Tuesday, 27 October 2015

இருள் வெளிச்சம்

அந்தியின் ஜீவன்
சொல்லில் அடங்காதது
ஒரு கள்வனைப் போல்
நிலம் நுழையும் அமைதி
ஒரு மாயாவி போல
போர்த்தி விடுகிறது மாபெரும் இருளை
நான் இருளின் நுனியைத் தொட்டேன்
இருள் வெளிச்சமாக இருந்தது
அது வானில் முடிந்திருந்தது
என்னில் ஆரம்பித்திருந்தது.

எல்லாம் சரியாவென பார்க்க
வெண்ணிலா உலா வரும் முன்னிரவுப் பொழுதில்
சிவப்பு, நீல நட்சத்திர விளக்குகளை
ஒவ்வொன்றாய் ஏற்றிக் கொண்டிருக்கிறது வானம் -
நகரும் வீடுகளென மிதக்கும் மேகங்கள்
தம்முள் வெளிச்சத்தை ஏந்திக் கொள்ள.
இதயத்தில் மேகங்கள் இறங்கிய அவ்வேளை
நான் வெளிச்சமாக ஆகியிருந்தேன்.

நாளெல்லாம் பார்த்திருந்த
இந்த பிரபஞ்சத்தின் சோகங்கள்
நினைவெல்லாம் கோர்க்கப்பட்ட கண்ணீர்த் துளிகள்
வாசல் மணிச் சரமென காற்றில் சிணுங்கி
பின்னிரவின் அமைதியில் ஒவ்வொன்றாய் அமிழ
காற்று மகிழ்ச்சியை இலைகளில் எழுதி
இளஞ்செடியோடு அசைய விடும் காலம்
நான் மகிழ்வின் நிழல்கள் படரும் இருள் நிலமாவேன்.


Saturday, 26 September 2015

*கீழடிக் குறிப்புகள்*






காலடி மணல் நழுவுதல் போல
நாட்கள் எண்ணப்படுகின்றன
நாம் அறியாமலேயே
அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு புராதன நகரின் மேல் நிற்கிற
ஒவ்வொரு மனிதத் தனிமையிலும்
நிலையாமையின் எச்சங்கள் பெருநகையாடுகின்றன
சங்கு வளையல்கள், கொண்டை ஊசிகள்,
அரச, சாமான்ய மணிமாலைகள், சுடுமண் பாண்டங்கள்,
எழுத்து, சித்திரச் செங்கருப்பு ஓடுகள்,
கல் கட்டுமானங்கள், உறைகிணறுகள்,
கப்பல், கயல் ஓவியச் சிறு ஓடுகள்,
எலும்பு அம்புகள், முதுமக்கள் தாழிகள் என
நிலையாமைக் கோமாளி தன்னைக் காலக் கண்ணாடியில்
பழித்துக் காண்பித்துச் சிரிக்கும் சுவடுகள்.
என்னால் உறங்க இயலவில்லை
நான் இன்று கடக்கும் இந்த கோரிப்பாளையச் சாலையின் கீழ்
எத்தனை எலும்புக்கூட்டு மனிதர்கள் உறங்கக்கூடும்?
அவர்தம் கண்துயிலா ஆன்மாக்கள் -
அவற்றின் நிலைபெறா ஆசைகளின் சுடுமூச்சா
இந்தச் சாலையை வெப்பமூட்டுவது?
உடைந்த ஓடுகளின் புதிர் எழுத்துக்களில்
மறைந்திருக்கும் மனிதக் கேள்வி ஒன்று
காலப் பயணத்தை நீட்டித்துகொண்டே கேட்கிறது
நிலைத்தலின் இலக்கு இன்னும் எத்தனை தூரம்?

