Thursday, 21 April 2011

நிழல் இலைகள்


தூங்காத இரவொன்றில் மெல்ல
நினைவுகளின் ஜன்னல்கள் திறக்கின்றன.
ஏக்கங்களின் பாதங்கள் அடிவைக்கும் ஓசை.
நீண்ட நாள் நட்பு போல கரம் கொடுக்க
தயாராகின்றன மனதின் மெலிந்த விரல்கள்.
ஒவ்வொரு உருவமும் அவ்வளவு அழகு
அவ்வளவு பிரியம் அவ்வளவு அவ்வளவு.
எப்போது வழிந்ததிந்த கண்ணீர் - அதன் சுவை
எப்போது இனிப்பாகவும், கரிப்பாகவும் ஆனது?
சிறகைப் பிடித்து வீசப்பட்ட பறவை போல
வானில் விரைந்து  மறந்து போனவை
ஏன்  திரும்பின வலியுள்ள கூடிற்கு?
வார்த்தைகளும் தொலைந்த இவ்விரவு -
மௌனமாய் இருக்கைகளை காட்டுகிறது
வந்த விருந்துக்கும் வரவிருக்கும் விருந்துக்கும்.
எல்லோரும் நிறைந்தபின் புன்னகையின் நடனம்
மனத் தர்பாரெங்கும் சப்தங்கள் எதிரொலிக்க.
நிலவின் ஒற்றை கிரணம் மட்டும்
நிழல் இலைகளை வருடுகிறது மென்மையாக -
அறிதலில்.

13 comments:

நிரூபன் said...

தூங்காத இரவொன்றில் மெல்ல
நினைவுகளின் ஜன்னல்கள் திறக்கின்றன.
ஏக்கங்களின் பாதங்கள் அடிவைக்கும் ஓசை.
நீண்ட நாள் நட்பு போல கரம் கொடுக்க
தயாராகிறது மனதின் மெலிந்த விரல்கள்//

ஞாபகச் சிதறலாக, ஏக்கங்கள் எப்படி எங்கள் மனதினுள் வருகின்றன, என்பதனை அழகாகப் புனைந்திருக்கிறீர்கள்.

அந்த வலி நிறைந்த ஏக்கங்களை மனது எப்படி வரவேற்கிறது என்பதற்கு கவிதையில் நீண்ட நாள் நட்பினை உவமித்திருக்கிறீர்கள்.
கவிதையின் ஆரம்பம்... குறியீடும், நேரிடையான பொருள் விளக்கமும் கலந்திருந்திருக்கிறது.

நிரூபன் said...

எல்லோரும் நிறைந்தபின் புன்னகையின் நடனம்
மனத் தர்பாரெங்கும் சப்தங்கள் எதிரொலிக்க.
நிலவின் ஒற்றை கிரணம் மட்டும்
நிழல் இலைகளை வருடுகிறது மென்மையாக -
அறிதலில்//

வலிகளை மட்டும் அடிக்கடி மீட்டிப் பார்க்கும் பக்குவமுள்ள ஞாபகச் சிதறல்களின் நினைவுகளிற்கு நிலவு மட்டும் தான் ஆதரவாய் இருந்து, ஆறுதல் கூறுகிறதாம்.! இது தானே தனிமையில் வலிகளோடு கலந்திருந்தால் ஏற்படும் உணர்வாகவும் அமைந்து விடுகிறது.

நிழல் இலைகள்- உதிர்ந்து போனாலும் அடிக்கடி காற்றில் பறந்து வந்து நெஞ்சில் ரணங்களை மீட்டிப் பார்க்க வைத்து, கண்ணீரில் மனக் காயத்தை ஆற்ற நினைக்கும் ஜீவனின் உள்ளத்து உணர்வுகளாக கவிதையில் தொனித்திருக்கிறது.

சுந்தர்ஜி said...

நிரூபனைத் தாண்டி என்ன எழுத என்று மலைப்பாக இருக்கிறது.

நிலவு வருடும் நிழல் இலைகள் என்ற அனுபவத்தை மறக்க நாட்களாகும்.

நல்ல கவிதை மிருணா.

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

அருமை

இரா.எட்வின் said...

மிக அருமையான அனுபவம்.

Rathnavel said...

அழகு கவிதை.
வாழ்த்துக்கள்.

மிருணா said...

# நன்றி திரு.நிரூபன். உங்கள் கருத்துக்கள் மொழி ரீதியான கவனத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. கண்ணீரில் அல்ல இயற்கையில் தஞ்சம் அடைவதாகத்தான் கவிதை முடிகிறது.
# பகிர்வுக்கு நன்றி திரு.சுந்தர்ஜி.
# நன்றி திரு.திருநாவுக்கரசு.
# நன்றி திரு.எட்வின்.
# நன்றி திரு.ரதனவேல் அய்யா. உங்கள் பதிவுகள் நன்றாக இருக்கின்றன

Harani said...

கவிதையின் மொழி அற்புதமாய் வசப்பட்டிருக்கிறது. கிறங்கி சுகப்படக் கவிதை இழைந்து நிற்கிறது. உருவகப்படுத்தலும் அதற்கேற்ற படிமமும் கவிதையின் தன்மையைத் தனித்துவமும் நுட்பமும் உடையதாக்குகிறது. ஆழத்தின் பின்னே கவிதை தனக்கான எளிய சொற்களைத் தேர்ந்துகொண்டிருக்கிற நேர்த்தியையும் காணமுடிகிறது. காற்றில்மிதக்கும் சிறகின் அனுபவத்தைப்போல உங்கள் கவிதையில் பயணித்து அனுபவிக்கமுடிகிறது. மென்மை. நுட்பம். ஆழம். அழகு. எளிமை. கவிதையின் தரிசனம்.

மிருணா said...

# ஊக்கத்திற்கு நன்றி திரு.ஹரணி

vasan said...

/சிறகைப் பிடித்து வீசப்பட்ட பறவை போல
வானில் விரைந்து மறந்து போனவை
ஏன் திரும்பின வலியுள்ள கூடிற்கு?/

அதுவாய் ப‌றந்து பிரிந்திருந்து பின் வ‌ந்து போகும் ப‌றவையின் வ‌ருகைய‌றியாது ம‌ன்க்கூடு.
ஆனால் வீசியெறிய‌ப்ப‌ட்ட‌ ப‌ற‌வை திரும்பி ஓருநாள் விழித்து, வ‌லித்து, க‌னத்து காத்திருக்கும் ம‌னக்க்கூடடைத‌ல், ஒரு பிற‌வியின் த‌வ‌ப்ப‌ய‌னாய். ம‌னக் கூடுக‌ளில் தான் ந்த்த‌னை உதிர்ந்த‌, உதிர்த்த‌ சிற‌குக‌ளும், உதிர‌த் துளிக‌ளும்.

மிருணா said...

அருமையான பார்வை திரு.வாசன்.நன்றி.

நிலாமகள் said...

நிழல் இலைகள் ஒளிரும் விடியும் தருணம். நிலவொளியின் வருடலில் உயிர்த்திருக்கும் நிழல் இலை, கதிரொளியின் எதிர்ப்படலில் துலங்கும்.

மிருணா said...

தோழமையான பதிவிற்கு நன்றி தோழி. நிலாமகள் நிலா பற்றி சொன்னால் சரியாகத்தான் இருக்கும்.