Saturday, 30 April 2011

பெயரற்றது












பனிப்பாறை நீரான பொழுது
ஒரு துளிச் சத்தமும் கேட்கவில்லை
பெரிதாக ஒன்றுமில்லை
நெகிழ்தல், உடைதல், பெருக்கெடுத்தல்
அவ்வளவே.
தவிர
மேற்பரப்பில் வானம் படிந்து கொள்ள
நீர்மத்துள் ஜீவனாய்
கொஞ்சம் வாழும் வேட்கையும்...
                                                       .

10 comments:

சுந்தர்ஜி said...

ஹா!என்ன ஒரு காட்சியும் கற்பனையும்.

சூர்யோதயங்கள் ஒலி எழுப்புவதில்லை என்பதைப் போல பனிப்பாறை நீராவதும்.

மிகச் சிறிய வரிகளில் சிந்தனைகளின் பெருத்த ஒலி.

Ramani said...

மிகப் பெரிய நிகழ்வுகள் எல்லாம்
இப்படித்தான் ஒரு பூ மலர்தல் போல
ஓசையின்றி நடந்துகொண்டிருக்கிறது
சிந்தனையை தூண்டிச் செல்லும் பதிவு
தொடர வாழ்த்துக்கள்

நிலாமகள் said...

அட... ஆமாம்!

Balaji saravana said...

அருமையான உருவகம்! கிளாஸ்! :)

santhanakrishnan said...

நீரில் விழுந்த மலர் போன்று
சப்தமின்றி உங்கள் கவிதை.

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

Perfect

Vel Kannan said...

நானும் சொல்லிகொள்கிறேன்
//நீரில் விழுந்த மலர் போன்று
சப்தமின்றி உங்கள் கவிதை.//
நன்றி: மதுமிதா

மிருணா said...

நன்றி திரு:சுந்தர்ஜி,நிலாமகள், பாலாஜி,சந்தானகிருஷ்ணன், திருநாவுக்கரசு,வேல்கண்ணன்.
முதல் வருகைக்கும், பதிவிற்கும் நன்றி திரு.ரமணி.

இரா.எட்வின் said...

வசீகரித்து வசப்படுத்தி சிக்கென வாசகனை கவ்விப் பிடித்து விடாமல் கட்டிப் போடும் மொழினடை. தோளில் கை போட்டு சொல்ல வேண்டியதை சொல்லிச் செல்லும் சாதுர்யம். இன்னும் ஏராளமாய் எழுதலாம்.

மிருணா said...

தகுதிக்கு மீறிய உங்கள் வார்த்தைகளை ஊக்கத்திற்கானதாய் எடுத்துக் கொள்கிறேன்.நன்றி தோழர்.