* கீழடி - அகழாய்வு மையம், சிவகங்கை

Monday, 27 July 2015

சிறிய அன்பு

மழை வந்திருக்கிறது
துணி மடித்து முடிக்க வேண்டும் 
மழை வந்திருக்கிறது
வீடு கூட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்
மழை வந்திருக்கிறது
களைப்பாக இருக்கிறது
மழை வந்திருக்கிறது
உள்ளுக்கும் வெளிக்கும்
தூரம் வெறும் பத்தடிகள்
தானா...
மழை போய்விடக் கூடும்
எந்த நேரமும் 
வேண்டுவதெல்லாம் ஒரு முனைப்பு
ஓடிச் செல்லும் கால்கள்
என்றாலும் பேசாமலிருக்கிறேன்

ஆம் மழை போகட்டும்
தெருவெல்லாம் நடந்து முடிந்து
மீண்டும் ஒரு முறை திரும்பி வந்து
வந்தேன் வந்தேன் என
ஈரக் கால்களால் மண்ணெங்கும் தடமிட்டுப் போகட்டும் 
இலைச் சொட்டுகளில் தெறிக்கிற இசையில்
தொந்தரவூட்டும் இதயத் துடிப்பைப் பதித்துப் போகட்டும்
மடக்கப்படும் குடைகளில் தெறிக்கிற திவலையாய்
மழை முடிந்த நிசப்தத்தின் குளிர்ந்த தொடுகையாய்
மரப்பட்டைகளின் அடர்ந்த ஈர வாசனையாய்
பாதமெங்கும் ஒட்டிக் கொள்ளும் செம்மண் வண்ணமாய்
அழிக் கம்பிகளின் பனிக்கட்டிச் சுவையாய்
கசிந்து பரவும் மழையின் ரகசியக் கடிதம்
இன்றின் கனம் சுமக்க அந்த சிறிய அன்பே போதும்.

Tuesday, 23 June 2015

சிறு துயில்

உடைந்த மேகம் ஒன்று
ஒட்டிக் கொண்டு வருகிற இரவுப் பயணத்தில்
நிலவும் மங்கலொளியும்
வேறு நிலவெளியை வழிதோறும் தீட்ட
குளிர்ந்த காற்று மடிக் குழந்தையாய்
மெய் தீண்டிப் புறம் அழிக்கும்.
தனியே பறக்கும் பறவையின் சிறகு
நீண்ட தொலைவு தாழ்ந்து உயர்ந்து
தொலை நட்சத்திரங்களாகும் வானம்.
சிறகுகள் பின்னும் மனதுள் அசைய
அகம் பேசும் அந்தரங்கப் பயணம்
மின்மினித் தெறிப்புகளாய்த் துலங்கும்
பேரிருள் ஒளிப் பொழுதது.
மெல்ல இருள் அடர் கானகமாகப்
புலன்கள் ஒடுங்கும் சிறு துயில் கிளையில்.
கூடவே தொடரும்
வழியோர நிச்சலனக் கடவுள்களும்
அவர்தம் உறங்கும் அருளும்.




Thursday, 28 May 2015

எனவே

அந்தப் பூ புலி நகம் போன்றது
புலி நகம் கழுகின் அலகு போலிருந்தது
கழுகின் அலகு முந்திரி வளைவு
முந்திரி வளைவு பிறை நிலா
பிறை நிலா வானில் மிதக்கும் தோணி
தோணி ஒரு கருநீலத் திமிங்கல வால்
வால் மறி ஆட்டின் கருங் கொம்பு
கருங் கொம்போ கவண் பிளவு
கவண் பிளவு விரி மரக் கிளை
விரி மரக் கிளை குழைந்து பரவும் நீருற்று
நீருற்றோ அந்தியில் செம் பளிங்குப் பூ
அந்தப் பூ...

நன்றி: சிலேட் இதழ் - மே 2015 

Friday, 13 February 2015

சொர்ணம் அம்மா நீ.

     சொர்ணம் எனும் என் அம்மாவை நான் அவளின் தாய்மை தவிர்த்த பிற குணங்களுக்காகவும் நினைவுகூர விரும்புகிறேன். அவளது மனித இருப்பு நிச்சயம் மதிக்கத்தக்கது. அதை பதிவு செய்வது என்னளவிலான ஒரு மரியாதை என நினைக்கிறேன். 

