Monday, 8 September 2014

ஈரக் காற்று

பறத்தலை மறந்த
வண்ணத்து பூச்சி இறகு
கதிரின் மினுங்கில்
பளிச்சிடும் வண்ணங்களோடு
தத்திச்  செல்கிறது
மண்ணோடு மண்ணாக

கிளைகளில் சிக்கிக் கிழிந்த பட்டம்
படபடத்து தலையாட்டுகிறது
காற்று கடந்து போகும்
ஒவ்வொரு முறையும்
இறுதி வரையும்

நதியற்ற பெருநிலத்தின்
செம்பழுப்புத்  தோல் தடங்களில்
நீர் ரேகைகளைத் தேடித் தோற்றபின்
முகத்தை வருடும் ஈரக் காற்று
இறுதி முத்தமென அகம் இலங்க

புன்னகைத்தபடி இருக்கிறது
கோவில் இருளை
மீறித் துலங்கும்
கருங்கற்  சிலையின்
சிறு குமின் சிரிப்பு.






9 comments:

நிலாமகள் said...

இறகை அசைத்த அழகும் கிழிந்த பட்டத்தின் ஊடே அனுதாபம் காட்டி படபடக்கச் செய்தும் தன் இருப்பை உறுதி செய்த பின், நதியற்ற-நாதியற்ற பெருநிலத்தின் பெருங்கேவலை தம் ஈரக் கரங்களால் வருடும் இக்காற்று என்றேனும் உயிர்ப்பிக்குமோ அக்கருங்கல் சிலையை...?!

அகம் இலங்க- சொல்லழகில் சொக்கி நிற்கிறதென் மனசு!

மிருணா said...

இவை எல்லாமே மதுரை - சென்னை பயணத்தில் பார்த்த காட்சிகள். கற்சிலையின் கலைச்சிரிப்பு - அதன் அழிவின்மை குறித்து எழுதத் தூண்டியது. உங்கள் எண்ணப் பகிர்வுக்கு நன்றி நிலா.

சிவகுமாரன் said...

அருமையான படிமங்கள். பயணத்தின் போது தான் ஏராளமான கவிதைகள் பிறக்கின்றன.
நன்றி சகோதரி

மிருணா said...

உண்மைதான்.நன்றி திரு.சிவகுமாரன்.

நிலாமகள் said...

மன்னிக்கவும் மிருணா... பதிவேற்றும் பதட்டத்தில் உங்களை விட்டுட்டேன் போல... மன்னிச்சுடுங்கப்பா...

உங்க எழுத்துக்கும் கருத்துக்கும் பரம ரசிகையான என்னை அருள்கூர்ந்து மன்னித்து பழம் விட்டுடுங்க... செல்லகுட்டி தங்க குட்டி... இன்னொரு முறை என் வலைப்பக்கம் வாங்களேன் ... பட்டியலில் சேர்த்துட்டேனே...!

மிருணா said...

இந்த ஒரு தடவை பாவமேன்னு விடுறேன் ...அதுவும் தங்க குட்டி, செல்ல குட்டின்னு சொன்னதுனால...அப்புறம் ... ஒரு ரகசியம்...நான் எப்பவுமே உங்கள என் friend ஆகத்தான் நினைக்கிறேன் தெரியுமா?

நிலாமகள் said...

உரிமையுடனான பொய்க் கோபத்தை நானும் ரசித்தேன் மிருணா. எனக்கான இடம் உங்களுள் பத்திரமாக இருந்ததாலேயே விட்ட காய் அது என்பது பூரிப்பே எனக்கும்.

தேன்மதுரத்தமிழ் கிரேஸ் said...

காட்சிகளை உள்வாங்கி அருமையான சொற்களில் கவிதையாக்கிய விதம் அருமை. வாழ்த்துகள் மிருணா!

மிருணா said...

நன்றி தோழி.