Monday, 13 October 2014

நாங்கள் அரூபத்தை ரூபமாக்கத் தலைப்படுவோம்.


காளியும் மாலை சூடிக் கொள்கிறாள்
செவ்வரளிப் பூக்களும் இலைகளும் காற்றில் அசைய
சுடரசையும் நினைவின் கிளர்ந்தல்களில் ஒளிரும்
துணையின் பேரன்புத் திருமுகத்தின் மின்னல் பாவனை
ஒவ்வொரு நிழல் குழைவிலும்  பிரசன்னமாகும்
அதி ரூப  வண்ண சாயைகளின் வசீகரம்.
கால மாயத்தில் உறைந்து போன  பாவை விளக்குகள்
கனவு காணும் இருளின் வெளியில் கலந்தே ஒலிக்கும்
முன்னை கிருஷ்ணனின் மெல்லிய குழலொலியும்
அன்பிற்கு ஏங்கிய  ராதைகளின் தாபமும்
பெண் மனவெளியெங்கும் பெருகி கடக்கும் மாயம் -
கடற்கரை மணலெங்கும் பரவும் நீர்மையை
கடல் மட்டும் அறியும்.
காலப் பறவைகளின் கீச்சொலியில்
எம் ஆதிப்  பெண்கள் மிழற்றிய மொழி-
அன்பே  நீ மறையாதிரு ஒரு பொழுதும்
நாங்கள்  அரூபத்தை ரூபமாக்கத் தலைப்படுவோம்.

6 comments:

சிவகுமாரன் said...

காலம் கடத்திக் கொண்டே வருகிறது பெண்மையின் பேரழகை இது போன்ற கவிதைகளின் மூலமும்.
மிக அழகிய கவிதை மிருணா.
வாழ்த்துக்கள்

நிலாமகள் said...

அன்பே நீ மறையாதிரு ஒரு பொழுதும்//

கடக்கவிருக்கும் காலத்துக்கும் இதுவே...

மிருணா said...

நன்றி தோழர், நன்றி நிலா.

ஹ ர ணி said...

பெண் மனவெளியெங்கும் பெருகி கடக்கும் மாயம் -
கடற்கரை மணலெங்கும் பரவும் நீர்மையை
கடல் மட்டும் அறியும்.

மனத்தின் வெகு ஆழத்தின் உள்ளிடை பல ரூபங்களை கலைக்கிறது. அன்பு ஒருபோதும் மறைவதேயில்லை... அவற்றின் மேலாகப் போர்த்தப்படும் மறைப்புக்களின் ஊடாகவும் அன்பு அன்பாகவே இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

Ramki... said...

மிக அழகிய கவிதை

மிருணா said...

#எழுதித் தீராத மாயம் எனப் படுகிறது. வாசிப்புக்கு நன்றி திரு.ஹரணி.

#நன்றி திரு.ராம்கி.