    என் இளம்வயது நினைவுகளில் அம்மா புத்தகம் படிக்கும் காட்சி ஒரு மறக்க முடியாத நினைவு. அண்ணன்களுக்கும், எனக்கும் வயது வித்தியாசம் அதிகம். ஆறு பிள்ளைகளில் கடைக்குட்டி நான். அப்போதெல்லாம் விறகடுப்புக் காலம். கடைபூட்டி அண்ணன்கள் வர இரவு பத்தரை, பதினொன்று ஆகிவிடும். அதன்பிறகு அம்மா அடுக்களையில் உட்கார்ந்தபடி தோசை சுட்டுத் தரவேண்டும். நான் அம்மாவின் மடியில் படுத்துக் கொண்டு விறகில் உருகும் அரக்குப் பிசின்கள் நீர்மமாவதையும், நெருப்பின் தழல்கள் நீலமாகவும், மஞ்சள் தழல்களாகவும் இதழ் இதழாய் எழும்பி எரிவதையும் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பேன். அந்த வெம்மையும், அண்ணன்களின் சத்தமான பேச்சும், சிரிப்பும், அம்மாவின் அண்மையும், நெருப்பின் வினோத அழகும் வேறு உலகிற்கு கொண்டு செல்லும். அதன் பின் அம்மா எழுந்து அனைத்தையும் சுத்தம் செய்து, தூத்து(பெருக்கி), துடைத்து, முத்து போலக் கோலமிட்டு முடித்து ஒரு வழியாய் தாசாவுக்கு(முன்னறை) வருவாள். 


     கோவில்பட்டியில் நாங்கள் இருந்தது ஒரு அக்ரஹாரத்து தெரு. ஆனால் அங்கு எல்லாருமே குடியிருந்தோம். முன்னறையை தாசா, அதற்கடுத்த அறைளை சின்னப் பட்டாலை (பட்டகசாலையின் மரூஉ என நினைக்கிறேன்), பெரிய பட்டாலை, ரெண்டாங்கட்டு, அடுக்களை, மானவெளி (வானவெளி), சின்ன ரூம், புறவாசல், என அழைத்தோம், வீடு நீண்டு கொண்டே போகும். வீட்டின் அனைத்து அறைகளின் கதவுகளும் நேர்கோட்டில் இருப்பதால் வீட்டின் முன்னே இருக்கும் இடம் தாண்டி, நெடுஞ்சாலை தாண்டி வ.உ.சி நகர் மேலே போகும் இடத்தில் நின்று பார்த்தால் , எங்கள் சீனிவாச அக்ரஹாரத்து வீட்டின் அத்தனை அறைகள் தாண்டி, புறவாசல் கதவு தாண்டி, பின்னிருக்கும் இடம் தாண்டி தண்டவாளத்தில் ரயில் ஓடுவது கூடத் தெரியும், ரயில் இல்லாத நேரத்தில் காந்தி நகரும் தெரியும். அவ்வளவு நேர்கோட்டு வரிசை. ஆனால் அம்மாவோ அடுக்களையில் இருந்து மீண்டு தாசாவுக்கு வர குறைந்தது பதினோரு மணி ஆகும். வாழ்வின் புதிர் பாதைகள் நேர்கோட்டில் அமைவதில்லை. 


