Tuesday, 27 October 2015

இருள் வெளிச்சம்

அந்தியின் ஜீவன்
சொல்லில் அடங்காதது
ஒரு கள்வனைப் போல்
நிலம் நுழையும் அமைதி
ஒரு மாயாவி போல
போர்த்தி விடுகிறது மாபெரும் இருளை
நான் இருளின் நுனியைத் தொட்டேன்
இருள் வெளிச்சமாக இருந்தது
அது வானில் முடிந்திருந்தது
என்னில் ஆரம்பித்திருந்தது.

எல்லாம் சரியாவென பார்க்க
வெண்ணிலா உலா வரும் முன்னிரவுப் பொழுதில்
சிவப்பு, நீல நட்சத்திர விளக்குகளை
ஒவ்வொன்றாய் ஏற்றிக் கொண்டிருக்கிறது வானம் -
நகரும் வீடுகளென மிதக்கும் மேகங்கள்
தம்முள் வெளிச்சத்தை ஏந்திக் கொள்ள.
இதயத்தில் மேகங்கள் இறங்கிய அவ்வேளை
நான் வெளிச்சமாக ஆகியிருந்தேன்.

நாளெல்லாம் பார்த்திருந்த
இந்த பிரபஞ்சத்தின் சோகங்கள்
நினைவெல்லாம் கோர்க்கப்பட்ட கண்ணீர்த் துளிகள்
வாசல் மணிச் சரமென காற்றில் சிணுங்கி
பின்னிரவின் அமைதியில் ஒவ்வொன்றாய் அமிழ
காற்று மகிழ்ச்சியை இலைகளில் எழுதி
இளஞ்செடியோடு அசைய விடும் காலம்
நான் மகிழ்வின் நிழல்கள் படரும் இருள் நிலமாவேன்.


4 comments:

ரூபன் said...

வணக்கம்
அற்புதமாக சொல்லியுள்ளீர்கள் வாழ்த்துக்கள்
எனது பக்கம் கவிதையாக வாருங்கள் அன்புடன்
ரூபனின் எழுத்துப்படைப்புக்கள்: உன் நினைவுக் கீற்றுக்கள்:

-நன்றி-
-அன்புடன்-
-ரூபன்-

நிலாமகள் said...

இருள் நகர்ந்து நகர்ந்து வெளிச்சமாவதும், வெளிச்சம் மங்கி மங்கி இருள் சூழ்வதும் இரவு பகலாய் நம் மனமெனும் உலகின் நிகழ்வாக படம் பிடித்த விதம் அழகு மிருணா!

மிருணா said...

நன்றி நிலாமகள், திரு.ரூபன்.

சிவகுமாரன் said...

\\\\\வெண்ணிலா உலா வரும் முன்னிரவுப் பொழுதில்
சிவப்பு, நீல நட்சத்திர விளக்குகளை
ஒவ்வொன்றாய் ஏற்றிக் கொண்டிருக்கிறது வானம்//
••••• ஆகா என்ன ஒரு கற்பனை!
கவிதையைப் படிக்கும் போதே நானும் அந்தப் பிரபஞ்சத்தில் ஒன்றாய் ஒன்றிப் போகிறேன்.

வாழ்த்துக்கள் சகோதரி