Monday, 7 March 2011

பசும் பூங்கிளைகள்


பட்சிகளின் கொஞ்சலொலி போல
அழைப்பு மணி உள்ள வீட்டின் முற்றத்துள்
எட்டிப் பார்க்கின்றன பூமரக் கிளைகள் -
இரகசியமாய்ப் பறவைகளுக்கு சேதி சொல்ல.
முகம் பார்க்கவென்றே  நீரை  முகிலுக்கு அனுப்பி
கண்ணாடிக் குளங்கள் செய்து கொள்கின்றன
மாற்றமே அழகென சலசலக்கும்  இலைமரங்கள்.
மண்ணோடு கட்டுண்டு கொண்டே மண் தாண்டி
வேர்களை தேடலுக்கு அனுப்பும் சூட்சும மரங்கள்
மௌனமாய் பதில்களை பூக்களாய்  எழுதுகின்றன..

எத்தனை முறை அகற்றினாலும்  வாசல் கம்பிகளில் 
பிடிவாதக் குழந்தையாய் சிரிக்கின்ற  இலைகளின் ஜீவன் 
ஒரு பூ உதிர்ந்து முகம் உரசி தோள் தழுவும்  உன்னத கணம்
ஒரு அலையடித்தாற்போல மனதை எழுப்பும்  இளங்காற்று
கூடடையும் பறவைகளின்  சங்கீத தியானம் என
தினமும்  ஒளிகூட்டும் ஒரு மரத்தின் அத்தனையும்...
இருந்தும்...
குடைகளாய் நீளும் நெடுஞ்சாலை மரங்களின்
பசும் பூங்கிளைகள் வெட்டப்படும்  போது
குவிந்துவிடுகிற சூனியத்தின் அகோரம்
நம்மில் யார் முகம்? 

5 comments:

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

மரங்களின் இருப்புதான் இன்னும் மனிதனை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கிறது..மனிதன் அதை உணராததுதான் மரங்களுக்கு செய்யும் கேடு

நிலாமகள் said...

//எத்தனை முறை அகற்றினாலும் வாசல் கம்பிகளில்
பிடிவாதக் குழந்தையாய் சிரிக்கின்ற இலைகளின் ஜீவன்
ஒரு பூ உதிர்ந்து முகம் உரசி தோள் தழுவும் உன்னத கணம்
ஒரு அலையடித்தாற்போல மனதை எழுப்பும் இளங்காற்று
கூடடையும் பறவைகளின் சங்கீத தியானம்...//

இயற்கையழகை அள்ளிப் பருகத் தாய் மடியாய் உங்கள் கவிதை வரிகள் ... முத்தாய்ப்பாய் எப்போதும் சிந்தை கிளர்த்தும் சமூக அக்கறை.... மரத்தின் அற்புதம் உணரா மக்கள் மாக்கள்...?!

சைக்கிள் said...

# தனக்குச் செய்யும் கேடு கூட நண்பர்.
# நன்றி தோழி. அவசியமே தெரியவில்லை அற்புதம் எங்கே புரியும்? மதுரை நெடுஞ்சாலையில் மட்டும் தேவையே இல்லாமல் அவ்வளவு மரங்கள் சமீபமாய் வெட்டப்பட்ட வெறுமையே சாட்சி.

Harani said...

உங்கள் கவிதையின் மொழி புது உத்தியைத் தருவிக்கிறது. சொற்களின் தெரிவு எதிர்கால கவிதையின் முகத்தை நம்பிக்கையாக்குகிறது. அருமை.

சைக்கிள் said...

ஊக்கப்படுத்தும் வார்த்தைகளுக்கு நன்றி திரு.ஹரணி.