     தாசாவுக்கு வரும்போது அம்மா மீண்டும் மனுஷி ஆவாள். அன்றைய செய்தித் தாள், புத்தகங்கள் எல்லாவற்றையும் படிக்க ஆரம்பிப்பாள், பக்கத்து வீட்டில் இருப்பவர்கள் அக்கா பத்தாங்க்ளாஸ் பரிச்சைக்குப் படிக்கிறாங்க போல என எப்போதும் கிண்டல் செய்வார்கள். ஆனாலும் அம்மா தினமும் படிப்பாள். இதில் முக்கியமான விஷயம் என்ன என்றால் அப்பா தாசாவில் அருட்பெரும்ஜோதி என்ற பெயரில் தனியார் நூலகம் வைத்திருந்தார். ஆனால் அவர் எப்போதாவதுதான் படிப்பார். ஆனால் அம்மாவோ முடிந்த நேரமெல்லாம் படிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அப்பா அம்மாவுக்கோ, எங்களுக்கோ அவ்வளவு எளிதில் நூலகப் புத்தகங்களைத் தர மாட்டார். எங்கள் வீட்டு புத்தகங்களைப் பக்கத்து வீட்டில் வாங்கி அம்மா படித்த சம்பவங்களும் உண்டு. ஆனாலும் நானும் அம்மா போலவே சிறு வயதிலேயே படிக்க ஆரம்பித்தேன், அப்பா வெளியே போயிருக்கும் நேரத்தில் வேறு சாவியைக் கொண்டு படபடக்கும் மனதோடு பீரோவைத் திறந்து புத்தகங்களை எடுத்துப் படித்திருக்கிறேன். அப்பா வரும் சத்தம் கேட்டு பின்வாசலில் இருந்த ஓட்டுத் தாழ்வாரத்தின் மேல் புத்தகத்தை எறிந்து விட்டு அது சாய்தளம் என்பதால் அது விழுந்து விடாமல் இருக்க வேண்டுமே என படபடக்கும் மனதோடு தவித்திருக்கிறேன். 


    பின்னாளில் புத்தகங்களோடேயே இருப்பதற்காகவே ஆங்கில இலக்கியப் பாடம் பயின்றேன். விருதுநகரில் படிக்கும்போது ஆசை ஆசையாய் கல்லூரி நூலகத்தில் நாவல்கள் இருக்கும் பகுதிக்குச் சென்றேன். நூலகரிடம் இருந்து யாரது என உரத்தக் குரலும், நாவல் படிக்கவா காலேஜூக்கு வந்தீங்க என்ற அதட்டலும் வந்தது , அது அனைவர் முன்னாலும் குன்றிப் போக வைத்தது. அதனால் ஆங்கில நூல்களைப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். படிப்பு சார்ந்தது என நினைத்து நூலகர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. பின்னாட்களில் கனிவோடும் பேசினார். ஆங்கில மொழியில் வாசித்ததும் உவப்பானது. இன்று வேலையும் அது சார்ந்தே ஆனது. 


    புத்தகங்களே உளப்பகுப்பாய்வு மொழியில் சொல்வதென்றால் எனது இலட்சிய அகமாகவும், order of the father ஆகவும் இருந்தது, இருப்பது, இனியுமானது. வாழ்வின் எல்லா சூழல்களிலும் புத்தகங்கள் வலிமை கூட்டும் துணையாக இருந்து வருகிறது. எனக்கே எனக்கான மகிழ்வாகவும், தற்சார்பாகவும் இருக்கிறது. என் அம்மாதான் அந்த துணையை, நான் சிறு வயதில் பார்த்த நெருப்பின் தழல்கள் ஊடே எனக்கு அறிமுகம் செய்தது. கிட்டத்தட்ட நள்ளிரவிலும், ஓயாத வேலைகளுக்குப் பின்னும் புத்தகம் படிக்கும் அம்மாவின் பிம்பம் யாருக்கு வாய்க்கும்! அது ஆழ்மனதிலும் பதிந்துபோன ஒரு இருப்பு. 2004 இல் இருந்து அம்மா படுத்த படுக்கை ஆகி விட்டாள். அவளது கால்களும், கைகளும் வளைந்து போய்விட்டன, விரல்கள் கோணி விட்டன, அந்த மெலிந்த விரல்களுக்குள்ளும், செய்தித் தாள்களையோ, மெல்லிய வார இதழ்களையோ திணித்துக் கொண்டு அம்மா படிப்பதைப் பார்க்கும் பெரும் பேறு எனக்கு வாய்த்திருக்கிறது.அம்மாவை பிற விஷயங்களுக்காக அவளின் மற்ற ஐந்து பிள்ளைகள் நினைவு கூரலாம், ஆனால் நான் அம்மாவை அவளின் விடாத வாசிப்பிற்காக நினைவு கூர்வேன். அம்மா உனக்கு என் வாழ்நாள் நன்றி. நான் உண்ணும் உணவிலும், சுவாசிக்கும் வாழ்விலும் உனது புத்தக வாசிப்பே உப்பு மற்றும் காற்று.

