Monday, 4 April 2011

துளிர்


இரு பட்டாம்பூச்சிகளின் மஞ்சள் சுறுசுறுப்பில்
மனதைத் தொலைத்துப் பறக்க விட்டேன்
வார்த்தையை யைதைத்ர்வா என
வாசித்துக் கொண்டேன் - கொண்டேன் வாசித்து. 
உயிரை  நிறைக்கும் மணத்தோடு இருந்த
பெயர் தெரியாத அந்த பூக்களுக்கு
ரங்கூன் க்ரீப்பெர்ஸ்  என்று பெயரென
நெருங்கிச் சொன்னேன்  இரகசியமாக.
பொன் பொழுததில் பறக்கும் சருகுகள்
மரங்களில் இளந்துளிர்களாய் ஆதல் கண்டேன்.
வானம் மட்டும் அறிந்த சிறகுகளின்
இசைக் குறிப்பொன்று இதயத்துள் தவறி வீழ்ந்து 
தன்னைத்தானே இசைத்தபடி அழைத்துச் செல்ல
போக வேண்டிய இடத்திற்கு போகாமல்
வரவேண்டிய இடத்திற்கு வந்துவிட்ட நிறைவில்
மௌனங்களும், துயரும், அன்பும்  கசியும்
பெருவெளியுள் நடந்தபடி  திரும்பிப் பார்க்கிறேன்
ஒரு கவிதைப் புத்தகத்தின் உள்ளிருந்து உலகத்தை.

6 comments:

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

புது உலகம் கண்முன் விரிகிறது..அருமை

மணிமேகலா said...

அடடா,என்ன ஒரு அழகு!

மனங்களைப் போல பூக்களும்;பூக்களைப் போல கவிதையும்;கவிதை போல வாழ்க்கையும்.

‘மெளனங்களும் துயரும் அன்பும் கசியும் பெருவெளி...

சுந்தர்ஜி said...

வெகுநாட்களுக்குப் பின் மீண்டும் வாசிக்க வாய்த்தாலும் ஒரு முற்றுப்புள்ளிக்கு அடுத்த வார்த்தையை வாசிக்கும் தொடர்ச்சியைக் காண்கிறேன் மிருணா.

இந்தக் கவிதையும் அற்புதமான இயற்கையால் நெய்த உலகத்தை உங்களின் மொழியும் பார்வையும் கொண்டு என்னையும் பார்க்கவைக்கிறது.

மிருணா said...

# நன்றி தோழர் திருநாவுக்கரசு.
# முதல் வருகைக்கு, கருத்துப் பகிர்விற்கு நன்றி திரு.மணிமேகலா.
# நன்றி திரு. சுந்தர்ஜி. பொதுவாக முற்றுப்புள்ளிகளைவிட கமாவில் முடிக்க சொல்லித் தந்துவிட்டது வாழ்க்கை.

paarkkadal sakthi said...

யைதைத்ர்வா?
ஏகாந்த பொழுதுகளின் விவர்ணம்

மிருணா said...

:)