Monday, 22 September 2014

கூடும்



யாரும் பார்த்திராத ஒரு கணத்தில்
ஒரு விண்கல் போல உள் நுழைந்த பறவை
எதிரெதிர் திசை பலகணிகள் நோக்கி
திரும்பத் திரும்ப பறந்தபடி இருந்தது
பழுப்புப் புள்ளிகள் கொண்ட உடலோடு
பலகணிச் சில்லுகளைக் கொத்திக் கொண்டு
பயத்தின் இறகுகளை அறையெங்கும் தூவியபடி
கருப்பு கோலிக் கண்களில் பதட்டம் பளிச்சிட
விரைந்து பறந்து கொண்டேயிருந்தது
இங்கும் அங்கும் - அங்கும் இங்கும்.

எதைக் கண்டு அஞ்சி எதனுள் நுழைந்தது அது?
எதனில் விடுபட அதனில் தவித்தன சிறகுகள்?
தவிப்பின் வெம்மை அறையில்
இலை இலையாய்த் துளிர்ந்து
கிளைகள் மரங்கள் கானகம் ஆக
அறை எங்கும் அசையும் நிழல்கள்
கிளைகள் முழுதும் புதிய பறவைகள் .
ஆளில்லாத் தனிமையில்
வழி அறியாப் பறவையோடு
ஒரு அழகிய அலையெழுப்பி
மெல்ல விண்ணோக்கி
பறக்கக் கூடும் அப்பறவைகள் -
நம் மனம் போல

ஒரு நாளைப் போல..

8 comments:

ரூபன் said...

வணக்கம்

அழகிய வரிக்கவி கண்டு மகிழ்ந்தேன் பகிர்வுக்கு நன்றி

-நன்றி-
-அன்புடன்-
-ரூபன்-

ezhil said...

கவிதை அழகு

மிருணா said...

நன்றி திரு.ரூபன், நன்றி தோழி.எழில்

நிலாமகள் said...

எதைக் கண்டு அஞ்சி எதனுள் நுழைந்தது அது?
எதனில் விடுபட அதனில் தவித்தன சிறகுகள்?//

உயரப் பறக்கச் செய்யும் சிந்தனை வீச்சுக்கு ஒரு சபாஷ்!

முடிப்பில் நம்மை மேலும் வலுவானதொரு நிதர்சனத்துக்கு வரச் செய்து விட்ட சாதுர்யம்.

மறுபடி மறுபடி வாசிக்க தேர்ந்த சொற்களின் உள்ளும் புறமும் புதுப் புது பரிமாணங்கள்.

என்னால் இப்படியொரு... ஒரேயொரு கவிதை எழுத முடியுமாவென்ற ஏக்கம்.

சிவகுமாரன் said...

மனதில் ஒரு அழகிய அலையெழுப்பி பறந்து செல்கிறது இந்தக் கவிதையும் ---- அந்தப் பறவையைப் போல.

மிருணா said...

#வாசிப்புக்கும், ஊக்கத்துக்கும் நன்றி, அப்புறம்,நிலா, நீங்கள் ஏற்கனவே சிறப்பாகவே எழுதி வருகிறீர்கள்.

#ஊக்கத்துக்கு நன்றி திரு.சிவகுமாரன்.

Ramki... said...

As usual..:)

மிருணா said...

:)