Thursday, 6 October 2011

இன்னும்



இன்னும்


இன்னும் ஒன்றுதான்
என்று நினைக்கையில்
தாழ்ந்து தொடர்ந்து
தூரத்தில் நிமிர்ந்து
வளர்ந்து கொண்டே போகிறது 
படி - 
படி எனும் ஒலி.

12 comments:

கார்த்தி கேயனி said...

நல்ல வரிகள்

Vel Kannan said...

அருமை மிருணா
உங்களின் கவிதைகளை தொடர்ந்து நேசமித்திரன் ல் பகிர்ந்து வருகிறார்
உங்களை பற்றிய அவரின் வரிகள் //சமீபமாய் இவரின் கவிதைகள் நின்று நகரச் செய்கின்றன //

கீதா said...

வாழ்க்கையின் படிக்கட்டுக்களை அவ்வளவு எளிதில் கடந்துவிட முடிவதில்லை. ஏற்றமோ இறக்கமோ தடுக்கிவிழாமல் இறுதிவரை தொடர்வதில் உண்டு சாகசம். அழகிய, அர்த்தமுள்ள கவிதை. பாராட்டுக்கள் மிருணா.

நிலாமகள் said...

தாழ்ந்து தொட‌ந்து வ‌ள‌ர்ந்து நிமிர்ந்து போய்க்கொண்டிருக்கும் ப‌டிக‌ளைக் க‌ட‌ந்து க‌ட‌ந்தும், ச‌லிப்பை விர‌ட்டிய‌ப‌டி ஏதேனுமோர் ஈர்ப்பில் ந‌க‌ர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் நாம்!

சிவகுமாரன் said...

வித்தியாசமான , அருமையான .. கவிதை.
மீண்டும் மீண்டும் படித்து ரசித்தேன்.

பாற்கடல் சக்தி said...

தப்படி தப்படியாய், நியதிப்படியாய்

தக்குடு said...

உங்களுக்கும் உங்கள் குடும்பத்தாருக்கும் மனம் நிறைந்த தீபாவளி வாழ்த்துக்கள்!

தக்குடு said...

நீங்க ரத்தினசுருக்கமா எழுதர்தை பாத்தா நாம ஏன் ஓட்டடப்பால கோலிகுண்டை போட்டு உருட்டினாப்ல 'லொடலொட'னு எழுதரோம்?னு பொறாமையா இருக்கு மேடம்!

இரா.எட்வின் said...

எனக்கு மிகவும் பிடித்த , நான் மிகவும் மதிக்கிற எழுத்துக்களில் உங்களுடையதும் ஒன்று. உங்கள் வலையினை எனது வலையின் முகப்பில் சேர்த்துவிட்டேன்

Harani said...

மூத்தத் தமிழறிஞர் அவர். ஒருமுறை ஒரு நிகழ்வில் மாடிப்படியேறுகையில் உடன் வநத்வர் ஐயா மேலே படி என்றார். உடன் அவர் இன்னும் மேல படிக்கத்தான் ஆசை. ஆனால் தள்ளாமை என்றார். உங்கள் பதிவைப் படித்ததும் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அருமை மிருணா.

மிருணா said...

நன்றி திரு.கார்த்திகேயனி.
நன்றி திரு.வேல்கண்ணன். திரு.நேசமித்ரனுக்கும் நன்றி.
நன்றி தோழி.கீதா.
நன்றி தோழி.நிலாமகள். பெண்ணுக்கான (கீழ்ப்)படி என்பதையும் சொல்ல முயன்று தோற்றுவிட்ட இந்த கவிதை என் செல்லப் பிள்ளை ஆகிறது உங்களின் பரிவில்.
நன்றி திரு.சிவகுமாரன்.
நன்றி திரு.சக்தி.
நன்றி திரு.தக்குடு a.k.a humour king. நீங்க விரிவாவே எழுதுங்க. அப்பத்தான் நிறையச் சிரிக்கலாம்.
நன்றி திரு.எட்வின்.
உண்மைதான். நன்றி திரு.ஹரணி.

சித்திரவீதிக்காரன் said...

திருப்பதிக்கு இளமையில் போன பொழுது அடிவாரத்திலிருந்து நடந்து போனோம். அப்பொழுது மேலே கிட்டத்தெரிந்தது கோயில் விளக்கு. நடந்தா போய்க்கிட்டேயிருக்கு. தங்கள் கவிதை அந்த பயணத்தை ஞாபகமூட்டியது. புத்தகம் பேசுது இதழில் மதுரைபதிவர்கள் குறித்த கட்டுரையில் உங்கள் வலைதள முகவரி பார்த்தேன். வாழ்த்துகள்.