Wednesday, 5 January 2011

முடிவறியா வழி


கைகளில் அள்ளிய மணலில்
அலைகளின்  யுக தாள லயம்
தற்செயலாய் தொட்ட  கிளைகளில்
பறவைகளின் கூவல் அதிரும் ஒலி
சைக்கிளின் சக்கரத்தில் கேட்கும்
அடைபட்ட காற்றின் சுதந்திரத் தேடல்
மகளை அணைத்தபடி பள்ளி செல்லும்
அந்த மாற்றுத் திறனாளியின் வண்டியில்
முயற்சியின் இடைவிடா சுழலொலி
ஒரு கைபேசியின் நினைவில்
பல்லாயிரம் உணர்வுகளின் அலைமொழி
விட்டுச் செல்லப் போகும் இந்த கூட்டில்
கேட்டிடுமோ என் ஜீவிதத்தின் வலி?

8 comments:

இராமசாமி said...

அற்புதம் தோழர் !

dineshkumar said...

விட்டுச் செல்லப் போகும் இந்த கூட்டில்
கேட்டிடுமோ என் ஜீவிதத்தின் வலி?

மெய்யானா வரிகள் சார்

சிவகுமாரன் said...

எமக்கு கேட்கிறது உங்கள் ஜீவிதத்தின் வலி.

சுந்தர்ஜி said...

வீட்டை மாற்றும் ஒவ்வொரு முறையும் கதறும் என் மனத்தின் வலியை இந்தச் சொற்களில் உணர்ந்தேன்.

புறாவின் தயக்கம் நிறைந்த இடது கால் பாவல் மனதை வருத்தியது மேலும்.

santhanakrishnan said...

உங்கள் கவிதை நிரம்ப யோசிக்க
வைக்கிறது. சுருங்கக் கூறி
நிரம்ப விளக்குகிறீர்கள்.
நம் ஜீவிதத்தின் வலியை
நம் வரிகளும் சொல்லக் கூடும்.

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

அருமை..

vasan said...

/கேட்டிடுமோ என் ஜீவிதத்தின் வலி?/
நீர், நில‌ம், காற்று, வான‌ம் க‌ட‌ந்து
உயிர்த்தீயை தீண்டுகிற‌து
இந்த வாம‌ன‌க் க‌‌விதை.
கேட்டிட‌லாம் அதனில் ம‌ழலைக் குழ‌லோசை.

சைக்கிள் said...

# நன்றி திரு.ராமசாமி
# நன்றி திரு.தினேஷ் குமார்
# நன்றி திரு.சுந்தர்ஜி. யோசித்து அடி வைக்கும் புறாவென்று எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நான் கூடென்று வீடையும் சொன்னேன்தான்.
# நன்றி திரு.சிவகுமாரன்.
# நன்றி திரு.சந்தான கிருஷ்ணன். உங்கள் கவிதைகளின் சொற்செட்டு நான் வியக்கிற ஒன்று. வரிகள் பேச்சுக்கானவை.கவிதைகுறிப்பது பேசாப்பொருளின் பேச்சை.
# நன்றி திரு.திருநாவுக்கரசு.
# நன்றி திரு.வாசன். மழலை!!!