Monday, 2 February 2015

பேசும் பொற்சித்திரமே


அக்கம் பக்கம் வேடிக்கை பார்க்க
மயக்கத்தில் உருளும் அப்பாவை
யாரின் கண்களையும் பாராமல்
அப்பா அப்பாவென இடைவிடாமல்
வீடு வர இறைஞ்சுவாள்
ஆட்டிற்கு  குழை பறிக்கும் வழியிலேயே
வீட்டிற்கு சாணமும் சேகரித்து விடுவாள்
களை பறித்து வீடு திரும்பும்
களைப்புற்ற அம்மாவிற்கு
கஞ்சி காய்ச்சிக் காத்திருக்கும்
சிறுமி அவள் பெரும் பொறுப்புக்காரி
ஒரு இடுப்பில் குழந்தையும்
மறு இடுப்பில் குடமும்
ஏந்தத் தெரியும்  நூதன சர்கஸ்காரி
குழந்தையை வளர்க்கும் கடமை சாம்ராஜ்யத்தின்
திணிக்கப்பட்ட மகுடத்தை ஏந்திக் கொண்டு
அரவமற்ற தெருவின் அமைதி கலைத்து
தனியே பாண்டி விளையாடும்
அவளது ஓட்டத்தின் ஏற்ற இறக்கங்களில்
தானும் சறுக்கு விளையாடிக் கொள்ளும்
மெலிந்த போன இடுப்புக் குழந்தை.
பள்ளி செல்ல கொடுப்பினை அற்று
கடந்து போகிற பைக்கட்டுத் தோழிகளைப்  பார்த்து
ஈறுகள் பளிச்சிடக்  கள்ளமின்றி கையசைக்கிறாள் 
அவளது குழந்தை முகத்தின்
கூந்தல் தூசுகளிலும்  பளிச்சிடுகிறது பொன்.

Monday, 19 January 2015

கடந்தபடி


பணி முடிந்து வீடு திரும்பும்
இந்த இருள் சூழும் மாலைப் பொழுதில்
நான் மலர்களைக் கனவு காண்கிறேன்
அலைபாயும் நதி வெள்ளத்தில்
அமைதியாக இலைகளை மிதக்க விடுபவளாக
இன்று கொஞ்சம் இருக்க விரும்புகிறேன்
தாமரை இலையில்  சறுக்காடும்
நிலவு ஒளிரும் நீர்த்துளிகளோடு
இந்த இரவு முழுதும் விளையாடவும்
அடர்ந்த சருகுகளில்  புதைந்து  நடக்கவும்
வளர்ந்த வாதாம் மர  இலைகளின்
மாறும் வண்ண நேர்த்தி குறித்து வியப்புறவும்
ஒரு வித குளிர்கால ஏக்கமுறும் வேளை
மெல்ல மழை பிடிக்கத் துவங்குகிறது
ஒரு மறைவான  நிலத்தின்
சிறிய கனவுகள் போல வண்ணக் குடைகள்
சரியும் பாதையில்
மிதந்து செல்ல ஆரம்பிக்கின்றன
மழையின் வலு கூடும் இந்நேரம்
நுண்ணிய விழிகளென விரியும் மழைக்  குமிழ்கள்
திரும்பாமல் போவோரை ஆர்ப்பரித்துக் கூப்பிடுகின்றன
வீடு திரும்ப மனமின்றி களைப்புகள் நீரில்  கரைந்தோட
குமிழ்களோடு உரையாட ஆரம்பிக்கிறேன்
சிரித்து மகிழும் நுரைக்  குமிழ்கள்
இந்நாளைக் கடந்தபடி இருக்கின்றன.

Photo Courtesy: Ravi Markande