Tuesday, 3 May 2011

யாருமற்ற தெருவில்

யாருமற்ற தெருவில் கசக்கப்பட்ட  காகிதம் 
சுதந்திரமாய் தெருவை தத்திக்  கடக்கிறது.
காகங்கள் கரைந்தபடி வெயிலை இளக்க
அசையும் இலைகளோடு மரங்களின்  மகிழ்ச்சி
பூமியில் கசிகிறது  உயிர்ப்புற்ற நிழல்களில்.
எங்கேயோ ஒலிக்கும் வாகனச் சத்தங்கள்
உள் நுழையும் போதே மடிந்து மறைய
புகையின் கூந்தல்   துயரில் அலைந்து
மேலெழும்பி மறைகிறது  கரிய  பறவையென.
அமைதி ஒரு அலையற்ற குளமாய்
வீதி எங்கும் நிரம்பி உயரும் வேளை
தெரு  அதிமுழுமையாய் வெம்மையுறுகிறது
கதிரோடான தீராக் காதலில்...
முதற் காலடி மந்திரவாதியின் முழக்கம் போல்
தெருவை  உருமாற்றும் மாயக் கணத்திற்குள்
எப்படியோ வாழ்ந்துவிடுகிறது தனதான வாழ்வை.

10 comments:

santhanakrishnan said...

யாருமற்ற தெருவில் உங்கள்
கவிதை ரகசிய நடை
போட்டிருக்கிறது.
வசீகரம்.

சுந்தர்ஜி said...

யாருமற்ற தெருவின் வெறுமையான பகல்பொழுது உருவகங்களுடன் தகிக்கிறது கவிதையாய்.

ஒரு சின்னச் சதுரத்தின் இடைவெளி போதுமாயிருக்கிறது உங்கள் கவிதை ஒய்யாரமாய்ச் சாய்ந்துகொள்ள.

Ramani said...

எனக்கு எந்த படைப்பும்
உணர்வு நிலைக்குக் கொண்டுசெல்லுமானால்
அதிகம்விரும்பிப் படிப்பேன்
தங்கள் படைப்பில் அந்த நிலையை
அடைய முடிகிறது
படிமங்கள் சூப்பர்
தொடர வாழ்த்துக்கள்

மிருணா said...

# நன்றி திரு.சந்தான கிருஷ்ணன்.
# நன்றி திரு.சுந்தர்ஜி.வெறுமை என நாம் நினைக்கும் பொழுதுக்குள் தெரு அதன் வாழ்வை மீட்டுக் கொள்வதை சொல்ல முயல்கிறது கவிதை. ஒரு வேளை முயற்சி தோல்வியாவெனத் தெரியவில்லை.
# ஊக்கத்திற்கும், பகிர்வுக்கும் நன்றி திரு.ரமணி.

சுந்தர்ஜி said...

//முதற் காலடி மந்திரவாதியின் முழக்கம் போல்
தெருவை உருமாற்றும் மாயக் கணத்திற்குள்
எப்படியோ வாழ்ந்துவிடுகிறது தனதான வாழ்வை.//

இந்த வரிகளில் வெறுமையை விழுங்கி தன்னைத் தெரு மீட்டுக் கொள்கிறதை உணர்ந்தாலும் வெறுமையின் இசை உச்சஸ்தாயியில் ஒலிப்பதாய்த் தோன்றியது.

மிருணா said...

என்ன செய்வது,எப்படியோ புகையின் துயர் காகிதத்தின் சுதந்திரத்தையும், இலைகளின் உற்சாகத்தையும் ஊடுருவி விட்டிருக்கிறது போல. எப்படியும் அந்தப் புகை மேலே போய் விட்டதால் விட்டுவிட்டேன் இருக்கட்டுமென :)

பா.ராஜாராம் said...

சுந்தர்ஜி தளத்தில் இருந்து வந்தேன். மனதிற்கு மிக நெருக்கமான கவிதைகள். எழுத்து, தளம்! வாழ்த்துகள்!

மிருணா said...

வரவிற்கும், ஊக்கத்திற்கும் நன்றி திரு.ராஜாராம். உங்கள் தளம் குறித்து புதிதாய் சொல்ல உங்கள் நண்பர்கள் எதுவும் விட்டு வைப்பதில்லை என்றாலும் நல்ல வாசிப்பு அனுபவம் என்று நானும் சொல்லிக் கொள்கிறேன்.

நிலாமகள் said...

//புகையின் கூந்தல் துயரில் அலைந்து
மேலெழும்பி மறைகிறது கரிய பறவையென//

புகையை இவ்வளவு அழகாய் சொல்லிட முடியுமெனில் ... அது மிருணாவால் மட்டுமே!

மிருணா said...

கொஞ்சம் கூட தகுதியற்ற எழுத்தை இவ்வளவு அதிகமாக ஊக்கப்படுத்த நிலாமகள் தோழியால் மட்டும் முடியும்.ரசனைக்கு நன்றி தோழி.