Monday, 2 February 2015

பேசும் பொற்சித்திரமே


அக்கம் பக்கம் வேடிக்கை பார்க்க
மயக்கத்தில் உருளும் அப்பாவை
யாரின் கண்களையும் பாராமல்
அப்பா அப்பாவென இடைவிடாமல்
வீடு வர இறைஞ்சுவாள்
ஆட்டிற்கு  குழை பறிக்கும் வழியிலேயே
வீட்டிற்கு சாணமும் சேகரித்து விடுவாள்
களை பறித்து வீடு திரும்பும்
களைப்புற்ற அம்மாவிற்கு
கஞ்சி காய்ச்சிக் காத்திருக்கும்
சிறுமி அவள் பெரும் பொறுப்புக்காரி
ஒரு இடுப்பில் குழந்தையும்
மறு இடுப்பில் குடமும்
ஏந்தத் தெரியும்  நூதன சர்கஸ்காரி
குழந்தையை வளர்க்கும் கடமை சாம்ராஜ்யத்தின்
திணிக்கப்பட்ட மகுடத்தை ஏந்திக் கொண்டு
அரவமற்ற தெருவின் அமைதி கலைத்து
தனியே பாண்டி விளையாடும்
அவளது ஓட்டத்தின் ஏற்ற இறக்கங்களில்
தானும் சறுக்கு விளையாடிக் கொள்ளும்
மெலிந்த போன இடுப்புக் குழந்தை.
பள்ளி செல்ல கொடுப்பினை அற்று
கடந்து போகிற பைக்கட்டுத் தோழிகளைப்  பார்த்து
ஈறுகள் பளிச்சிடக்  கள்ளமின்றி கையசைக்கிறாள் 
அவளது குழந்தை முகத்தின்
கூந்தல் தூசுகளிலும்  பளிச்சிடுகிறது பொன்.

4 comments:

நிலாமகள் said...

'பொன்' அல்லவா அவள்!

'ஏவா மக்கள் மூவா மருந்து' என்பதற்கும் நல்லுதாரணம்.
இன்றுமிருக்கிறாளா ?

இருப்பாள்... ஏதேனுமோர் கடைக்கோடி கிராமத்தின் மடியில்.

மிருணா said...

இருக்கிறாள் அப்படி இல்லாமல் அவளும் பள்ளிக்குப் போக வேண்டும் என்பதே கவிதையின் அவா.

வசந்தசெல்வன் said...

அழகு!கொள்ளை அழகு கொஞ்சுகிறது நடையில்....

மிருணா said...

ஊக்கத்துக்கு நன்றி திரு.வசந்தசெல்வன்.