாள்
சத்தம் போடாதீர்கள் என. 
படபடக்கும் சன்னல் கதவுகளை செல்லமாய் அடித்து
ஏன் சத்தம் என கண்டிக்கும் அவள் உடன் நகர்ந்து 
வேலையாய் இருக்கும் பாவனை  செய்கிறாள். 
இறுதியில் பிள்ளைகளை நேர்த்தியாய் வாரியெடுத்து
அருகில் கிடத்தியபடி தட்டிக் கொடுக்கும் அவள்
அயர்ந்து தூங்குகிறாள் பொம்மைகள்  விழித்திருக்க.
தமக்குள்ளே பேசிக்கொண்ட பொம்மைகள் சொல்லின:
இப்படித்தான் மனிதர்கள் வாழ்க்கையில் - 
வேறு பொம்மைகளோடு - அவரவர் கற்பனையோடு.

Friday, 11 March 2011

கோடையின் உவப்பு


இந்த கோடையின் வெம்மை
இனிமையானதொரு உவப்பை வெளியிடுகிறது.
ஒரு பழங்கால அறையை போன்ற இந்த பூமி
அதன் ஆதி சாயல்  துலங்கித் தெரிய
இலைகள் உதிர்த்த பற்பல கிளைகள் வழி
வானைக் கண்ணுக்குள் அணுக்கி  வைக்கிறது.
ஒரு மங்கலான ஒளி வழியும்
நான்கு மணி மனிதர்கள்
விருப்பு வெறுப்பற்ற ஞானியராய்
பேருந்தில் சாய்ந்தபடி இருக்கிறார்கள்
அவர்களின் பார்வையற்ற பார்வை
கலைக்க முடியாதொரு அமைதியை
வழியெங்கும் பேசிச் செல்கிறது
பயணம் முடிந்து திரும்பும் வேளை
அந்தியின் சோபை அவர்களை அழகூட்ட
மெல்லக் கரைகிறார்கள் கோடையின் உவப்பில்
பின் 
ஆயிரம் பழங்களாய்  சூரியன் தணிய
கனிந்து  விம்முகிறது கோடைப்  பழம்.