Tuesday, 24 May 2011

ஒரு நூறு ஒளி வருடங்களுக்கு


உள்ளிழுக்கவும் வெளித்தள்ளவும் செய்யும் தண்ணீரின்
மாய மிதவை கணத்துள் பிரவேசிக்கும் பொழுதில்
எடையற்ற ஒரு வெளியின் வெளிச்ச கணங்களில்
மொழி  மென் துகிலென நழுவிச் செல்லும் நளினமாய்
கண்கள் அறியாக்  காற்றின் உணர்சித்திரங்களும்
பரவசம் பேசிச் செல்லும் வார்த்தைகளற்று.
வழியற்று வலியுற்று வளி போல் திடமற்று 
நெகிழும்  மனதை நிலை இருத்த பூக்களைப் பார்க்க
பசிய கிளை நுனிகளில் நீள் விரல் மருதாணியாய்
பூத்திருக்கும்  செந்நிற பூக்களின் விகசிப்பில் 
நுட்பங்களின் மென்னொளி  துலங்கும்  அகமொழி
இதழ் இதழாய் ததும்பி சிலிர்க்கிறது 
வண்ண வார்த்தைகளாய்.
அசையும் இருப்பே மொழி என்றுணரும் வேளை
மரத்திலிருந்து மிதக்கும் அச் செம்பூக்கள்
மெல்லத் தடம் மாறி கண்களில் உயிர்க்கிறது
ஒரு நூறு ஒளி வருடங்களுக்கு.  

8 comments:

தமிழ் said...

//வழியற்று வலியுற்று வளி போல் திடமற்று
நெகிழும் மனதை நிலை இருத்த//

wow!!!

திருநாவுக்கரசு பழனிசாமி said...

சொற்களின் அடர்த்தி பிரமிக்கவைக்கிறது
//அசையும் இருப்பே மொழி//
அருமை

A.R.ராஜகோபாலன் said...

பசிய கிளை நுனிகளில் நீள் விரல் மருதாணியாய்
பூத்திருக்கும் இந்த செந்நிற பூக்களின் விகசிப்பில்
நுட்பங்களின் மென்னொளி துலங்கும் அகமொழி
இதழ் இதழாய் ததும்பி சிலிர்க்கிறது
வண்ண வார்த்தைகளாய்.

என்ன ஒரு வலிமையான வளமான வசந்தமான சொல்லாடல்
தீந்தமிழ் சுவை சொல்லும்
தித்திக்கும் கவிதை
வாழ்த்துக்கள்

Rathnavel said...

நல்ல கவிதை.
வேதனையாக இருக்கிறது.

Vel Kannan said...

உங்களின் இந்த சொற்களிலிருந்து மீள்வதற்கு நாளாகும் மிருணா

santhanakrishnan said...

சுழன்று
கொண்டிருக்கிறேன்
உங்கள் கவிதைக்குள்.

nilaamaghal said...

நின்று நிதானித்து ஒவ்வொரு சொற்க‌ளையும் அவ‌ற்றின் அர்த்த‌ப்பாடுக‌ளையும் அவ‌தானித்து ம‌ன‌க்குள‌த்தில் மென்மையாய் வீழ்ந்து மித‌க்கும் த‌ங்க‌ள் க‌விதைம‌ல‌ர் விக‌சிக்கும் ச‌ல‌ன‌ங்க‌ளில் அமிழ்ந்து போகிறேன் மிருணா.

மிருணா said...

கருத்துப் பகிர்விற்கு நன்றி திரு: தமிழ், திருநாவுக்கரசு, ராஜகோபாலன், ரத்னவேல், வேல்கண்ணன், சந்தான கிருஷ்ணன், நிலாமகள்.