Friday, 11 March 2011

கோடையின் உவப்பு


இந்த கோடையின் வெம்மை
இனிமையானதொரு உவப்பை வெளியிடுகிறது.
ஒரு பழங்கால அறையை போன்ற இந்த பூமி
அதன் ஆதி சாயல்  துலங்கித் தெரிய
இலைகள் உதிர்த்த பற்பல கிளைகள் வழி
வானைக் கண்ணுக்குள் அணுக்கி  வைக்கிறது.
ஒரு மங்கலான ஒளி வழியும்
நான்கு மணி மனிதர்கள்
விருப்பு வெறுப்பற்ற ஞானியராய்
பேருந்தில் சாய்ந்தபடி இருக்கிறார்கள்
அவர்களின் பார்வையற்ற பார்வை
கலைக்க முடியாதொரு அமைதியை
வழியெங்கும் பேசிச் செல்கிறது
பயணம் முடிந்து திரும்பும் வேளை
அந்தியின் சோபை அவர்களை அழகூட்ட
மெல்லக் கரைகிறார்கள் கோடையின் உவப்பில்
பின் 
ஆயிரம் பழங்களாய்  சூரியன் தணிய
கனிந்து  விம்முகிறது கோடைப்  பழம்.  

5 comments:

santhanakrishnan said...

கனிந்து விம்முகிறது கோடைப் பழம்.
அதீத ருசி.
கோடையும் உவப்பே.
மிக அழகு.

Harani said...

உங்களின் பார்வையும் கவிதைப்பொருண்மையும் வெகு நேர்த்தியாக உள்ளது. சொற்களின் ஆளுமை வசீகரிக்கிறது. கனிந்து விம்முகிறது கோடை பழம் மட்டும் அல்ல...கவிதையின் திளைக்கும் அத்தனை மனங்களும்தான். அருமை. உவப்பிற்குப் புதுபொருள் கண்டதுபோல இருக்கிறது கவிதை.

சைக்கிள் said...

# மகிழ்ச்சி திரு.சந்தான கிருஷ்ணன். நன்றியும்.
# வாசிப்பிற்கும், எப்போதும் ஊக்கப்படுத்தும் கருத்திற்கும் நன்றி ஹரணி சார்.

சுந்தர்ஜி said...

கோடையைப் பற்றிய ஓவியம்போலக் காட்சி தருகிறது இக்கவிதை.

பழங்கால அறையெனும் பூமியில் பேருந்தின் நகர்வில் யாரும் பேசிக்கொள்ளாமல் சலிப்புடன் பார்வையற்ற பார்வையில் உணர்த்தும் பொருள் கவிதையையும் கோடையின் வெம்மையையும் ஒரு சேர இணைக்கிறது.

அருமையான புதிய வார்த்தைகளால் கோர்க்கப்பட்ட கவிதை மிருணா.

மிருணா said...

எனக்குக்கூட ஒரு மதியம் இந்த பூமி கோடையின் ஓவியமாய் தோன்றியது.அந்த உந்தலிலேயே எழுதினேன்.நீங்களும் அப்படி சொன்னது மகிழ்ச்சி. நன்றி சுந்தர்ஜி.